Race Recap: OCR European Championships Flevonice (NL/EN)

by diederik
731 views

Flag_of_the_Netherlands.svg
For english, click here!

Het was mij op het laatste moment nog gelukt om voor de age groups van de Flevonice versie van de Europese OCR kampioenschappen te kwalificeren. Eindelijk weer een kans om met de grote jongens mee te rennen. Mijn startgroep, leeftijdsgroep 30-34, is normaal gesproken een van de grootste en sterkste startgroepen. Dus er was werk aan de winkel. Ik ging er gespannen in, iets meer dan mij lief was, maar ook gemotiveerd om die verrekte polsband te behouden en een betere positie te eindigen als vorig jaar bij het ek.

Vrijdags stond de Short Course gepland. Dit bestond eigenlijk volledig uit de meer technische, voornamelijk bovenlichaam, obstakels achter elkaar. Ik wilde mij focussen op de Standard Course, dus besloot de Short over te slaan om er zeker van te zijn dat mijn handen nog heel zouden zijn aan de start.

Zaterdag, race dag. Vroeg op, snel de auto in richting Flevonice. Ik voelde mij een beetje alsof mijn ontbijt halverwege mijn keel was blijven hangen, nerveuzer dan ooit tevoren. Het weer was, bij gebrek aan een betere omschrijving, helemaal ruk. Regenachtig, niet perse koud maar ook niet warm en voelde vochtig en benauwd aan.


OCR-EK Standard Course

15 kilometer – 51 obstakels


Ik haalde mijn startnummer en tijdsmetingsbanden op. Een nieuw systeem. Een tijdsmetingschip met klittenband om de enkel en een chip voor om de pols. Dit gecombineerd met een startnummer en een standaard polsband. De tijdsmetingschip was voor het meten van de tijden en de andere chip moest gescand worden na het volbrengen van ieder chip obstakel. Nieuw voor mij, maar leek me een logisch systeem.

Mijn startgroep startte om 10:20. Rond 09:55 werden we de briefingsruimte in geroepen. Hier kregen we wat basis instructies en te horen dat we onze chips moesten activeren zodra we de briefingsruimte uit liepen het startvak in. Hier verzamelden we. Het voelde nog steeds een beetje alsof mijn ontbijt weer dezelfde weg terug wilde nemen, maar het lukte me om het binnen te houden.
Gelukkig waren teamgenoten Ewoud, Kevin en Koen aanwezig om mij zo veel mogelijk af te leiden. Het startvak begon zich te vullen. We werden gevraagd naar de startlijn te lopen en het aftellen begon.

FB_IMG_1499200090463De race begon met het op en neer rennen over een dijk, door een sloot en weer terug door de sloot en over de dijk. Dit een paar keer achter elkaar. De dijk was behoorlijk glad en met een flinke helling. Ik wilde versnellen maar kon amper op adem komen, dus besloot een vast tempo te gaan lopen. Hier na snel kruipend onder een net door en door een tunnel in het water richting de Ditch Zigzag. Omlaag en omhoog langs de rand en door een sloot, heel vaak achter elkaar! De rand was glad, maar de sloot zelf erg ondiep. Ik had nog steeds moeite met ademhalen. Het voelde alsof er geen zuurstof mee kwam met elke teug lucht. Mijn benen begonnen te branden en ik had flink last van brandend maagzuur.
We draaiden het bos in, waar ik iets kon versnellen en kwamen uit bij een stapel zandzakken. Ik greep er snel een en zwaaide hem op mijn schouders. De 20kg zware zak was gevuld met zand, maar niet zo vol als ik gewend was. Ik kon hem niet op mijn schouders laten liggen zonder hem vast te houden, want dan gleed hij er vanaf. Vervolgens een kilometer lang en recht verhard pad. Ik werd hier enkele keren ingehaald, maar kon hun vervolgens weer inhalen zodra ze begonnen te wandelen. Het vasthouden van mijn tempo gaf me een kleine voorsprong, aangezien de hoeveelheid wandelen steeds meer toenam naar mate we verder kwamen. Waar het mij juist lukte om een langzaam maar stabiel jog tempo vast te houden. We draaide vervolgens terug langs een veld. Al weer ongeveer een kilometer recht door rennen met die verrekte zak. Het zand schuurde op mijn schouders, het gewicht zorgde er voor dat mijn nek voelde alsof hij in brand stond. Ik kon niet echt makkelijk van kant wisselen, dus probeerde hem zo veel mogelijk op beide schouders te houden. Het was niet echt de lengte van het parcours met de zak dat er voor zorgde dat dit meer een mentaal obstakel was dan een fysieke. Het was het feit dat je kon zien waar je naartoe moest wat het zo zwaar maakte. We liepen terug het bos in. Ik kon het punt zien waar de zakken afgegooid konden worden! Mijn snelheid ging omhoog. Ik smeet de zak neer en kon door.


“Het was niet echt de lengte van het parcours met de zak dat er voor zorgde dat dit meer een mentaal obstakel was dan een fysieke. Het was het feit dat je kon zien waar je naartoe moest wat het zo zwaar maakte.”


