Race Recap: Mud Masters Scheveningen 2017

by diederik
523 views
Race Recap: Mud Masters Scheveningen 2017

Ik was inmiddels vergeten hoe het voelt om lang op mul zand te lopen. Een paar jaar geleden liep ik de Men of Steel Run op het strand van Scheveningen. 14 kilometer toen, volledig onvoorbereid. Nu was het Mud Masters Scheveningen. 10 kilometer, twee rondes met op elke ronde andere obstakels. Waar we bij de Men of Steel run door de veel hardere branding konden lopen, moesten we nu tussen linten in het mulle zand blijven. Aangezien het een Mud Masters betrof en maar 10km besloot ik hem met mijn  CrossXvest gevuld met 6kg te lopen.


Ik was inmiddels vergeten hoe het voelt om lang op mul zand te lopen.


18952673_1489617854428342_4466578687216621739_nSamen met teamgenoot Michelle reisde we naar Scheveningen en daar hadden we afgesproken met teamgenoot Fransje. We besloten de eerst mogelijke startgroep te pakken. Teamgenoot Franek was er ook om zijn cheerlead kunsten te vertonen langs het parcours. We kregen de gebruikelijke OCR warming up, die ene waardoor iedereen al naar adem staat te happen voordat de race überhaupt begonnen is, en na het aftellen werden we door een soort één persoon brede trechter het parcours op gestuurd. We begonnen samen, aangezien niemand voor de tijd liep en we alle drie gewoon lol wilde hebben.

IMG-20170612-WA0009

De eerste 2,5 km bestond uit voornamelijk de simpelere obstakels, tijgeren onder prikkeldraad (waarbij ik bijna vast kwam te zitten onder de balken met mijn vest)110335_mudleft_mc17_dsc_2513, duikelen over banden, door en over wat muren, balken en netten klimmen. Het zand was een aanslag op het lopen. Elke stap voelde alsof we er in weg zakte. We lieten Fransje het tempo bepalen, maar het begon me op te vallen dat ze zich steeds meer bezwaard begon te voelen over dat ze ons ophield. Michelle had een hardloop race de volgende dag, dus was sowieso niet van plan om veel harder te lopen. Hoewel we tegen haar bleven zeggen dat het prima was, dat ze zich niet druk hoefde te maken over of ze ons wel of niet ophield, viel het me op dat ze er steeds meer mee zat. We besloten dat de meiden bij elkaar zouden blijven en dat ik door zou lopen.

Het was vervolgens niet echt een gevalletje versnellen, meer stabiel blijven lopen. Na het kruipen door wat pijpen kwam ik bij de beroemde B&R monkeybars, een deel recht, schuin omhoog/schuin omlaag en weer recht. De laatste keer dat ik deze gedaan had was bij de Strong Man Run, iets meer dan een jaar geleden.19029209_1489613661095428_3550816760513700156_n

Andere lopers waren aan het vechten om aan de overkant te komen. Ik klom omhoog en wrikte mijzelf tussen de twijfelaars door. Ik slingerde door het eerste stuk, steeds een stang overslaand. Ik ging vervolgens voor safe met het extra gewicht bij het piramide stuk door hem zijdelings te pakken en slingerde vervolgens weer om de stang door het laatste stuk. Ik was er doorheen!

Een paar keer tijgeren, hooibalen, trenches en balken verder kwam ik bij de Great Walls. Twee best hoge muren. Hier kwam ik Franek tegen, wat me de kans gaf om het shirt onder mijn vest bij hem te laten. 110329_mudright_mc17_img_0611Ik wilde de muren proberen zonder hulp. De muren waren bedekt met een plastic zeil, dus ik had totaal geen grip er op. Ik rende naar de muur, kreeg net een hand er op en trok mijzelf er overheen. De daarop volgende muur wilde ik hetzelfde doen. Heb het drie keer geprobeerd, maar kreeg het niet voor elkaar om mijn hand er zo hoog op te krijgen om genoeg grip te hebben. Door het zand was een aanloop zowat onmogelijk. Ik nam de aangeboden hulp aan en kon door.

Na een paar honderd meter kwam ik weer aan bij het startgebied, waar ik de Flyer tegen kwam. Een enorme glijbaan als markering van het einde van de eerste ronde. Het was absoluut geen  Strong Viking Fjord Drop, maar in ieder geval wel verkoelend! Klaar voor ronde twee. 18952701_1489616491095145_3831773262641730838_n

Het volgende deel bevatte andere obstakels, het parcours bestond uit twee dezelfde rondjes, maar elke obstakel sectie was opgesplitst in ronde 1 en ronde 2 delen. Dit keer deed ik dus andere, iets moeilijkere obstakels. Ik vermaakte mij prima met het klimmen over balken, een touwladder op, naar beneden langs een net, zwaaiend over een Urban Sky rig bestaande uit twee wielen, een stuk monkeybars en een bel en nog meer netten. Niet al te moeilijk, gewoon vermakelijk. Ik liep tegen een kleine opstopping op bij de apenhang, die ongeveer de helft in lengte was van die bij Strong Viking. Lopers hadden moeite er op, over en af te komen. Ik klom er in toen de man voor me ongeveer halverwege was, maar hing al snel achter hem terwijl hij zich er doorheen vocht. Alles ging eigenlijk nog prima.

18951353_1489615227761938_8495361331389731672_n

Na het omkeerpunt liep ik tegen een obstakel aan waar je jezelf omhoog moest trekken door een pijp heen met het einde afgedekt. Aan het eind van de pijp werd door een sproeier water de pijp in gespoten. Ik koos voor de krappere pijp in plaats van de grotere geribbelde pijpen. Het kostte wat moeite om mezelf omhoog te trekken. Vooral doordat ik niet omhoog kon kijken door die sproeier en het feit dat het gitzwart om mij heen was. Eindelijk een beetje uitdaging!

Meer hooibalen, tijgeren en nog twee muren. Geen vrijwilligers bij deze muren, waarvan bij de eerste een gat in de muur zat op ongeveer borsthoogte. Bij het eerste deel van het parcours moesten we hier verplicht doorheen in plaats van overheen. Ik besloot er bij deze lekker overheen te gaan, aangezien er toch niemand bij stond. Hier na de Marine Table. Een muur met een brede rand aan de bovenkant, dus eigenlijk een Ierse tafel met een muur er vlak achter. Ik had genoeg grip, trok en trapte mijzelf op de muur en er gemakkelijk over.
Vervolgens touwklimmen met touwen vol met knopen, omhoog rennen tegen en klimmen over schuine muren en eindigend bij de sizzler. Ik was de sizzler vergeten… Tijgen onder touwen en schrikdraad door. Ik had eigenlijk alleen mijn vest en tight aan, dus zou sowieso optaters krijgen. Ik wachtte totdat de man voor mij er helemaal doorheen was, aangezien ik niet halverwege stil wilde komen te liggen en besloot er voor te gaan.  Ik duwde mijzelf er snel doorheen, kreeg schokken op mijn bovenbenen (wat best zeer deed) en mijn schouders. Daar was ik dan, de finish! Met ’s werelds slechtste MC die mensen over de finish heen “motiveerde”..

120514_finishphotoleft1_mc17_192168200208_0000000_80713

Ik heb het naar mijn zin gehad, maar vond het amper een uitdaging. Het zwaarste was absoluut iets wat ik zelf veroorzaakt had, 10 kilometer door mul zand rennen met 6kg om mijn borst. Dit was verder niet echt verrassend, maar aangezien ik er zo dichtbij woon was het toch een prima training en dagje weg.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More