Race Racap: Strong Viking Run Water edition 2017

by diederik
679 views
Race Racap: Strong Viking Run Water edition 2017

Ze noemen het Water editie. Mensen om ons heen vonden dat ze het beter Mud editie hadden kunnen noemen. In mijn geval had ik het absoluut Family editie genoemd. Dit om twee redenen. Ten eerste omdat mijn gezin aanwezig was. Mijn vrouw aan mijn zijde en mijn dochter lekker rond hobbelend rond het parcours met mijn maatje Susanne. Ten tweede bewees mijn team dat we meer een familie dan een sport team zijn.


Ze noemen het Water editie. Mensen om ons heen vonden dat ze het beter Mud editie hadden kunnen noemen. In mijn geval had ik het absoluut Family editie genoemd.


Dit was de eerste obstakelrun voor mijn vrouw Lisa. Ze wilde zo graag eens weten waar wij nou altijd zo mee bezig zijn, rende recent haar eerste 10km race op de weg en voelde zich klaar voor een leuke 13km obstakelrun. Ik stuurde haar uiteraard richting Water editie (het leukste ocr evenement in Nederland) voor haar debuut.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We werden vergezeld door de teamleden Lieke, Mischa, Kevin, Ewoud, Daan, Ronald en Niels. Ook kwamen we er achter dat we tegelijk startte met onze vrienden Yuri en Sharona. Zij zouden allemaal de 19km gaan lopen, maar aangezien de eerste 8 a 9 km op hetzelfde parcours waren konden wij mooi meelopen. We begonnen met de bekende “Cynthia” warming up, kregen een kus van onze dochter Sara en konden vervolgens samen over de muur. Het was een snelle start. Sprintend door een modderpoel, dus binnen tien meter waren we al doorweekt en door naar de eerste obstakels.

Eerst de Dragon Ropes. Ik wist dat Lisa dit nooit getraind heeft, maar ze gaf alles wat ze had! Ik duwde haar omhoog en het lukte haar de bel aan te tikken. Vervolgens kwamen we bij de Viking Carry aan. Voordat ik het voor elkaar kreeg om te zorgen dat Lisa mij niet hoefde te tillen zat ze al op mijn rug. Eerste deel, ze liet los maar ik vertikte te wisselen. Alsof uit het niets was daar ineens Sharona die zich op haar rug wierp. Geweldig!  Ik sprong bij Yuri achterop en zo knalde we door!


Alsof uit het niets was daar ineens Sharona die zich op haar rug wierp. Geweldig!


Vervolgens over de viking hurdles, een kort stukje zwemmen en richting Water Hill. Dit bleek de Brother Hill te zijn, maar dan met sproeiers die water naar beneden spoten en touwen vanaf de bovenkant. We besloten eigenwijs te zijn en hem op de Brother Hill manier te doen. Over elkaar klimmend naar het net, elkaar omhoog trekkend totdat de laatste er overheen was. We hadden zo veel lol!

 

Vervolgens langs de Viking Battle, door de (stinkende) Muddy Hurdles en de eerste tijgerbaan. Plakkerige dikke modder, dus Lisa had meteen een mooie eerste indruk… Na dat de Throw the Hammer en vervolgens door naar de Bridge Jump. De sprong zelf was niet echt hoog, dus sprong ik met een salto achteruit het water in. Na mij wilde Kevin hetzelfde doen, maar dan gefilmd door Lieke. Ik klom snel het water uit zodat we hem samen tegelijk konden doen! Dit bleek geweldig gelukt (zie de aftermovie hier onderaan)!

