Race Recap: OCR European Championships Frankfurt 2017

by diederik
294 views
Race Recap: OCR European Championships Frankfurt 2017

Dit jaar zijn er niet één, maar twee Europese Kampioenschappen, waarvan dit de eerste was.


Aangezien ik geen kwalificatie races gelopen had, was ik voor dit EK niet gekwalificeerd. Gelukkig kreeg ik de mogelijkheid hem als Journeyman te lopen! Dit gaf me de kans om hem “voor spek en bonen” te lopen met mijn maatje Susanne. Er zijn helaas niet veel foto’s van ons gemaakt, dus de meeste foto’s in deze recap zijn door vrienden gemaakt en zijn alleen voor de beeldvorming van de obstakels zelf.

IMG-20170603-WA0005.jpgSamen met teamgenoot Ewoud en mede ocr renner Alexander reisde we de dag voor de race met de auto naar Frankfurt am Main. We sliepen hier in een fijne airbnb en vertrokken vroeg in de ochtend naar het evenemententerrein, aangezien Alexander in de eerste Elite startgroep zat. Hier ontmoette we onze vrienden en konden alvast goed kijken naar het enorme finish obstakel. Kort hierna startte Ewoud in zijn leeftijdscategorie en bleven wij achter om te wachten op de start van de journeyman startgroep. De waves startte vanuit een klein startgebied en werden aangemoedigd door de top motivational speaker Coach Pain. Kippenvel bij elke startgroep!


“CONDUCT YOUR BUSINESS!” – Coach Pain


Photo credit: Maarten de Bruin

We hadden de tijd om het evenemententerrein goed te bekijken, zagen de elite mannen vechten op de laatste obstakels en worstelen op de laatste twee (platinum rig en mega finish combo). We hebben onze vrienden kunnen zien finishen en toen, rond 13:00 uur konden wij ons zelf klaar maken voor de start.

18879985_1362228027197794_6993916257396682307_oBij het binnenlopen van het startvak haakte teamgenoten Franek en Laurens aan. Alexander besloot dat hij ook lekker mee zou lopen met ons, omdat hij anders toch ook moest wachten op mij. We waren klaar voor een potje dikke lol! Na een lekker oppeppende speech van Coach Pain gericht aan de 50+ startgroep volgde wij meteen om te starten.


“We waren klaar voor een potje dikke lol!”


De eerste paar kilometer konden we wennen aan het terrein, met veel enkel belastende modderige paden, heuvel op, heuvel af en de kleinere obstakels. We hadden weinig moeite, vooral veel lol en konden aardig wat lopers inhalen bij Konans Wheel, de Weaver en de Gunnors Ropes.

Elk obstakel zonder penalties, snelle apenhang over de dragon tails en vervolgens aankomend bij de sled pull. We werden door de marshal naar de linker kant van de sled pull gestuurd. Hier naartoe rennend viel het op dat er een lichte opwaartse helling naar links in het obstakel zat. We moesten hem dus heuvel op trekken. Ik had mijn volle gewicht nodig om de 75kg zware slee helemaal binnen te krijgen. We besefte ons meteen dat het Susanne amper zou lukken om hem met haar lichaamsgewicht in beweging te krijgen, laat staan houden. Ze vocht, wij konden niets dan toekijken. Ze kreeg hem tot halverwege toen we zagen dat de mensen die naar de andere kant gestuurd werden veel minder moeite hoefde te doen. Susanne vroeg vervolgens of ze de andere helft de andere kant op mocht doen. Dit mocht, dus trok ze hem vlug tot de eindstreep. We konden door!

Een paar funstakels later kwamen we aan bij Throw the Hammer. Ik zweer er bij dat Alexander Susanne en mij hier bij gejinxed heeft tot het missen van het doelwit, dus wij moesten beide het penalty rondje lopen. Een kort rondje door het bos, over omgehakte boompjes en struiken.
Vervolgens door langs de log drag, de eerste drankpost en de hammer banger tot de muren. Eerst de schuine muur, toen de hoge muur. Ik besloot niet voor het opstapje te gaan. Ik had 4 pogingen nodig, vol tegen de aan rennend de eerste 3, maar kwam er uiteindelijk toch op!

