Race Recap: Iron Viking Spaarnwoude 2017

by diederik
723 views
Race Recap: Iron Viking Spaarnwoude 2017

Vandaag precies een jaar geleden rende ik mijn eerste Iron Viking.  Dit jaar had ik de kans om hem nogmaals op dezelfde locatie te lopen. Maar dit jaar werd het wel een totaal ander parcours dan alle voorgaande edities.

 

Vroeg uit de veren. Mijn ochtend begon met het volproppen met zo veel mogelijk carbs.

Ik had er zin in en voelde me er klaar voor!IMG-20170520-WA0001
Op weg naar Amsterdam met mijn teamgenoten Daan, Wesley en Michelle. Eenmaal daar meteen onze timing- en polsbandjes, het Iron Viking hesje en het Iron Viking finisher shirt opgehaald. Hier kwamen we ook de rest van het team en mede Iron Viking lopers tegen. We hadden bedacht om een support post in te richten, om hier eten en drinken te kunnen halen op de meerdere keren dat we langs dat punt van het parcours kwamen. Gelukkig had Strong Viking de lopers al voorzien van een support tafel vlak na het startgebied (waar we dus 3 keer langs kwamen). We konden daar dus onze spullen neerzetten.

Ronde één: 19.4km 47 obstakels

De eerste wave van 19 startte voor ons, Odin. We hoorde de omroeper zeggen dat het parcours van de 19km een kilometer langer zou zijn en later ook dat elk rondje een kilometer langer zou zijn. Zo zouden we dus aan de 42km komen en niet nog een extra rondje van een paar kilometer hoeven doen.
Langzaam verzamelde we ons in het startvak. Ik startte de race met teamgenoten Daan, Wesley, Ronald en Laurens voor de Iron Viking en Lieke met Michelle die de 19km gingen rennen. Ook Sharona en Yuri haakte hier aan om hun eerste Iron Viking te gaan lopen.
Na het aftellen vlogen we over de muur. Ik besloot om meteen al voor een wat hogere snelheid te gaan, mikkend op ongeveer 3 uur voor de eerste 20km. Na het beklimmen van de blokkenmuur en de touwen kwam ik bij de Crawl Up. Een steile, stoffige tijgerbaan omhoog, met prikkeldraad zo laag dat je plat op de grond er onderdoor moest. Om mij heen een hoop mensen die moeite hadden met de helling, maar ik wist mezelf vrij snel er doorheen te tijgeren.
Vervolgens een vrij lang stuk met de Hammer Banger, Raise the Sail, Viking Battle en de Log Road. Snel een bekertje water achterover en stikte vervolgens zowat in een bekertje XXL drank, dus daarna nog een bekertje water.
Hier na het verrassings obstakel, schieten met een paintball pistool. Drie pogingen, een hoefde er maar raak. Het eerste schot vol in het midden, dus kon de verleiding niet weerstaan om de andere twee er ook op te knallen.
Het lukte me wederom om 3 stangen over te slaan bij de monkeybars. Vervolgens kwamen dezelfde soort trenches als die we in Belgie al gezien hadden. Eerst door het water, over een heuveltje, weer terug er over, weer FB_IMG_1495460894640door het water en dat een aantal keer herhaald. Ik weet niet precies meer hoe veel herhalingen, maar er leek geen einde aan te komen. Er zaten balken over het water heen gemonteerd, dus deze waren handig voor het in het water springen en er weer uit komen. Ik sprong gemakkelijk van trench naar trench, vervolgens over een schuine muur en gleed van de andere kant van de muur af ondiep water in.
Vervolgens de Log Drag, Balance Bars en verder naar Carry The Shield. Met het schild en de hamer door de heuvels lopen, oplettend dat ik er nog een beetje netjes bij liep bij de fotograven en zo veel als ik kon rennend. Vervolgens weer snel een beker water en liet de redbull even staan.