Ik rende terug richting het hoofd terrein. Door een sloot, onder balken door, over een net richting de Spinners. Ik voelde me zeker genoeg om er meteen in te springen, zwaaide van wiel naar wiel en gaf de bel een trap. Het eerste check-in obstakel. Er was ons verteld om altijd te controleren of het lampje knipperde na het inchecken. Dit was het geval, dus ik kon door.
giphy (3)Ovals. Ik faalde op de ovals bij de OCR series finale, voornamelijk omdat ik volledig de verkeerde techniek gebruikte. Ik besloot om aan een kant van de ringen te blijven, zijdelings zwaaiend naar de volgende ring. Door de regen was alles nat en glad. Bij de eerste ring viel het me op dat ik genoeg grip had om te blijven hangen, maar niet genoeg om te voorkomen dat ik zijdelings gleed. Ik gebruikte dit om naar de andere kant van de ovale ring te glijden. Greep de volgende ring, zwaaide er naartoe en gleed weer naar de andere kant. Nog een te gaan. Ik hoorde mensen om mij heen roepen om de bel een schop te geven, maar mijn handen waren veel dichterbij dan mijn voeten. Nog een flinke zwaai en ik kon hem een klap geven!
Door richting de drijvende monkeybars. Een korte balk met aan beide zijdes stokjes, dus eigenlijk gewoon een vreemde monkeybars. Vlug door richting de Super Snake.
De Super Snake is niet een van mijn favorieten, voornamelijk omdat het gewoon een verrekte zwaar obstakel is. Het feit dat hij ook nog eens nat was hielp hier niet bij. Ik besloot er maar gewoon voor te gaan. Ik liep langs een aantal lopers die met hun tweede of derde poging bezig waren en besloot gewoon zo snel mogelijk er doorheen te gaan. Dat ging een stuk soepeler dan ik verwacht had, dus voordat ik het door had stond ik aan de andere kant.


“De Super Snake is niet een van mijn favorieten, voornamelijk omdat het gewoon een verrekte zwaar obstakel is.”


Vervolgens over de Wall jump, Water hordes en het chicken frame richting de Dragon’s Back. Hier aankomend zag ik dat de marshals tegen mensen zeiden dat ze het een keer konden proberen en daar na de zijkanten mochten gebruiken om er op te klimmen. Ze waren enorm glad. Ik rende er naartoe, gleed bijna terug naar beneden maar wist de stang bovenaan vast te grijpen. Bovenop viel me de afstand tot de volgende stang pas op. Het was ongetwijfeld een mentaal dingetje, maar de afstand leek veel te groot voor een enkele sprong. Dat en de bijna nerveuze blik van de toeschouwers weerhield mij er even van om te springen. Er werd naar me geroepen om met al mijn kracht de stang vast te grijpen, aangezien de meeste mensen weg gleden op het glade oppervlak van de schuine muur. Ik moest mijn verstand even op nul zetten en er voor zorgen dat ik bijna voorover viel, waardoor er geen weg meer terug was. Ik landde met beide voeten op de rand en greep de stang met al mijn kracht vast. Ik gleed niet weg. Ik klom snel over de stang heen en herhaalde dit bij elke sprong.giphy (1)


“Ik moest mijn verstand even op nul zetten en er voor zorgen dat ik bijna voorover viel, waardoor er geen weg meer terug was.”


giphyVervolgens langs de Wobbling Monkeybars, waarvan een deel wipwap, een deel hangend aan touwtjes en een deel zijdelings hellend. Toen langs de Ierse Tafel en over/onder richting de banden. Ik zag dat er veel verschillende maten banden lagen, dus ging meteen voor een van de kleinere bandjes. Door een klein stukje moeras, gooide de band over een stellage met netten toen door naar de trenches. Deze waren modderig, glad en leuk maar zwaar met de band er bij. Deze bleef zich vullen met water bij het struikelen en uitglijden in de trenches maar hielp wel mee om me op de heuvels te krijgen. Vervolgens over de borst hoogte muurtjes en langs de over/onder balken. Na het afgooien van de band kon ik door over nog een net en naar de Weaver. Hier waren veel mensen aan het worstelen om er overheen te komen. Ik klom voorbij lopers die sportief genoeg waren om aan de kant te gaan toen ze door hadden dat ik iets sneller was. De balken waren breder dan ik gewend was, maar het lukte me toch er snel doorheen te gaan.


“Ik klom voorbij lopers die sportief genoeg waren om aan de kant te gaan toen ze door hadden dat ik iets sneller was.”


Hier na langs de dipwalk richting de Commando Ropes. Van tevoren werd verteld dat we hier maar een kans hadden. Er af vallen betekende dat je naar de overkant moest zwemmen. Ik was niet van plan er in te vallen. Ik klom er in en ging in apenhang naar de andere kant. Ik haalde hier een hoop lopers in die het water in vielen.
Vervolgens de Monkey Steps. Ik herkende deze van het EK van vorig jaar. Het verschil was dat ze een extra balk na elk deel geplaatst hadden om op te staan. Ik vond dit niet echt noodzakelijk, maar het maakte het voor mij dan ook wel weer makkelijker. Dus ik had niets te klagen.
Toen de Samurai sticks. Metalen stangen waar we in moesten klimmen en dan van stang naar stang. Deze waren nat, glad, dun en dus moeilijk grip op te krijgen. Ik klom omhoog en greep de bovenkant van de stang vast (hier zat een kleine schijf). Ik kon vervolgens makkelijk de top van de volgende stang pakken en van stang naar stang zwaaien. Door naar de Wheel of Steel.
Hamsterwielen. Van stang naar stang, rollend naar de andere kant. Waar ik het enorm zwaar had bij Toughest, ging het dit keer verrassend soepel. Op naar de Low Rig.