Hier na kwam het eerste EK obstakel. De monkeybars climb-up. Eerst monkeybars, vervolgens zonder de grond te raken op de stellage klimmen, over de balken naar de top en dan weer naar beneden aan de kant waar de monkeybars begonnen. We kwamen er met gemak op en over, genietend van de uitdaging. Hier meteen na de twigs. De touwtjes aan de balken maakte het vrij makkelijk er doorheen te komen, dus we schoten lekker op ten opzichte van de rest van de startgroep.

Toen de monkey climb. Apenhang onder een balk, over een muurtje, apenhang schuin omlaag onder een balk en vervolgens onder een set balken door naar het einde. Hier kwamen we een aantal mede renners zittend op de laatste balken tegen, vechtend om er onderdoor te komen. Het gebrek aan instructies zorgde er voor dat Susanne het laatste deel per ongeluk als de weaver deed, onderdoor/overheen/onderdoor. Nadat een van de lopers haar hier op wees, klom ze terug naar het begin van het laatste stuk. Naar de onderkant van de balk rollend verloor ze haar grip en raakte haar voeten net de grond. Aangezien het een penalty obstakel was moest ze nu dus het penalty rondje lopen.

We gingen door naar de swing over. Susanne rende een stuk voor ons uit de heuvel af toen Alexander wat weggegooide gel verpakkingen op aan het rapen was en ik een losse schoenveter had. Dus sprintte we achter haar aan de heuvel af. We gooide onszelf met gemak over de balk heen en konden door naar de jungle playground. Hier moesten we vervolgens van touw naar touw klimmen en vervolgens de boom aan het eind met een hand (of in mijn geval mijn hele lichaam) aantikken.
Meteen hier nog een voor mij nieuw cool obstakel, de biervat swing over. Via een touw, langs een biervat klimmen, over de balk heen en omlaag aan de andere kant. Geweldig om te doen!

Hier na de grip sticks. Grip hadden we zeker! Zwaaiend van de ene naar de andere kwamen we er alle drie met gemak doorheen. Tijd voor de enorme mega combo uphill. Omhoog klimmen op een schuine balk, vervolgens apenhang omlaag, van hangende autoband naar hangende autoband, onder een net door en vervolgens onder een balk en op die balk klimmen zonder de grond te raken. De handen en armen begonnen moe te worden, maar hier kwamen we voor! We genoten! Alexander vloog er elegant overheen en Susanne kon mooi laten zien hoe sterk ze is. Weer geen penalty voor ons!

Vervolgens een steile helling op, gevolgd door de ringen. We zwaaide naar de andere kant, kwamen eindelijk bij de tweede (en laatste) drankpost en vervolgens bij de Farnato pegboard climb. Een houten balk, hangend aan een touw met gaten er volledig doorheen om de zoveel centimeter. We moesten hier met twee stokjes omhoog klimmen en de balk aantikken. De stokjes waren lang genoeg om ze er helemaal doorheen te kunnen steken en dan aan beide kanten vast te houden, dus Susanne en ik gebruikte die techniek om ons op te trekken naar de balk.

18814073_10154474213617377_5176614195493463476_n

Langs de tire flip, snel over de strong wall en terugkerend op het evenemententerrein. Soepel hoppend over de dipwalk en snel richting de Fjord Drop. Hier keken we al even naar uit, voornamelijk door de hitte, dus het feit dat op het hele veld er omheen totaal geen toeschouwers meer stonden maakte ons eigenlijk niet eens uit.

Door naar het Varjagen Saga, de schuine muur op, over de dragon back, van wiel naar wiel zwaaiend en vervolgens volledig de laatste zwaar onderschattend richting de bel. Ik tikte hem aan met een vingertop, maar niet hard genoeg om te tellen. YEAH! Ik mocht hem nog een keer doen! Dit keer er voor zorgend dat ik de bel zowat op de stellage mepte. Vervolgens de Flying Monkeybars. Ik kneep hem een beetje, aangezien ik hier de vorige keer mijn hand enorm open haalde. Dit keer niet. Ik besloot niet te lang te blijven slingeren. Sprong naar de eerste stang, meteen door naar de tweede, één slinger en door naar de derde, twee slingers en een flinke ram op de bel. Door naar de platinum rig!
18839515_1505975216120056_1900110436200593147_o