Bij Spaarnwoude zitten de modder trenches meestal op dezelfde plek. Dit evenement was geen uitzondering wat dat betreft. Het verschil was dit keer dat er geen water in de trenches zat. Er zat zelfs geen modder in. Dit keer waren alle trenches gevuld met een dikke, diepe, drijfzand achtige drap. Ik zag voor mij mensen ploeteren om er doorheen te komen. Ik besloot het langzaam aan te doen. Ik probeerde te voorkomen dat ik er te diep in zou zakken door mijzelf op mijn buik te laten liggen. We hielpen elkaar door de trenches en trokken elkaar over de heuvels. Ik heb wat mensen uit het midden van de trenches moeten trekken, nadat ze hier in vast waren komen te zitten en ben meerdere keren geholpen om op de heuvels te komen omdat deze bijna onmogelijk glad waren.
Hier en daar een kontje, een paar keer als opstapje gebruikt, maar over het algemeen gewoon prima naar mijn zin! Ilvy haalde mij hier in en samen zijn we door gelopen naar het volgende obstakel.
Volledig bedekt met een dikke laag modder kwamen we aan bij Brother Hill. Hier stond een grote groep Iron Viking lopers in de trench, hingen ondersteboven aan netten en klommen over elkaar heen. Ik legde een paar gasten uit hoe makkelijk wij bij de Gent editie boven waren gekomen. We duwde samen een van hen naar het net en lieten hem deze met een hand vasthouden. Vervolgens trok hij met zijn voet en vrije hand Ilvy en de andere kerel omhoog. Vervolgens duwde ik nog iemand omhoog die de plek in nam van de eerste aan het net. Ik keek vervolgens om, om te kijken of iemand mij nu omhoog wilde helpen. Ik kreeg een duwtje, trok mezelf op tot het net en wisselde de persoon daar af. Vervolgens heb ik nog twee mensen omhoog geholpen, waarvan de laatste me bijna naar beneden trok, en klom vervolgens zelf ook de stelling op en over.
Hier na weer een paar trenches en de tunnel crawl, volledig donker, modderig maar net hoog genoeg om op handen en knieën doorheen te kunnen. Vervolgens de Dragon Tails. Een lange apenhang over een smal kanaal. Volledig bedenkt met modder trok ik mijzelf op aan het touw en klom richting de andere oever. Op ongeveer 3/4 van de afstand dacht ik aan wat er nog moest komen. Aangezien we op ongeveer 7,5km zaten kon er niet veel meer na zitten voordat we bij Storm the Castle kwamen. Een obstakel waar je niet bedekt met modder aan wil komen. Dus ik besloot los te laten. Het water had een prima temperatuur en ik kreeg de meeste modder er zo wel af.
Niet veel hier na kwamen we uit bij het hoofd terein. De Storm the Castle volgde. Ik besloot niet te lang te blijven hangen en er gewoon voor te gaan. Nam een aanloop, sprong iets te vroeg maar kreeg het toch voor elkaar om de balk te pakken en vast te houden. Kroop er overheen en ging er weer vandoor richting het volgende deel van het parcours.

IMG-20170520-WA0021
Na wat slingeren door de bossen kwamen we uit bij Conan’s Wheel. De loper voor mij viel bijna om met stelling en al toen hij probeerde het gewicht voor zich omhoog te houden, maar ik liep er vrij makkelijk omheen met het gewicht op mijn schouders achter mij. Vervolgens de Arctic Area in. Rennen over een indoor skipiste en, erger nog, kruipen door met sneeuw gevulde tunnels. Mijn handen waren steenkoud. Ik kon niet door de tunnels op handen en knieën, dus moest er bijna plat op mijn buik doorheen. Vervolgens kregen we een sleetje en moesten we hier mee de piste op om vervolgens naar beneden te sleeën. Ik liep achter twee fransen die besloten omhoog te wandelen. Ik kon er helaas niet langs, dus moest ook langzaam omhoog. Ik koelde hierdoor enorm af. Ze namen vervolgens beide een kant van de helling, dus ik besloot recht door het midden langs ze heen te gaan. Ik vloog ze voorbij en kon snel weer naar buiten om op te warmen.

Vervolgens door het bos en langs Throw the Hammer. Ik raakte de target vol in het midden, dus hoefde geen burpees te doen! We kwamen hier na uit bij de Walls. Eerst de schuine muur  waar ik vrij makkelijk op en over kwam. Hier na de hoge muur. Deze was glad bovenop, dus ik kon er geen grip op krijgen. Ik besloot het latje te gebruiken en hopte er snel op en over. Hier na de andere schuine muur en door naar de Fjord Drop.

