Race Recap: Iron RAM + Summer RAM 2017 (NL/EN)

by diederik
863 views

Flag_of_the_Netherlands.svg

For english, click here!

Na een jaar van vechten tegen de kalender lukte het mij eindelijk weer om mijn RAM familie te bezoeken. Ik heb mijn OCR verslaving voornamelijk te danken aan de beroemde Stoneleigh park RAM runs. Dit jaar was het Iron RAM + Summer RAM weekend het eerste, en helaas enige, RAM evenement voor dit jaar voor mij.

Aangezien ik moeite had om mensen enthousiast te krijgen over het nieuwe format, de “nieuwe” locatie en het feit dat het nog maar een dag was in plaats van het traditionele weekend, reisde ik dit keer naar Cliff Lakes met mijn vrouw en dochter. Na een verschrikkelijke reis naar het hotel, een heerlijke maaltijd in de lokale pub met wat RAM familie en twee rot nachten in een lokaal hotel was het eindelijk tijd om te racen. Ondanks de hectische morgen, rommelig ontbijt en weinig rust voelde ik me er klaar voor!20170716_083344

Iron RAM – Knock-out Sprint race

Iron RAM was op gezet als een korte sprint, voornamelijk bestaand uit het lopen met gewichten en veel onderlichaam kracht vragende onderdelen. Na totaal 3 rondes zou er voor elk geslacht een ultieme winnaar uit komen. Eerste ronde een afvalrace om het deelnemersveld te verkleinen tot 40 lopers bij de mannen en 8 dames die meteen door konden naar de finale. Hier na een halve finale voor de mannen, waar ook weer 8 mannen uit moesten komen voor de finale.
Ik was er niet helemaal zeker van of dit iets voor mij zou zijn, aangezien ik zoals Iain al omschreef een meer “Toughest” type loper ben. Maar aangezien ik er voor het héle weekend was, wilde ik er ook niets van missen en besloot mij dus in te schrijven.

Het parcours was kort maar ook uitputtend. Eerst 100 meter rennen met twee 15kg schijven aan banden, gevolgd door 100 meter met een biervat. Hier na de beruchte 50 meter slee trekken, verzwaard met maar 25kg maar enorm zwaar om vooruit te trekken over het droge gras. Hier na over een paar van de beroemde gele RAM hekjes richting 100 meter lopen met een boks zak en nog wat gele hekjes. Vervolgens over een hooibaal, twee keer hoppend over banden en door een tractorband. Toen over een hoge muur en nog een hooibaal. Door over het veld met meer gele hekjes richting het meer. Hier moesten we met een 20kg schijf boven ons hoofd 50 meter door het meer lopen en vervolgens 50 meter over de kant terug. Hier na terug richting het hoofd gebied, over een schuine muur, lage muur, nog een schuine muur en richting de RAM inferno rig. Startend met een apenhang onder een pijp, naar monkeybars en ringen en vervolgens een paar banen met veel balanceren op slacklines, schommels en stangen. Eindigend in kruipen over pijpen naar de andere kant. Vervolgens nog een korte sprint richting de finishlijn.

Kwalificatie rondes

De eerste start was in golven van 4. Aangezien de timing uiteindelijk leidend was, was het voornamelijk een race tegen jezelf. Ik startte voor de andere 3. De eerste twee onderdelen gingen perfect. Ik wist me los te breken van de andere drie. Bij de sleeën zakte ik iets terug. Bij de boks zakken raakte ik in de problemen. Ik had moeite met ademen en mijn benen stonden in brand. Ik zag dat een van de lopers van een golf later op mij in begon te lopen. Ik probeerde te versnellen richting de banden. Hupte er doorheen, lanceerde mijzelf over de hooibalen en schoot snel over de muur. Vervolgens door het veld richting het meer. Longen in de fik. Gewicht de lucht in, kon mijn armen niet op slot zetten, dus moest uitkijken dat ik het gewicht niet op mijn hoofd zou krijgen. Te voorzichtig in het water, aangezien ik geen idee had waar ik in of doorheen moest lopen en ik wilde niet struikelen. Terug uit het water en richting de muren en rig. Eindelijk!
Snel over de muren duikend en met gemak door de rig. Een snelle eindsprint over de finish en vervolgens volledig instorten op de grond om eindelijk op adem te komen.
Top 40 finishen betekende dat ik door zou zijn naar de halve finale. Ik eindigde 10e over-all. Dus moest mij nu voorbereiden op nog een ronde. Om naar de finale te kunnen moest ik beter mijn best doen. Alleen de top 8 van de halve finale zou door gaan.