“Waar ik het enorm zwaar had bij Toughest, ging het dit keer verrassend soepel.”


Een nieuwe aanvulling in het wereldje. Een stellage bestaande uit balletjes, T-grepen, stangen, wielen en stokjes waar je onderdoor moest zonder de grond of de stellage zelf aan te raken. Ik had op video’s van de Short Course gezien hoe anderen het deden. Zij grepen elke mogelijkheid om voeten te gebruiken aan, dus ik deed hetzelfde. Zwaaiend, klimmend van stang naar ring naar T-greep, 180 graden rond zwaaiend met mijn benen richting het wiel, terugdraaiend op het wiel en door langs een hangende stang naar een vaste ladder waar ik even kon uitrusten. Vervolgens snel langs een balletje naar een andere stang en in apenhang richting de bel. Ik was er door!

Vervolgens weer een obstakel die ik niet gehaald had bij de OCR series finale, de wave hanger. Deze keer waren ze niet kokend heet, dus ik had weinig problemen er doorheen te komen. Vervolgens weer over de dijk, door de sloot, langs de wave runner en richting de UFO 2.0.
Hier moesten we langs een touw omhoog klimmen, langs een schijf (de UFO) en dan op een stellage en er af aan de andere kant. Ik moest wachten totdat mijn zandloper opnieuw gestart kon worden, aangezien je een minuut de tijd had bij de eerste poging. Ik klom vervolgens langs de UFO, greep de bovenste balk vast en trok mijzelf er overheen. Door naar de Stairway to Heaven/(Hell).

giphy (2)De eerste poging kant had een trede minder dan de herkansingskant, dus de afstand tussen de opgaande hoogste tree en de neergaande was veel verder. Omhoog ging eigenlijk prima, ik greep achter mij naar de andere kant en moest mij bijna volledig uitrekken om mijn hand op de andere trede te krijgen. Deze waren nat en glad, ondanks dat er grip tape op de randen zat. Ik liet los, graaide naar de trede aan de andere kant en voordat ik het door had lag ik op mijn rug in het hooi. Herkansingskant, een trede hoger, haalde de andere kant en besloot mijn arm om de treden heen te slaan. Op deze manier kon ik mijzelf vastzetten bij elke stap totdat ik bij de bel kon.
Even later kwam ik aan bij de Runmageddon Rig. Een rig met veel ringen en een hangende horizontale stang. Ook hier veel mensen aan het worstelen om er doorheen te komen. Ik greep de eerste ring vast, bang dat ze enorm glad zouden zijn. Dit was absoluut niet zo, dus zwaaide ik er snel doorheen. Andere lopers hadden veel moeite met de hangende stang en gebruikte daar hun voeten om er voorbij te komen. Ik had een prima grip op de stang, dus besloot door te gaan op alleen mijn handen. Laatste deel ringen voelde wel wat glad aan, dus deze deed ik door elke keer de ring met twee handen vast te pakken voordat ik door ging.giphy (1)


“Ik greep de eerste ring vast, bang dat ze enorm glad zouden zijn. Dit was absoluut niet zo, dus zwaaide ik er snel doorheen.


Het viel me toen ineens op dat ik al rond de 14 kilometer zat. Het laatste stuk! Een lang stuk, rond een veld. Het viel me toen ook pas op wat een dorst ik had. Er zouden twee drinkposten langs het parcours zijn. Ik had er nog geen gezien en had niet verwacht dat deze nog in de laatste kilometer zouden zitten. Ik moest er dus wel een gemist hebben. Geen andere keuze dan doorgaan. Terug de dijk op, langs de diagonale monkeybars, omhoog kruipen de dijk op
IMG-20170701-WA0010richting de Monkey Crawl. Deze begon met een weaver-achtige stelling, waar we onder de balken moesten blijven, vervolgens een net waar we ook weer onderdoor moesten en eindigend in een apenhang onder een balk. Een opstopping bij het weaver deel, met lopers aan het bijkomen op de balken. Het ging op zich prima, maar ik moest steeds wachten op andere lopers. Zij probeerde uit de weg te gaan, maar de stellage was niet breed genoeg om mij er langs te laten. Iedere keer als ik er zelf maar op klom omdat ik tegen gehouden werd riep de Marshal dat we niet mochten rusten tussendoor. Het lukte me eindelijk er langs te gaan en ik kon door onder het net. Toen snel onder het laatste deel door. Vervolgens de Flevonice Ramp. Bedekt met modder. Een enorme plas er onder. Ik zag mensen in een keer omhoog rennen, anderen het proberen maar terug glijden. Ik probeerde het zelf, maar haalde het net niet en gleed terug. Mijn teamgenoot Franek stond daar te kijken en wees richting een deel van de ramp waar een stuk minder modder op zat. Ik rende daar omhoog en greep de bovenkant vast. Laatste stuk! Terug naar het hoofdterrein.giphy


“Iedere keer als ik er zelf maar op klom omdat ik tegen gehouden werd riep de Marshal dat we niet mochten rusten tussendoor. Het lukte me eindelijk er langs te gaan en ik kon door onder het net.”