115117_fjordtotaallinks_sg17_img_9053
Ik ging naar boven met mijn RAM buff op mijn hoofd (tegen de zon), genoot van de glijbaan en het daarop volgende water en rende weer verder. Bij de daarop volgende Tire Flip vroeg Ilvy mij of ik niet daarvoor iets op mijn hoofd had. Toen realiseerde ik mij pas dat ik mijn buff verloren was toen ik in het water terecht kwam. Ik had geen zin om terug te gaan, dus we besloten door te lopen naar de volgende drank post. Ik nam hier snel een XXL proteine bar en een bekertje water en pakte vervolgens de emmer met een flinke schep zand voor nog een weight carry. Vervolgens de sled pull en weer door richting het hoofd terein.

Hier na kwamen we uit bij de Weaver en vervolgens de Platinum Rig. Alles ging eigenlijk nog prima. Ik werd hard op mijn scheen geraakt door een van de stangen, maar slaagde er toch in om de bel aan te tikken. Vervolgens rende we door naar de Gunnor’s Ropes. Zoals bij Gent ging deze ook hier vrij makkelijk, dus konden we door naar de Rope Climb XXL. Aangezien deze kurkdroog waren, was het makkelijk om de bel aan te tikken. Hier na een drank post en de Dipwalk, gevolgd door de Strong Wall. Ik ben altijd fan geweest van de Strong Wall. Ik klom er snel op en over. Door naar de Gunnor’s Struggle. Hier zagen we voor ons een loper plat op zijn rug landen toen een van de uiteinden van de stok tussen de balken door schoot. Ik hopte vervolgens naar de andere kant, maar hield de stok angstvallig in de gaten. Ik weet niet of het kwam door wat we gezien hadden, maar het voelde alsof de balken verder uit elkaar zaten deze keer.

Vervolgens een deel met veel hellingen en zandzakken, snel door een stinkende sloot heen en vervolgens terug draaiend richting het startgebied. Ik raakte Ilvy kwijt bij de Thor’s Odyssey, dus rende alleen richting de Varjagen Saga. Hier aankomend zag ik dat er veel mensen aan het worstelen waren om op de eerste schuine muur te komen. Ik besloot niet te wachten, stapte langs ze en rende de muur op. Langs de Dragon back, slingerde langs de wielen en trapte tegen de bel. Vervolgens het pegboard. Ik besloot de peg aan elke kant techniek te gebuiken, waardoor je hem eigenlijk als monkeybars doet. Ik kwam halverwege, maar had steeds te veel tijd nodig om de peg er uit te krijgen. Ik had geen zin om mijn handen en ellebogen nu al helemaal uit te putten, dus besloot om voor de penalty burpees te gaan.
Vervolgens over de Walhalla Steps. Dit was een leuke aanvulling voor de Iron lopers. We ontvingen veel applaus toen we over de steps heen kwamen, zagen dat het startvak voor ons week, zodat we door konden lopen naar de startmuur en hadden enthausiaste toeschouwers toen we hier overheen klommen. Even laten zien hoe het moet!

Bij het rustpunt besloot ik even te gaan zitten. Ik kwam binnen op 2:48, dus besloot een 5 minuten pit stop te nemen. Een fles water met elektrolyten, wat te eten, een gelletje en vervolgens terug omhoog rond 2:54. Op naar het volgende rondje!

Ronde twee: 15.2km 37 obstakels

Ik had de eerste paar kilometer nodig om mijn spieren weer in beweging te krijgen. Zitten was achteraf niet echt een goed idee. Ik kroop zijdelings de Crawl Up op om energie te besparen en maar te blijven bewegen. We haalde steeds meer niet Iron lopers in. 165836_crawltotaallinks_sg17_dsc_2317Ik besloot de volgende obstakels op een zo stabiel mogelijke snelheid te gaan doen. Ne na de Log Road kwam ik Ilvy weer tegen. Zij was niet gestopt na haar eerste rondje, dus had de hele tijd al voor mij gelopen. We bleven weer een stuk bij elkaar lopen.
Ik probeerde zo stabiel mogelijk te lopen. Had weer enorme lol in de “modder” trenches en voelde mij vereerd door alle lopers die ons als Iron lopers steunde, hielpen en voor lieten. Bij Brother Hill stonden vrijwilligers met megafoons om te zorgen dat wij als Iron lopers er tussendoor konden komen om vervolgens met het touw omhoog te klimmen. Bij de dragon tails besloot ik tot de helft te gaan en de rest te zwemmen.