Halve finale

Dit keer warden we opgeroepen om te starten. Ik startte in een van de laatste golven. Zenuwen spoten uit mijn oren, maar ik had iets kunnen eten. Dus voelde me beter dan de ronde er voor.
Ook nu lukte het me om los te breken vlak na de start. Ik wist wat er kwam. Het lopen met de gewichten ging goed, de sleeën wederom loodzwaar. Schoot door het obstakels gedeelte. Bij het meer kregen mijn schouders het zwaar. Ik had enorme moeite om het gewicht boven mijn hoofd te houden. Ik moest mij concentreren, bijna daar, instorten na de finish! Ook nu weer weinig moeite met de rig en door naar de eindsprint over de finishlijn.

Toen werd het spannend. Er zaten nog wat golven na mij, maar op dat moment stond ik op de 7e plaats. Net achter mijn legendarische vriend Paul. Na het finishen van de andere lopers werd ik nog net naar de 8e plek getikt, maar dat betekende dat ik door was naar de finale! Ik was de laatste van de eerste! Ging van de 10e naar de 8e plek, dus nu moest ik alles geven in de finale. Het doel: NIET laatste worden.

Finale

De finale, alle 8 naast elkaar. Startend naast een aantal van de top Engelse lopers. Naast twee andere teamgenoten. Paul en Lee. Nerveus, hart in mijn keel, ging ik mijzelf nu voor schut zetten? We gingen van start. Het lukte me om aardig bij te blijven bij de eerste twee onderdelen. Toen de sleeën. Schreeuwende mensen, aanmoedigend. Terug de helling op viel ik bijna stil. Benen wilde niet meewerken. Door naar het zak tillen. Begon achter te raken. Werd ingehaald door mijn teamgenoten. Ik moest versnellen, dus probeerde dit zo goed als ik kon. Sprintte richting de banden, gleed over de hooibalen en snel over de muur. Zo snel als mijn benen nog toelieten richting het meer. Weer die schijf. Concentratie. Doorgaan. Terug naar de 6 e plek. Nog net ingehaald voordat ik de schijf neer kon gooien door Paul. Paul, Lee en ik zelf vechtend om de laatste drie posities. Op elkaars hielen gingen we het laatste stuk in. Inhalend op de rig, weer ingehaald door Paul, terug vallend naar de 7e plek. Het lukte me om voor Lee te blijven en voor de derde keer die dag over de finish te komen. 7e plek op de eerste Iron RAM ooit!
Beloond met een revolutionaire nieuwe RAM medaille.

Summer RAM

Mijn vrouw en dochter waren er bij, als toeschouwers op het korte parcours. Nu was het tijd voor Summer RAM. Een 8 kilometer lang rondje, twee keer. Mijn 3 jaar oude dochtertje was al aardig moe geworden, dus taaide ze af naar de auto om wat uit te rusten. Summer RAM zou rond 15:30 starten (ruim 3 uur na de finish van Iron RAM). Aangezien ik ten minste 2 rondes wilde lopen vroeg ik of het mogelijk was om eerder te starten en meteen een parcours check te doen op de eerste ronde. Er waren wat water obstakels, dus ik moest wachten op de water marshals, maar om 14:45 mocht ik eindelijk starten.
De meeste vrijwilligers waren op dat moment bezig bij de kinder run, op het hoofdterrein, dus ik moest het eerste gedeelte voornamelijk op de gok doen. Over een muur, miste het stuk door het water lopen aangezien de linten mij een andere kant op stuurde, over een hoge muur en wat kleine obstakels en terug naar het hoofdterrein met de muurtjes en de helft van de rig. Hier kon ik uitleggen wat er mis ging bij het eerste water gedeelte en weer door het veld in richting de Cliff Lakes obstakels. Over een 200 meter lange landtong richting het meer. Bij het uiteinde liep ik tegen het enorme meer aan. Een paar kleine eilandjes recht voor mij, maar geen markeringspunten meer. Ik herinnerde mij dat een van de vrijwilligers gezegd had dat het stuk door het meer niet dieper zou zijn dan heup diep en om de oever aan te houden. Het meer recht door oversteken kwam niet in mij op, aangezien ik nooit verwacht had dat dit heup diep zou zijn. Ik had links van mij niets gezien toen ik hier naartoe rende, dus besloot rechts om de landtong heen te lopen. Na een aantal meter begon het meer al dieper te worden. Ik moest zwemmen. Iets klopte hier niet. Ik besloot te kijken waar ik uit kwam, zwom richting de start van de langtong. Een flinke 200 meter zwemmen. Bij ongeveer een derde van de afstand viel het mij op dat er geen opening meer kwam om het water uit te kunnen. Ik zwom zo ver als mogelijk en klom door de bosjes het water uit. Vervolgens ben ik weer naar het puntje van de tong gerend om te kijken of ik iets gemist had. Nog steeds onzeker liep ik terug naar het hoofdterrein om instructies te vragen. Over het veld rennend zag ik dat Adam mij tegemoet kwam rennen. Samen rende we terug naar het uiteinde waar ik het water in moest. Hij zei me recht door te gaan. Het meer bleek ondiep genoeg om naar de kleine eilandjes te kunnen lopen, vervolgens er langs en rechtdoor naar de oever aan de andere kant. Ik bond een lint aan het eerste eilandje en kon eindelijk door met het parcours. Een kilometer extra gelopen/gezwommen.