Vervolgend langs de Balance Bars richting Raise the Sails. Ik hiep hier Lisa met het ophijsen van haar kettlebell en na hem vervolgens zelf ook nog gedaan te hebben konden we door. We bleven allemaal samen lopen, mijn teammaatjes Lisa motiverend, allemaal helemaal in ons element.  120033_monkeyfotolinks_sq17_img_0902We kwamen aan bij de mud trenches, trokken elkaar er als een team doorheen. Eindigend met een groepsfoto bovenop de laatste heuvel. Hier na de Langhus (schuine muur met touwen) en door naar de Monkeybars. Ik besloot eerst te gaan, zwaaide naar de overkant en liep vervolgens terug om Lisa te helpen. Toen ik mij omdraaide om dat te doen zag ik dat ze al bijna een derde onderweg was. We begonnen allemaal te juichen. Ze knokte zichzelf door de eerste helft, vervolgens twee derde. Ze ging vervolgens voor safe, elke stang eerst met beide handen pakkend voordat ze naar de volgende ging. Elke stang, tot aan de allerlaatste. Op dat punt stond iedereen te juichen en applaudisseren. Ze miste de bel, maar dat maakte niets uit. Ze deed haar eerste Monkeybars en van begin tot eind!


Elke stang, tot aan de allerlaatste. Op dat punt stond iedereen te juichen en applaudisseren.


Na de Hammer Banger en Carry the Shield kwamen we aan bij Storm the Castle. Ik rende hier langs een groepje lopers die moed aan het verzamelen waren en schoot de ramp op. Dit ging makkelijk en ik werd hier al snel vergezeld door Daan, Ronald, Ewoud, Niels en Mischa. We hielpen vervolgens samen Lieke omhoog. Nu was het de beurt aan Lisa. Ze rende omhoog, greep onze handen en we trokken haar omhoog de ramp op. Ze haalde het!

 

Vervolgens draaide we terug richting het strand. IMG-20170617-WA0078Hier moesten we door een stukje van het meer zwemmen naar de Flying Ragnar. Ik keek hier enorm naar uit, aangezien ik hem al een hele tijd niet meer had kunnen doen. We moesten wachten aan het strand, aangezien de stellage al vol met mensen stond. Vervolgens mochten we er naartoe zwemmen. Het obstakel zelf was veranderd. De nieuwe setup zorgde er voor dat handvatten bleven bewegen zodra de persoon voor je ze los gelaten had, waardoor ze moeilijker te pakken waren. Lisa had het zwaar. De sprong, het vast moeten pakken van die handvatten, het landen in het water. Ik besloot eerst te gaan, zodat ik kon laten zien dat het niet zo’n harde landing in het water was. We probeerde haar te motiveren om te springen. De vrijwilliger telde af, ze twijfelde even maar sprong. Ze greep de handvatten vast, zwaaide naar beneden en kwam in het water terecht. Ze sprong en greep de handvatten vast! Ik was zo enorm trots! Ze deed dingen waarvan ze zelf nooit verwacht had te kunnen!

122729_ragnarfotolinks_sq17_img_9667

Na de Bucket Carry kwamen we aan bij de Fjord Drop. Haar hoogtevrees, de harde landing in het water en alles wat er recent gebeurd is rond glijbanen, liet Lisa besluiten dit obstakel over te slaan en aan de andere kant op ons te wachten. Ik ging omhoog en kwam naast Ewoud te zitten. We gingen op het randje zitten, het aftellen begon, ik wachtte op de bekende “duw” maar die volgde niet. Ik hopte snel over het randje heen en zag dat Ewoud op mij voor lag. Hij begon te draaien! We gingen de lucht in en ik probeerde uit alle macht niet op Ewoud te landen. Hart in mijn keel. Dat was absoluut niet tof. Geen tijd om er te lang stil bij te staan, we moesten door. Even afkoelen bij de Ice Man.


Ik was zo enorm trots! Ze deed dingen waarvan ze zelf nooit verwacht had te kunnen!


Langs de mud mile, hoppend over de Viking Dip, maf doen bij Thors Lightning (ok, schrikdraad doet wel echt pijn!) en toen richting het splitsingspunt voor de 13 en 19km. Mischa vertelde dat hij met ons mee de 13km wilde lopen, aangezien hij zijn been flink bezeerd had bij de Storm the Castle. Dus we zeiden de rest gedag en gingen door op het 13km parcours.