 

Vervolgens Storm The Castle, Conan’s Wheel en weer door de kou in de Arctic Area. Dit keer kon ik blijven rennen. Rende de piste op, sprong op het sleetje en gleed naar beneden. Dit ging SNEL! Er zat een meisje voor me. Ik duwde een hiel in de sneeuw om naar de zijkant te sturen. Op het moment dat ik langs haar wilde draaide ze ineens rond en botste tegen mij aan. Ik sprong snel terug op de slee en trok mezelf vooruit met mijn hielen voor het laatste stukje helling.


“Ik voelde mij vereerd door alle lopers die ons als Iron lopers steunde, hielpen en voor lieten.”


Terug op het parcours gooide ik werderom de hamer raak en kon ik door naar de walls. Deze gingen niet zo makkelijk als het eerste rondje, maar het lukte. Van de Fjord drop, langs de Tyre Flip en richting de Bucket Carry. Ik pakte hier een andere proteine reep dan de eerste ronde. Maakte vervolgens de fout om eerst mijn bekertje water leeg te drinken. Terwijl ik met de FB_IMG_1495654151702emmer liep kreeg ik de reep niet weg. Ik moest hem half uitspugen om weer te kunnen slikken. Vervolgens weer de Sled Pull, Weaver en de Platinum Rig.

De LIVE video van mij op de Fjord Drop!

Rond 5:09 in de race kwam ik de tweede keer de Walhalla Steps op. 34.6km achter de rug. Deze keer nam ik ongeveer 4 minuten rust met maar even zitten. Ik begon de pijn te voelen, maar voelde me verder nog goed. Nog “maar” 8km over. Ik bleef tegen mezelf zeggen dat het wel moest lukken.

Ronde drie: 8,6km 22 obstakels

FB_IMG_1495660391744

Weer dezelfde obstakels. Ik begon kramp te krijgen. Bij het omhoog klimmen op de betonblokken moest ik met mijn armen mijn benen helpen om te voorkomen dat de kramp er in schoot. Bij de Crawl Up zag ik meerdere Iron lopers er langs omhoog lopen.

Mijn lichaam wilde hetzelfde doen, maar mijn kop zei “hell no!”.  Ik liet mij op mijn zij vallen en trok mijzelf omhoog de heuvel op. Ik werd door meerdere niet Iron lopers ingehaald. Ze bleven tegen mij zeggen dat ik het goed deed. Motiveerde me om door te gaan. Ik voelde me uitgeput. Elke teug lucht was gevuld met stof door elke beweging die ik maakte. De helling leek twee keer zo lang als de eerste twee keer. Een meisje bleef naar me roepen dat ik er bijna was. Ze bleef bovenaan staan en schreeuwde naar me. Ik kon geen antwoord geven, alleen maar doorgaan. Probeerde de stof uit mijn ogen te houden. Nog maar een meter over, trok mezelf onder de laatste balk door en kroop omhoog. Ik kreeg een flinke klop op mijn rug en bedankte het meisje. Ik kon vervolgens weer een stukje rennen en hiermee voorkomen dat al mijn spieren vast liepen.

Bij de tweede ronde gleed ik bijna uit de monkeybars, dus besloot ze nu de derde keer zijdelings te doen. Eenmaal bij de trenches liep ik tegen een enorme chaos op. De trenches zelf waren een puinhoop. Diep op sommige punten, ondiep op andere. Een enorme hoeveelheid uitglijdende mensen door verkeerde schoenen keuze, mensen die modder naar elkaar gooide, zonder na te denken in het water sprongen enzovoorts. Ik ben door de eerste drie trenches gegaan. Ben een paar keer geschopt door mensen die uitgleden in de trenches door gladde schoene, heb twee keer modder in mijn gezicht gegooid gekregen en werd zelfs een keer terug het water in geschopt door iemand die zichzelf voor mij gooide om er maar eerder uit te kunnen. Ik besloot dat dit het me niet waard was en ben er uit gestapt. Ik ben vervolgens langs de trenches gelopen. Vervolgens weer op de schuine muur en van de glijbaan de modder in. Hier na de log drag. De vermoeidheid sloeg toe, maar ik realiseerde mij dat er niet veel meer kwam. Gemotiveerd door de mensen om mij heen begon ik weer te rennen.