Vervolgens langs een water post richting de zwaarste tyre carry die ik tot nu toe gedaan heb. Grote 21 inch suv banden, over een lange landtong, zowel stijgend als dalend, voor ongeveer een mijl lang. Vanaf de start had ik al moeite met een goede manier vinden om de band vast te houden. De binnenkant was te scherp op mijn schouder, de band te zwaar om met de hand te tillen. Uiteindelijk belandde hij op mijn rug, met mijn ellebogen omhoog achter mijn hoofd. Zo veel mogelijk rennend. Spijt hebbend dat ik niet voor een kleinere band gegaan was.

Door naar een enorme heuvelrug, ik weet niet precies hoe hoog aangezien hij nog niet ingemeten was door Tomtom, waar we 5 keer overheen moesten zigzaggen. De vierde klim was onder een net door, net strak genoeg om te voorkomen dat je er onder kon staan. Vervolgens kon ik na ongeveer een kilometer rennen afkoelen in de rivier, 100 meter zwemmen richting de Bridge of Despair 2.0. Ik had twee opties om het water uit te komen. Via een net of met een touw. Makkelijke keuze, ik ging rechtstreeks voor het touw. Wetende hoe de oude bridge of despair was, bleek deze brug een makkie te zijn.

Vervolgens ongeveer 1,5 mijl trail run tot dat ik terug kwam op het hoofdterrein bij de Cliff Lakes obstakels. Snel over de sternum checker en zwaaiend door de ringen. Hier na kruipend, rollend, vloekend in een boog onder een net en planken door. Net genoeg ruimte om er plat op mijn buik onderdoor te kunnen. Stof inademend. Hier na wat hooibalen, dezelfde muur als die ochtend maar nu vanaf de andere kant en weer over de banden. Gevolgd door de weaver. Ruwe balken, dus beschadigde mijn shirt een beetje, maar gemakkelijk er doorheen. Het laatste stuk. Weer dat stuk met de bokszak wat ik al drie keer gedaan had die dag en eindigend bij het kruipen over de pijpen. Ronde één afgerond. In VEEL meer tijd dan de bedoeling was. Nog niet perse moe, dus meteen door naar ronde twee.