We kwamen uit bij de Weaver. Hier waren veel mensen aan het worstelen om er doorheen te komen. Ik ging snel naar de overkant en vervolgens terug om Lisa te helpen. Ze had moeite om er onderdoor te komen en besloot dus over elke balk heen te gaan. Dit lukte, door naar het volgende obstakel.
Vervolgens langs de banden flips, water hurdles en toen de Rope XL. Lisa trok zichzelf op richting te bel, ik hielp haar een beetje door haar omhoog te duwen. Ze haalde het!

Na de hooibalen en het door de boerderij heen lopen kwamen we aan bij de Walls 2.0. Op dat punt begon Lisa echt vermoeid te raken. Ik trok haar de eerste schuine muur op en hielp haar er overheen. Ze besloot de hoge muur en andere schuine muur over te slaan. Ik ging er snel overheen en we konden door richting de Water Cage.
Ik was bang dat ze hier erg tegenop zou zien, maar ze ging er eigenlijk zelfs sneller doorheen dan ik. Dus we konden meteen door. Langs de log drag en vervolgens door de Muddy Trees. De modder was dik, maar ook ondiep op de meeste plekken en borst diep op andere. Je kon onmogelijk zien waar die diepe stukken zaten. We hielpen elkaar er doorheen, terwijl we probeerde rechtop te blijven.

Hier na kwamen we aan bij een obstakel waarvan ik eigenlijk vergeten was dat hij er in zou zitten. De Dragon Tails. Een enorm lange apenhang over een kleine rivier. Mischa en Lisa besloten de modder van zich af te wassen en zwommen naar de andere kant. Ik ging in de rij staan om via apenhang naar de andere kant te gaan. Er stonden lange rijen, alle touwen vol met mensen. Ik zag dat er een duiker pal onder een touw stond. Dit touw ging maar net langs een boom. Ik zei hem dat het eigenlijk ook zonde was dat we dat touw niet mochten gebruiken, omdat het zo dicht langs die boom gehangen was. Hij keek verbaasd omhoog en zei dat het wél mocht! Hij stapte opzij, ik wrikte mijzelf langs de boom en klom snel naar de overkant. Ik was aan de overkant, nog onder de modder maar dat was het helemaal waard!

We begonnen ons te realiseren dat we al bijna 3 uur onderweg waren. En dat we Sara al ruim een uur niet gezien hadden. De gedachte dat zij daar ergens bij het finish gebied was, motiveerde ons om wat sneller te gaan lopen. Langs de Sled Pull, richting het eindstuk. We kwamen aan bij de Platinum Rig. Hier werden we verwelkomt door onze dochter en een grote groep vrienden en teamgenoten. Ik slingerde door de rig, gaf de bel een gooi en rende snel terug naar de start om Lisa te helpen. Ze klom in de eerste ring, worstelde om haar voet in de tweede hogere ring te krijgen. Ik probeerde haar te helpen, maar zodra haar voet er in zat bleek ze te vermoeid te zijn om nog door te gaan naar de monkeybars. Ze liet los en we gingen samen door naar het laatste stuk. De Walhalla Steps.
We hielpen elkaar er op en over en toen was het zo ver, Lisa haar eerste Strong Viking Finish! Ze had het gehaald door niet 13 maar 16 kilometer!


De gedachte dat zij daar ergens bij het finish gebied was, motiveerde ons om wat sneller te gaan lopen.


Niet veel later kwam de rest van het team over de finish. Het was fijn om bij de finish te kunnen staan om hun op te vangen. Zonder hun zou ik niet kunnen doen wat ik nu doe.

Lisa heeft twee dingen geleerd. Obstakel runs zijn niet zo makkelijk als ze lijken (of wij ze doen lijken) en ons team en veel van de hele community zijn zo gastvrij als een echte familie. Ik denk niet dat ze nu verslaafd is, maar ik denk ook niet dat dit haar laatste run zal zijn!

DE OFFICIELE AFTERMOVIE, gemaakt door Kevin

img_1972.jpg

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More