Net voorbij de Balance Bars, terug in de heuvels begonnen de problemen. Bij het omhoog rennen had ik het gevoel alsof ik dronken was. Wandelen ging wel, maar zodra ik begon te rennen ging alles om mij heen draaien. Ik wist dat er nog een drank post aan kwam, met redbull! Maar ik wist ook dat ik eerst nog de Carry the Shield kreeg. Bij het afdalen van de heuvel besloot ik eerst een bekertje te pakken en daarna naar de Carry the Shield te lopen. Een half bekertje verwaterde redbull. Het hielp, maar niet veel. Concentratie, verstand op nul, stabiele snelheid met de inmiddels zware schild en hamer. Vervolgens nog een bekertje redbull en gaan! Ik zag dat ik nog maar ongeveer een kilometer hoefde, maar wist ook dat daar nog de meest modderige obstakels zaten.

Aankomend bij de trenches begon ik overal kramp te krijgen. Ik begon mij ook weer “dronken” te voelen en herinnerde me de voorgaande trenches nog goed. Ik besloot er langs te wandelen. Ik zag mijzelf er niet doorheen komen zonder volledig te verkrampen of zou anders vast komen te zitten. Het was de pijn niet waard, maar was ook de moeilijkste en tegelijkertijd makkelijkste beslissing. Ik klom Brother Hill op, werkte mijzelf door de andere trenches en kroop in de tunnel crawl. Ongeveer halverwege begon de binnenkant van mijn bovenbeen te verkrampen. De krappe, donkere ruimte, de gladde ondergrond en de pijn maakte het onmogelijk het er uit te strekken. Ik kon niet anders dan doorbijten en het achteraf strekken.  Ik had een paar minuten nodig om er uit te komen. Vervolgens ongeveer een kwart van de Dragon Tails gedaan en weer te water. Overal kramp. Landde in een ondiep stuk, dus voelde een pijnscheut door een enkel en mijn onderrug schieten. Bijna daar! Strompelend, rennend, lopend, sprintend en weer strompelend, de laatste paar honderd meter.
Daar was ze weer. Storm the Castle. De derde keer, deze keer bedekt met modder. Één poging, ik had nog één poging in mij. Ik rende omhoog, miste de balk, gleed naar beneden en gaf het op. Ik wilde die Walhalla Steps nog één keer beklimmen. Niet alleen om te finishen, maar vooral ook omdat mijn vrouw en dochter daar op me zouden staan te wachten! De emoties zorgde er voor dat ik sneller de steps op klom dan de twee rondes er voor (die emoties die nu weer gewoon terug komen nu ik dit schrijf). Ik stond boven en zag ze meteen. Mijn vrouw die mijn dochter vast hield in haar roze team shirt.  Ik sprong snel naar beneden en rende naar ze toe.

IMG-20170520-WA0015

 

Ik had het geflikt. Ik had de Iron Viking uitgelopen! Mijn derde Iron Viking!
En in 6:44!

Ik ben trots op het team. Bijna het hele team heeft deze editie gelopen. Lieke vocht zichzelf door zowel de 19km als de 7km op zaterdag en ook nog een 13km op zondag, na een lange periode met blessures. Daan ging als een beest door zijn eerste Iron Viking. Wesley vocht zichzelf ook door zijn eerste Iron Viking na een periode met blessures. Ronald nam de zwaarste maar tegelijk slimste beslissing door naar zijn lichaam te luisteren en uit de Iron Viking te stappen. Franek voor de support op zaterdag en zijn prestatie tijdens de race op zondag. Ewoud die even liet zien wat hij waard is op de race op zondag. Fransje, Kevin, Björn en Sylvana die weer een mooie Strong Viking finisher polsband binnen haalde.
En dan waren er ook Michelle die haar eerste OCR liep en meteen al niet alleen de 19km maar ook de 7km liep, Laurens die zijn Iron Viking liep alsof het niets was, Fransje (HENK!) die haar vriendje mee het parcours op nam (en er van genoten heeft) en Niels die zich ook weer prima vermaakt heeft.
Tot slot ook vrienden van het team Yuri en Sharona, beide deden ook hun eerste Iron Viking!
Iedereen zijn of haar eigen prestatie, op iedereen even trots!

Inmiddels twee dagen later voel ik mij moe, maar niet half zo gebroken als ik verwacht had. Ik heb wel enorme zin om dit nog een keer te gaan doen! Volgende keer in september in Gent!


Hier en daar een kontje, een paar keer als opstapje gebruikt, maar over het algemeen gewoon prima naar mijn zin!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More