Door de opzet van het evenement liep ik nu tussen de recreatie lopers in mijn tweede ronde. Iedereen had de instructie gekregen om de getimede lopers zo veel mogelijk voorrang te geven, wat door iedereen zonder problemen gedaan werd. Dit keer nam ik niet de omweg bij het meer maar ging er recht door doorheen. Haalde een hoop vrienden in die lol hadden op het parcours. EventPhotoHandler (14)
Greep een kleinere, 17 inch, band bij de landtong. Probeerde weer zo veel mogelijk te blijven rennen. Ik wilde de race golf zo veel mogelijk voor blijven. Bij het terugkeren over de landtong kwam ik de top 2 lopers al tegen. Snel door naar de zigzag. Het lukte me om ze voor te blijven. Genoot van het zwemmen richting de brug en probeerde de “Adam”-manier van omhoog klimmen. Een touw per hand, omhoog klimmend zonder de voeten te gebruiken. Moest ze toch gebruiken toen ik eenmaal bij de brug aan kwam, aangezien mijn armen volledig uitgeput begonnen te raken.
Vervolgens weer het lange stuk rennen. Hier werd in ingehaald door de koploper. Had het prima naar mijn zin bij het Cliff Lakes gedeelte waar ik mijn vrouw en dochtertje tegen kwam. Snel door naar de finish van deze lange maar geweldige dag!

Bij deze wil ik alle geweldige mensen van de ram run, mijn ram familie, mijn maatjes, bedanken voor het zorgen dat dit zo’n geweldige dag was en dat wij ons weer welkom voelde. Door jullie is het elke keer de reis meer dan waard!20170716_163619

Er valt veel te discussiëren over de RAM run en het nieuwe Iron RAM concept. Ik vond het leuk om Iron ram te doen, maar ben nog niet helemaal overtuigd of hier een volle dag evenement van te maken is. Ik denk nog steeds dat dit een leuke aanvulling kan blijven op een volledig evenement. Een soort warm up. Ook al was het buffelen en hielp het niet mee aan de prestatie van later die dag. De lopers die de Iron niet gelopen hadden, hadden zeker wel een voorsprong op de daarop volgende race.
RAM run zelf was leuk, maar ik moet toegeven ook wat teleurstellend. Ik zie waarom dit een succes is en zal blijven voor de vrolijke, dartelende fun runners, maar het is te veel trail geworden voor mijn smaak. Ik vond de locatie goed, het enthousiasme van alle organisatie geweldig, maar ben geen fan van de richting waarop de Engelse Obstakel runs/races op gaan. Ik denk dat ik toch meer een “Toughest”-loper ben.
Ik hoop alleen dat deze richting niet de ondergang zal betekenen voor de RAM run. Ze hebben de reputatie van een van de meest vermakelijke races in Engeland, met de meest vriendelijke en gepassioneerde organisatie. Als ze volgend jaar weer een evenement neer weten te zetten, wat ik echt hoop, ben ik er weer bij!

Enorm bedankt Awoladventure, Caz en mijn lieve vrouw voor de foto’s in deze recap.

===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg

After a year of battling the race calendar I finally got around to visiting my RAM family again. My OCR fever got fuelled mostly by the famous Stoneleigh park RAM runs. This year the first, and unfortunately only, RAM run would be the Iron RAM + Summer RAM weekend.

Having trouble getting people excited about the new setup, “new” venue and the fact that it was only one day instead of the traditional weekender, I travelled to Cliff Lakes with my wife and daughter. After a horrible trip to the hotel, a lovely meal at the local pub with some of the RAM family and two terrible nights at a local inn it was finally race day. After a hectic morning, small breakfast and not that much rest I did feel ready!20170716_083344

Iron RAM – Knock-out Sprint race

Iron RAM was set up as a short sprint, consisting of mainly weight carries and lower body strength sections. In a total of 3 rounds there would be one ultimate winner on each gender. First round a knock-out race to shrink the field to 40 runners on the male group and 8 female that went straight to the finals. Then a semi-finals round for the men, reducing the field to the same 8 as the female to enter the finals.
I wasn’t really convinced this would be my thing, being as Iain would describe me a more “Toughest” type of runner. But since I was there for the weekend and wouldn’t want to miss any of it, I decided to sign up anyways.

The course was short but exhausting. First a 100 meter weight carry with two 15kg disks on straps followed by a 100 meter beer keg carry. Next the dreaded 50 meter sledge pull, weighted down with only 25kg, but hard to drag over the dry grass. Running on over a few yellow perils (famous RAM hurdles) towards a 100 meter boxing bag carry and again some yellow perils. Next over a hay bale, hopping over some tyres and through a tractor tyre twice. Next over a large wall and another hay bale. Continuing through the field with even more yellow perils and towards the lake shore. There we had to lift a 20kg disk over our heads and wade through the lake for about 50 meters and then back along the shore for another 50 meters. Next towards the main starting area, over an inclining wall, straight low wall, declining wall and towards the RAM inferno rig. Starting off with a pipe traverse, traversing underneath to the other side of the rig. Next monkeybars to rings, next a few lanes of balancing on slacklines, swings and bars. Finishing off with a pipe crawl, dipwalking or crawling over pipes to the other side. After that a short sprint towards the finish line.