Alexander en ik gingen er in één keer doorheen, snel van ring naar ring naar bel in het laatste stuk. Op dit punt begon de vermoeidheid en vooral uitdroging toe te slaan bij Susanne. De combinatie van 3,5 uur obstakels, 2 veel te ver van elkaar verwijderde drinkposten en de enorme druk op haar schouders van alle toeschouwers die haar probeerde te motiveren en tips te geven of te vertellen wat ze moest doen, werd haar te veel. Ik wist dat ze het kon. 18920124_230960770726772_5360036749378437177_nEen van haar grootste krachten is dit soort bovenlichaam gerichte obstakels. Poging na poging viel ze uit het laatste deel. Het lukte me haar even aan de kant te trekken. Ik zei haar dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Dat ze haar ding moest doen. Even verstand op nul en oogkleppen op voor alles om haar heen. Even vergeten wat iedereen (met de beste bedoelingen) tegen haar gezegd had en gewoon die verrekte bell een mep geven! Ik zag dat het doordrong, ze startte het eerste deel, vloog door het tweede, greep de eerste ring stevig vast en zwaaide langs het stokje naar de tweede ring en meteen met een enorme zwaar door om vervolgens de bel een klap te geven! Het was gelukt! Door naar het laatste obstakel.

Samen met Alexander werkte ik mij door de eerste delen, bij elke nieuwe deel even wachtend op Susanne. Ze vocht haar weg er doorheen. Beginnend met de dunne touwtjes, door naar het net, over de balken en weer naar beneden langs het net. Alexander en ik maakte de laatste twee delen af, de touw triangels en biervaten.
18839774_1573393002733454_6820764864702849874_oDe touw triangels waren niet prettig, maar te doen. De biervaten waren gewoon pijnlijk. We zwaaide er langs en keken terug om te zien hoe het met Susanne ging. We wilden niet finishen zonder haar. Op dat moment zag ik de blik van Susanne. Die blik die ik herkende van bij de platinum rig. Ze was uitgedroogd, uitgeput, maar ik kon niets doen. Ze kwam voorbij de touw triangels. Het lukte om haar nog een laatste tip te geven bij de biervaten en toen ging ze er voor. Bij het een na laatste vat zwaaide ze richting de balk, tikte hem aan met haar voet en viel terug. Ze moest hem nog een keer doen. Toen ze terug liep naar het begin besloten Alexander en ik haar te volgen. Haar helpen door dat die verrekte rig! Ik had echt medelijden met haar.

We probeerde haar gemotiveerd te houden. Water te laten drinken. Haar armen wat te laten rusten. We wilde haar niet opjagen, aangezien er al genoeg omstanders waren en besloten dus alvast vooruit te gaan naar het net. Ze probeerde de dunne touwtjes een paar keer, bij elke poging verder uitputtend, toen plotseling de sweeper bij het obstakel aan kwam. Ze had nog maar een minuut of 5 over. Inschattend hoe lang het waarschijnlijk nog zou duren nam ze de dappere beslissing om er voorbij te lopen en haar bandje in te leveren. Alexander en ik hadden een keuze. De rest van de rig nog een keer doen of naar beneden klimmen en er omheen lopen, aangezien we hem toch al een keer gehaald hadden. Makkelijke keuze, we maakte er nog even een wedstrijdje van tot de finish en rende hier arm in arm zo gek als we gestart waren overheen!


Makkelijke keuze, we maakte er nog even een wedstrijdje van tot de finish en rende hier arm in arm zo gek als we gestart waren overheen!


Kort samengevat, ik heb het naar mijn zin gehad, was enorm blij om mijn maatje mentaal te kunnen ondersteunen en heb genoten op de obstakels. Één penalty op eigenlijk een stom obstakel, alle andere met gemak. Ik ben nu eigenlijk wel heel benieuwd hoe het zal gaan bij de series over twee weken en de Nederlandse Europese Kampioenschappen aan het einde van de maand!

Foto credits:
Maarten de Bruin
Stuart Neail
Selma Casteleijn

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More