Langs een “obstakel” waarbij je een houten blok over een geleideplaat moest meppen en richting het laatste combi obstakel. Deze was versimpeld ten opzichte van het ek vorig jaar. Eerst een muurtje op, toen over het net en een paar balken, weer omlaag langs het net en op een rand. Vervolgens een deel ringen en eindigend in de klompen. De ringen waren glad, dus deze deed ik wat langzamer. De klompen deden enorme pijn, maar dat maakte niet meer uit. Ik was ZO dichtbij die finish. Alles wat ik wilde doen was FINISHEN!giphy (4)

Ik schoot richting de finish lijn. Na het ontvangen van mijn medaille gooide ik 5 bekertjes water achterover en was ik klaar. Mijn Europese OCR Kampioenschappen Standard Course race. Ik deed het in 2:19 en met behoud van mijn polsbandje!


“De klompen deden enorme pijn, maar dat maakte niet meer uit. Ik was ZO dichtbij die finish. Alles wat ik wilde doen was FINISHEN!”


Na de race kwam ik teamgenoot Ewoud tegen. Hij liep ook age group en had geknald! Hij is een jonge, waanzinnig getalenteerde loper die in een korte tijd zich naar de tweede plek van zijn leeftijdsgroep op het EK gevochten heeft! En nederig als hij is heeft hij totaal geen idee van hoe trots wij allemaal op hem zijn.FB_IMG_1499199751277

Vervolgens had ik de eer om mijn maatje Susanne te volgend rond haar Standard Course run. Er bij zijn terwijl ze als een beest door de zwaarste obstakels heen ging, alsof het niets was. Er voor haar zijn toen ze die bel haalde bij de Stairway, waar ze de dag haar bandje verloor. FB_IMG_1499157543664


OCR-EK Team Estafette Race

8 kilometer – 41 obstakels


De volgende dag was de team estafette dag. Die dag was speciaal voor mij, omdat mijn vrouw en dochter er ook bij waren als toeschouwers.
IMG-20170703-WA0029

Ik liep samen met mijn teamgenoten Ronald en Daan. We waren een van de 4 estafette teams die voor Team RAM_NL liepen. De andere teams waren Lieke/Kevin/Ewoud, Wesley/Niels/Koen en Michelle/Laurens/Fransje. Ook waren teamgenoten Nadine en Mischa er bij om ons aan te moedigen rond het parcours.

Na een wat rommelig begin met veel wachten in een rij om onze tijdsmetingsbanden op te halen en een korte, wat verwarrende briefing maar ook al veel lol besloten we er maar gewoon voor te gaan.

Er werd ons verteld dat de loper voor het snelheidsdeel alvast klaar moest gaan staan in het startvak en dat de andere twee naar het eerste overgangspunt moesten gaan. Ik deed het technische (laatste) deel, Ronald deed snelheid en Daan kracht. Ronald was gestart, de dijk over en uit het zicht. Wij liepen door naar het overgangspunt naast de Dragon’s Back. Het was daar een chaos, met veel toeschouwers op plekken waar ze eigenlijk niet mochten zijn, zoals midden op het parcours, en een hoop nerveuze lopers. Overgang naar kracht, dus ik was aan het wachten op de binnenkomst van Ronald om zijn chip over te kunnen zetten naar Daan. Veel van de lopers van de open wave begonnen binnen te komen. We hadden twee enorm snelle lopers in het snelheidsdeel zitten, Ewoud en Michelle, dus verwachtte hun elk moment binnen. Eerst vloog Koen voorbij, wat betekende dat Niels kon beginnen aan het kracht deel. Hier na zagen we Ronald richting de Monkey Steps gaan. Zowel Ewoud als Michelle waren nergens te bekennen. Ronald arriveerde bij het wisselpunt, dus Daan ging er voor. Hij vertelde ons dat Ewoud van de hoogste balk van de Weaver af gevallen was. Niet lang daar na zagen we hem vechten om bij ons te komen. Hij probeerde uit alle macht te blijven rennen. We trokken hem snel zijn natte shirt uit en propte hem in een warme hoodie. Lieke kon van start aan haar kracht deel. Toen zagen we dat Michelle aankwam bij de Monkey Steps. Ze had het gehaald! We waren bang dat er iets gebeurd was. Maar toen ze bij ons aan kwam en we haar lach zagen was het duidelijk dat alles in orde was en ze het naar haar zin had, dus Fransje kon ook aan het kracht deel beginnen!


“Maar toen ze bij ons aan kwam en we haar lach zagen was het duidelijk dat alles in orde was en ze het naar haar zin had, dus Fransje kon ook aan het kracht deel beginnen!”