Qualifier rounds

First start was in waves of 4. Since the timing mattered, it was a race against yourself mostly. I started ahead of the other 3. The first two carries went perfect. Was able to break free of the other three. Heading into the sledges and got pulled back a bit. At the boxing bags I started getting in trouble. I had trouble breathing and my legs started to burn. I noticed one of the runners from the wave behind us started gaining on me. I tried speeding up towards the tyres. Hopped through them, launched myself over the hay bales and quickly got over the wall. Next across the field towards the lake. Lungs on fire. Weight in the air, wasn’t able to lock out my arms, so had to be careful not to drop the weight on my head. A bit too careful in the water, since I had no idea what I was walking in or through, and really didn’t want to trip. Back out and towards the walls and rigs. Finally!
Quickly hopping over the walls and walk in the park through the rig. A final sprint through the finish and an immediate drop to the ground to finally catch my breath.
Finishing top 40 on time would mean going to the semi-finals. I ended on 10th place overall. So I had to prepare for another round. To get through to the finals I had to step up. Top 8 would proceed to the finals.

Semi-finals

We were called out this time, me starting in one of the final waves. Nerves building, but I did get to eat a little, so felt better than I did at round one.
Again I managed to break free right after the start. I knew what was coming. The carries went ok, sledges being an absolute p.i.t.a. again. Shot through the obstacles section. At the water wade my shoulders started to really struggle. I had a hard time keeping the weight above my head. Had to stay focussed, almost there, collapse afterwards! Again not much trouble getting through the rig and a final sprint across the finish line.

That’s when things got exciting. There were a few waves behind me, but at that moment I was ranked in 7th place. Right after my legendary friend Paul. As the rest of the runners finished I did get bumped to 8th place, but that meant I was in the finals! I was last of the first! Went from 10th to 8th, so now I had to give it all in the finals. One goal: NOT finish last.

Finals

Finals, all 8 of us in a line. Starting alongside of some of the top uk runners. Alongside of 2 other team mates. Paul and Lee. Nervous, heart pounding, was I going to make a fool out of myself? We were off. I managed to tag along nicely on the first two carries. Then the sledges. People shouting, cheering me on, back up the incline I almost stalled. Legs not cooperating at all. Off towards the bag carry. Started to fall behind. Got taken over by my team mates. Had to speed up, so tied as much as I could. Sprinted across the tyres, slid over the hay bales and quickly over the wall. As fast as my legs would allow towards the lake. Again that disk. Focus. Keep going. Got back to 6th place. Just overtaken at the end of the carry by Paul. Paul, Lee and myself battling for the final three positions. We went into the final section on each other’s heels. Overtaking on the rig, got passed by Paul, dropped to 7th place. Managed to stay ahead of Lee and get across that finish line the 3rd time that day. 7th place on the first ever Iron RAM!
Rewarded with a revolutionary new RAM medal.

Summer RAM

My wife and daughter where there, watching me run the small course. Next the Summer RAM run. An 8 kilometres loop, twice. My 3 year old was already getting tired, so they both retired to the car to get some rest. Summer Ram was planned to start at 3:30 (a good 3 hours after the Iron finish). Since I wanted to do at least 2 rounds, I asked if it was possible to start early and do a course check on the first lap. Since there where some water obstacles I had to wait on a go from the water marshals, but at 2:45 I finally was allowed to get going.
Most of the marshals where still overseeing the kids run at that moment, taking place on the main area, so I had to wing most of the first part of the course. Over a wall, missed the water wade, since the ribbons pointed me in another direction, over a huge wall and some small obstacles and back towards the main area with the walls and half of the rig. There I got to point out the water wade mishap and was off again into the field towards the back with some more of the Cliff Lakes obstacles. Running along a 200m tongue of land towards the lake. Arriving there I faced the lake. A few small islands straight ahead, but the markings stopped. I remembered one of the marshals say it was only a hip deep wade and to stick to the banks. Crossing the lake head on didn’t come to mind, since I assumed straight through wouldn’t be hip deep. I hadn’t seen anything to the left of me when running there, so decided to stick to the right and walk around. A few meters in the lake started to get deeper. I had to swim. Something wasn’t right here. I decided to see where it would get me, swimming back towards the start of the tongue of land. A good 200 meters swim. At about a 3rd in I noticed there was no clear way out of the water. I swam as far as I could and climbed through the bushes out of the water. I then headed back to the end of the tongue to see if I’d missed anything. Still not sure I decided to return to the main area to ask directions. Running across the field I saw Adam running towards me. We both returned to the point where I had to enter the water. He told me to go head on. The lake was shallow enough to wade towards the small islands, then pass them and straight towards the bank on the opposite side. I tied a ribbon to the first island and finally was able to do the rest of the course. Set back a kilometre.

Next past a water post towards the mother of all tyre carries. Large 21 inch truck tyres, carrying across another tongue of land, both inclining and declining, for about a mile. From the start I couldn’t quite figure out how to carry the tyre. The inside was sharp on my shoulder, the tyre too heavy to carry by hand. I ended up hanging it off my back, holding it with my elbows up behind my head. Running as much as I could. Regretting not grabbing one of the smaller tyres.

Continuing towards a huge ridge, not sure of the height since Tomtom hasn’t got it mapped yet, where we had to zigzag up and down five times. The fourth climb was underneath a net, just tight enough to prevent us from standing up. Next after a little over a kilometre of running I entered the river for a cooling 100 meter swim towards the Bridge of Despair 2.0. I had two options to get out of the water. Climb up a net or climb up a rope. Easy, went for the rope straight away. Knowing how tough the old bridge of despair was, this version was a walk in the park.

Next around 1.5 mile of cross country running until I was back at the main area in the Cliff Lakes obstacles section. Quickly over a sternum checker and swinging through the rings. Then crawling, rolling, cussing my way under a net and planks, around a corner. Just enough space to fit through flat on my stomach. Gasping dust. Next a few hay bales, the same wall as that morning but this time the other way around and over the tyres again. Followed by the weaver. Rugged beams, so damaged my shirt a little, but got through easily. Final stretch. Again that bit with the boxing bag I had already done three times that day and finishing off with the pipe crawler. Finishing round one. In a LOT more time than anticipated. Not even that tired yet, so immediately off for round two.

The way things where set up I ended up running in between the fun running waves on my second round. Everybody was instructed to let the timed runners pass, which they all did without any doubt. This time I didn’t detour on the lake, straight through. Passed a lot of friends having fun on the course.EventPhotoHandler (14)
Grabbed a smaller 17” tyre at the carry. Tried to run the mile as much as I could. Stay ahead of the racers wave. On the return trip running into the top 2 already. Quickly off towards the zig-zags. Managed to stay ahead. Had fun swimming towards the bridge and trying the “Adam”-way of climbing up. One rope in each hand, climbing up without using my feet. Had to use them when reaching the bridge itself, since my arms where drained.
Next the long stretch of running again. That’s where I got passed by the leading racer. Had fun at the final Cliff Lakes section, running into my wife and daughter there. Quickly off towards the finish of this long but great day!

I thank all of the lovely people from ram run, my ram family, my buddies, for contributing in this awesome day and making us feel as welcome as always. You guys always make it worth the trip!20170716_163619

There’s a lot to talk about regarding the RAM run and the new concept of Iron RAM. I liked doing the Iron ram, but am not convinced this could become a full day event. I still think this can be an addition to a full event. A sort of warm up. Even though it was a lot of hard work and not helping the performance later that day. People that hadn’t run the full Iron did have a slight advantage on the following race.
RAM run itself was fun, but I have to admit also slightly disappointing. I can see why this is and will remain a success to the happy frolicking fun runners, but it’s going way too field run for my taste. I liked the venue, loved the enthusiasm of everybody involved, but I’m really not a fan of the direction some of the UK Obstacle Course Races/Runs are going. I guess I am more of a “Toughest”-runner.
All I hope is that this course will not be the downfall of RAM run. They have the reputation of being one of the most entertaining races in the uk, with the most friendly and passionate organisation. If they return next year, which I sincerely hope, I will be back!

Special thanks to Awoladventure, Caz and my lovely wife for providing the pictures for this recap.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More