Niet lang hier na bleek Daan al halverwege de Dragon’s Back te zitten. We gingen snel naar de overgangszone van kracht naar team. Hier pakte we de metalen pijp op en haakte Daan weer aan. Met deze pijp rende we naar de Wobbling Monkeybars en vervolgens langs de Ierse Tafel, over/onder en netten. Bij alle obstakels mochten we de pijp naast het obstakel leggen. De volgende overgang, naar techniek. Mijn hartslag versnelde. Mijn handen waren nog heel, maar voor hoe lang? Ik wilde het team niet teleurstellen, aangezien ze beide zo hard gevochten hadden.
IMG-20170703-WA0005


“Ik wilde het team niet teleurstellen, aangezien ze beide zo hard gevochten hadden. “


Startend met de Spinners. Het weer was enorm verbeterd, dus alle obstakels waren dit keer droog. Ik zwaaide er gemakkelijk doorheen. Hierna de ovals. Deze waren bedekt met een laag hars. Sommige atleten smeerde dit op hun handen voor een betere grip. Ik kon hierdoor niet meer over de ring glijden, dus maakte ze eigenlijk juist iets moeilijker. Ik kwam er wel doorheen. Hamsterwielen, zelfde probleem. De hars zorgde er voor dat mijn handen vastplakte aan de roterende stangen, waardoor mijn huid meegetrokken werd met het draaien. Nog steeds geen rips. Nog steeds kracht over! Meteen door naar de low rig. Zelfde techniek als de dag er voor. Rustig aan door naar de bel. Vervolgens langs de Wave Hanger en door het veld in. We hoefde dit keer niet de UFO 2.0 te doen, maar konen meteen door naar de Stairway. Dit keer met een droog obstakel ging ik voor de eerste poging kant. Het lukte me om aan de andere kant te komen! En het lukte me om op mijn handen af te dalen, in plaats van mijn oksels. Ik besloot iets te proberen wat ik afgekeken had van Susanne de dag er voor. Ik hing nog zo’n 3 treden van de bel vandaan, maar als ik mij volledig uitstrekte dacht ik wel bij de bel te kunnen. Dat lukte! Ik liet mij vallen en kon door naar de Runmageddon Rig.
Deze was kurkdroog, dus zwierde er gemakkelijk doorheen. Het laatste stuk!
Weer op dat verrekte blok meppen. Deze waren zo verwrongen en vervormd dat het uiteinde waar ik op sloeg zich elke keer in het hout van de plaat vast hakte. Elke klap zorgde voor maar een paar centimeter verplaatsing. Doorgaan! En door naar het laatste combi obstakel.


“Nog steeds geen rips. Nog steeds kracht over!”


We mochten elkaar hier helpen, maar op een kontje bij de eerste muur na had geen van ons het eigenlijk nodig. We knalden door het obstakel, vlogen door de ringen, verbeten de pijn bij de klompen en sprintte naar de finish.

Race Recap: OCR European Championships Flevonice (NL/EN)

We waren gestart als een team en gefinisht als een team. Dat voelde echt goed!
Ik was doodmoe maar voldaan. Ik had weer dat verrekte polsbandje behouden! De finish tijd interesseerde me eigenlijk niets. De rest van de dag (compleet gesloopt) bestond uit het volgen van de rest van de teams en onze eigen estafette teams rond het parcours. We hadden teamgenoten die hun grootste angsten onder ogen moesten komen, die vervolgens overwonnen, hun (verborgen) talenten konden showen, elkaar ondersteunden en plezier hadden in wat wij zo graag doen.

IMG_0896


“Ik was doodmoe maar voldaan. Ik had weer dat verrekte polsbandje behouden! De finish tijd interesseerde me eigenlijk niets.”


Nu achteraf heb ik geen idee wat mijn positie was in beide races. Zo ver wij nu kunnen zien heeft de tijdsmetingsorganisatie er een zooitje van gemaakt, door het gebruik van de startgolf tijden als starttijd en hierbij niet controlerend of de startgolven geen verdwaalde lopers hadden, door slecht werkende check-in points, geen controle of finishers nog bandjes om hadden en over het algemeen gewoon een beroerd systeem voor het checken van penalties en tijden. Op het moment van schrijven waren de lijsten nog steeds foutief en/of incompleet. Maar eigenlijk kan het mij niet boeien.
Ik heb enorm plezier gehad in mijn race op zaterdag en genoten van mijn team en de rest van de community op zondag. Het is even geleden dat een OCR weekend mij zo in de puin, moe, gesloopt EN voldaan heeft laten voelen.


“Het is even geleden dat een OCR weekend mij zo in de puin, moe, gesloopt EN voldaan heeft laten voelen.”


===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg
I managed to qualify for running age group at the last moment for the Flevonice version of the OCR European championships. An opportunity to be able to run with the big boys again. My wave, age category 30-34 year old, usually is one of the largest and strongest waves. So I kind of had my work cut out for me. I went in anxious, a little too much for comfort, but motivated to keep that bloody wristband and set a better position then I did last year at the euro champs.

Friday was the Short Course. Which was basically all the technical, mostly upper body, obstacles in a row. I really wanted to focus on the Standard Course, so decided to skip the short to be sure I would still have intact hands at the start.

Saturday, race day. Early rise, quickly in the car towards the location. I felt like my breakfast was stopped somewhere halfway down my throat, more nervous then ever before. The weather was, for lack of a better word, crap. Rainy, not exactly cold but not warm either and felt damp, felt really stuffy.


OCR-EC Standard Course

15 kilometers – 51 obstacles


I gathered my racing bib and timing bands. New system. Timing belt with Velcro on our ankle and a chip on one of the wrists. This combined with a numbered bib and regular wristband. The timing band was for the timing and the chip needed to be scanned after completing every chip obstacle. New for me, but seemed a logical system.

My wave started at 10:20. We where called into the briefing area around 09:55. There we received some basic instructions and where told to activate our tags while walking out of the briefing area into the starting area. We gathered there. Still felt like my breakfast was trying to get out how it got in, but managed to keep it down.
Luckily team mates Ewoud, Kevin and Koen where there to keep me distracted as much as they could. The starting area started to fill. We where asked to go to the start line and the countdown started.

FB_IMG_1499200090463The race started with running up and down a dike, through a ditch both ways and over the dike again a few times. The dike was really slippery and it’s banks where quite steep. I wanted to speed up, but I could hardly catch my breath so decided to keep a steady pace instead. Next quickly through a crawl and a water tunnel towards the Ditch Zigzag. Up and down the banks, through the ditch, a lot! The banks where slippery, but the ditch itself was shallow. Still had trouble catching my breath. Felt like I gasped air without any oxygen at every breath. Legs started to burn and had massive heartburn.
We turned into the forest, where my pace slightly increased and ran into a pile of sand bags. I quickly grabbed one and swung it onto my shoulders. The 20kg weighing bag was filled with sand, but not as full as I was used to. I couldn’t let it rest on my shoulders and had to hold it on both sides to prevent it from sliding off. Next came about a kilometer of straight path. I was overtaken by some runners which I was able to pass again as soon as they started walking. Keeping steady pace gave me a little advantage over them, seeing their walking amounts started to increase as we progressed. Where I was able to keep a slow but steady pace. We then twisted back onto a field. Another almost straight kilometer of running with that damn bag. The sand rubbed on my shoulders, the weight made my neck burn. I couldn’t really switch sides easily so tried to keep it on both shoulders as much as possible. It wasn’t really the length of the course with the bag that made it a more mental then physical obstacle. It was the fact that you could see where you had to go that made it so hard to do. We headed back into the forest. I could see the drop-off point! My pace increased. I threw the bag from my shoulders and was off.


“It wasn’t really the length of the course with the bag that made it a more mental then physical obstacle. It was the fact that you could see where you had to go that made it so hard to do.”


I headed back towards the main obstacles area. Through a ditch under logs, over a net, towards the spinners. Feeling confident I jumped straight in, swung from wheel to wheel and kicked the bell. First check-in obstacle. We where told to always check whether the light was blinking after checking in. It was, so I went on.
giphy (3)Ovals. I failed on the ovals at the OCR series finals, mainly because of the wrong technique. I decided to stay on one side of the rings, swinging sideways to the next ring. The rain made everything wet and slippery. First ring I noticed I could keep enough grip to stay on the ring, but not enough to prevent slipping sideways. I used that to slide to the end of the oval. Grabbed the next oval. Swung towards it and slid down to the other side again. One more to go. I heard people shout at me to kick the bell, but my hands where way closer to it then my feet. One last swing and I was able to hit it!
Moving on towards the floating rig, a short set of pegs on both sides of a beam, so just odd monkeybars. Quickly moving on to the Super Snake.
The Super Snake is not one of my favorites, mostly because it’s just a ridiculously tough obstacle. The fact that is was wet didn’t help at all. I decided to just go for it. Moved past a few guys going for second or third tries and just decided to move through as quick as I could. That went a lot smoother then expected, so before I knew it I was at the other side.


“The Super Snake is not one of my favorites, mostly because it’s just a ridiculously tough obstacle.”


Next over the Wall jump, Water Hurdles and chicken frame towards the Dragon’s Back. Arriving there I noticed the marshals telling people to give it one go before being allowed to use the sides of the rig to get up on top. They where extremely slippery. I ran up, almost slipped back down but was able to grip the top bar. Up top I noticed the distance to the next ramp. Might be a mental thing, but it seemed way to far to make in one jump. That and the almost nervous looks of the spectators made me think twice for a second. I was told to grab the bar with everything I had, because most people slipped on the surface of the ramp. I had to do a leap of faith by making sure I almost fel forward, giving no way of turning back. I landed with both feet on the ramp and firmly gripping the bar. No slipping. I quickly got over the bar and repeated the same on every jump.giphy (1)


“I had to do a leap of faith by making sure I almost fel forward, giving no way of turning back.”


giphyNext past the wobbling monkeybars, one tilting, one hanging from ropes and one fixed in a tilting sideways position. Then off past the Irish Table, over/under, towards the tire carry. I noticed there where a lot of different sizes, so grabbed on of the smaller ones and continued the course. Through a little swamp, tossed the tire over another net climb and then towards the trenches. These where muddy, slippery and fun but hard to do with the tire. It kept filling up when tripping in the trenches but also helped to get me up on the hills. Next over the chest high walls and past the over/under logs. After dropping off the tire I went over another net and towards the weaver. Lots of people struggling there. Passing people on the rig that where fair enough to move to the side when they noticed I was slightly quicker then they where. The beams where thicker then I was used to, but still was able to get through quickly.


“Passing people on the rig that where fair enough to move to the side when they noticed I was slightly quicker then they where. “


Next past a few crawls and the dipwalk towards the Commando Ropes. We where told we had only one shot at the ropes. Falling in meant swimming to the other side. I wasn’t planning on falling in. I got up and traversed to the other side, passing a fair amount of runners that took the dive.
After that the Monkey Steps. I recognized this one from last years Euro champs. The difference was that they added a beam after each section. I didn’t think this was necessary, but it did make it a lot easier for me to get through as well. So I wasn’t complaining.
Then came the Samurai sticks. Metal bars we had to climb in and then move from bar to bar. They where wet, slippery, thin so hard to grip. I climbed up and grabbed the top of the bar (which was a small disc). I could then easily grab the top of the next and swing through from bar to bar. Off towards the Wheel of Steel.
Hamsterwheels. Gripping from bar to bar, rolling to the other side. Where I struggled at Toughest I had no trouble this time. Moving on towards the Low Rig.


“Where I struggled at Toughest I had no trouble this time.”


A new addition to the scene. A rig consisting of balls, t-bars, bars, wheels and nunchucks where you had to get across without touching the ground or the rig itself. I had seen people do it on videos of the short course. They where using every opportunity they had to use their feet, so I did the same. Swinging through, crawling from bar to ring and T-piece, swinging around 180 degrees with my legs towards the wheel, rotating back on the wheel and moving past a hanging bar into a fixed ladder where I could rest a second. Then quickly past a ball onto another bar and traversing towards the bell. I was through!

Next another obstacle I failed at the OCR series finale, the wave hanger. This time they weren’t scorching hot, so had no trouble getting through. Then over the dike again, through the ditch, past the wave runner towards the UFO 2.0.
Here we had to climb up a rope, past a round plate (the UFO) and then up on a rig and down the other side. I had to wait for my hourglass to reset, since you had to get up within one minute on the first try. I then climbed past the UFO, gripped the top bar and pulled myself over. Next the Stairway to Heaven/(Hell).

giphy (2)First try lane had one step less then the retry, so the distance between up and back down was a lot further. I got up easier then expected, reached back and had to stretch out almost completely to get my hand on the step on the other side. They where wet and slippery even though they had grip tape on them. I let go, grabbed at the step with my other hand and before I knew it was on by back into the hay bale. Retry lane, one step higher, got across and decided to wrap my arm around the steps. This way I could secure myself on each step until I could reach for the bell.
A little further came the Runmageddon Rig. A rig with a lot of rings and a suspended horizontal bar. Again lots of people struggling to get through. I gripped the first ring, fearing they would be extremely slippery. They weren’t at all, so I quickly swung through. Other racers where struggling at the metal bar, using their feet to get through. I had a good grip on the bar, so decided to only use my hands. Last section of rings did feel slippery, so I did those grabbing each ring with both hands before moving on.giphy (1)


“I gripped the first ring, fearing they would be extremely slippery. They weren’t at all, so I quickly swung through.


I then noticed I was around 14 kilometers in. Final stretch! A long stretch, around a field. It was then I noticed how thirsty I was. There should have been two drinking stations along the course. I hadn’t seen either one of them. I didn’t think they would have put one in the last kilometer, so I must have missed them. No other option but to go on.
Back up the dike, past the diagonal monkeybars, crawling up the dike, towards the IMG-20170701-WA0010Monkey Crawl. Starting with a weaver like rig, where we had to stay under the beams, and then followed by a net, again only under and finished by traversing under a beam. Pile-up on the weaver part, people on top resting. I didn’t have much trouble, but kept running into people resting. They tried moving out of the way, but the rig wasn’t wide enough to let me pass. Whenever I got up because I got stalled, the marshal shouted at us we weren’t allowed to rest. I finally got past one of them and got under the net. Then quickly traversed through the last section. Next the Flevonice Ramp. Covered in mud. A huge puddle underneath. I noticed people run up, others try but slide down. I gave it a shot but ended up short, so slid back down. My teammate Franek was spectating and pointed towards an area on the ramp that had a lot less mud on it. I ran up and grabbed the top. Home stretch! Back down the main area.giphy


“Whenever I got up because I got stalled, the marshal shouted at us we weren’t allowed to rest. I finally got past one of them and got under the net.”


Past an “obstacle” whacking a wooden block across a guiding plate and next the final combo. Watered down a lot since the last euro champs I had to climb a wall, then over a net and a few beams, down the net and on a ledge. Next a section of rings, followed by the wooden clogs. The rings where slippery, so I did them slow and steady. The clogs hurt like hell, but that didn’t matter. I was SO close to finishing. All I wanted to do was FINISH!giphy (4)

I shot towards the finish line. After receiving my medal, I chugged back 5 cups of water and that was it. My OCR European championships Standard Course race. I made it through in 2:19 and while maintaining my wristband!


“The clogs hurt like hell, but that didn’t matter. I was SO close to finishing. All I wanted to do was FINISH!”


After the race I met up with teammate Ewoud. He ran in his age group and absolutely smashed it. He is a young, ridiculously talented runner that in a short time fought his way to second place of his age group at this European Championship! And humble as he is he has absolutely no idea how proud we all are of him. FB_IMG_1499199751277

I then had the pleasure of following my buddy Susanne around her Standard course run. Seeing her beast her way through the toughest obstacles like it was nothing. Being there for her when she reached the bell on the Stairway, where she had her band cut the day before.FB_IMG_1499157543664


OCR-EC Team Relay Race

8 kilometers – 41 obstacles


The next day was team relay day. That day was special to me, since my wife and daughter where there as spectators.IMG-20170703-WA0029

I ran together with my teammates Ronald and Daan. We where one of the 4 relay teams running for Team RAM_NL. The other teams where Lieke/Kevin/Ewoud, Wesley/Niels/Koen and Michelle/Laurens/Fransje. We also had teammates Nadine and Mischa cheering us on around the course.

After a rough startup with lots of waiting in line to pick up our timing bands, a short and slightly confusing briefing and lots of laughs we decided to just wing it and go for it.

We where told to have the Speed section runner ready at the starting area and the other two ready at the first transition point. I was doing the Technical (final) section, Ronald did Speed and Daan was doing Strength. Ronald was off, over the dike and out of sight. We moved towards the first transition section, which was next to the Dragon’s Back. That area was hectic, with lots of spectators at places where they weren’t supposed to be, like blocking the course, and a lot of nervous runners. Transition to strength, so I was waiting on Ronald to get back in and transfer his chip to Daan. Lots of people from the open wave started to come in. We had two really fast runners in the Speed section, Ewoud and Michelle, so where expecting them to arrive. First Koen flew by, which meant Niels could start the strength section. We then saw Ronald moving towards the Monkey Steps. Both Michelle and Ewoud where nowhere to be found. Ronald arrived at the crossover, so Daan was off. He told us Ewoud fell out of the Weaver at the highest beam. Not long after we saw him struggling to get to us. He was trying to keep running. We quickly stripped him out of his shirt and got him a warm hoodie. Lieke was off for the Strength Section. We then noticed Michelle was entering the Monkey Steps. She made it! She reached us and we feared something had happened. Her smile made it clear to us she was ok and having fun, so Fransje was starting Strength!


“Her smile made it clear to us she was ok and having fun, so Fransje was starting Strength!”


Not long after Daan was already halfway in the Dragon’s Back. We moved towards the transition section from Strength to Team. We picked up the metal bar and where joined by Daan. With the bar we ran towards the Wobbling Monkeybars and then past the Irish Table, over/under and net climb. All obstacles we where allowed to place the bar next to the obstacle. Next transition, to Technical. Heart started to race. My hands where still ok, but for how long? I really didn’t want to let the team down, since they both absolutely fought their asses off as well.IMG-20170703-WA0005


“I really didn’t want to let the team down, since they both absolutely fought their asses off as well.”


First the Spinners. The weather had improved a lot, so all obstacles where dry this time. I easily swung through. Next the ovals. These where covered in resin. Some of the athletes used that to get a better grip. I wasn’t able to slide this time, so this actually made it a little harder to do them. I did get through though. Hamsterwheels same problem. The resin made my hands stick to the rotating bars, causing my skin to stretch on every bar. Still no rips. Still strength left! Immediately to the low rig. Same technique as the day before. Steadily through to the bell. Past the wave hanger and into the field. We didn’t have to do the UFO 2.0 this time, but went straight for the Stairway. This time dry I went for the first try lane. I got across to the other side! And managed to go down on my hands instead of armpits. I decided to try something I noticed Susanne do the day before. I was still about 3 steps away from the bell, but reaching out with one hand I thought I could touch it. And I did. I dropped down and was off towards the Runmageddon rig.
This being bone dry I could easily swing across. Final stretch!
Whacking that damn block again. These where mangled and deformed, so the cup I was hitting kept digging into the wood of the guiding plate. Every whack made the blok move no more than an inch. I kept going. Next the final combo.


“Still no rips. Still strength left!”


We where allowed to help each other, but besides a little bump on the first wall neither of us needed the help. We shot across the rig, flew across the rings, bit through the pain of the clogs and sprinted towards the finish.

Race Recap: OCR European Championships Flevonice (NL/EN)

Started as a team, finished as a team. That felt so good!
I was exhausted but satisfied. I kept that damn wristband again! The finish time didn’t even matter to me. We then spend the rest of the day (dead tired) following the rest of the teams around and supporting our relay teams along the course.

IMG_0896


“I was exhausted but satisfied. I kept that damn wristband again! The finish time didn’t even matter to me.”


In the end I have no idea what my position was on both races. As far as we’ve seen the timing company completely messed up, using gun-times as starting times while not checking if the waves had any strays in them, had malfunctioning check-in points, no check-ups if finishers had wristbands left and overall just a terrible system of checking penalties and times. At the moment of writing this, the lists where still unavailable or filled with flaws. But frankly I don’t care.
I had a great time running the race on Saturday and loved being with my team and the rest of this great community on Sunday. It’s been a while since an OCR weekend left me this beaten up, tired, sore AND satisfied at the same time.


“It’s been a while since an OCR weekend left me this beaten up, tired, sore AND satisfied at the same time.”


You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More