Race Recap: Spartan Race Trifecta weekend Poland (NL/EN)

by diederik
946 views

Flag_of_the_Netherlands.svg

For english, click here!

In één weekend een trifecta lopen. De Beast, 20+km, Super, 13+km en de Sprint, 5+km. In één weekend. Ergens had ik even over het hoofd gezien dat het óp een skigebied zou zijn, in plaats van er omheen…

Met een flinke groep Nederlanders en twee zotte Britten reisde we af naar Polen en verbleven in een geweldig hotel op ongeveer 15 minuten van het terrein af, waar ik de kamer deelde met mijn maatje Gareth. Op de dag van aankomst zijn we meteen gaan kijken bij het terrein en op dat moment realiseerde ik me dat het echt op het skigebied plaats vond. De enorme hellingen voorspelde een zware race!
20431205_1573430639367637_3932866092651894436_n

De Beast 22km, 1395 hoogtemeters, 32 obstakels

Ik wilde graag in het Elite vak starten. Niet omdat ik vind dat ik elite ben of de illusie heb om in de top 10 te finishen, maar gewoon omdat ik eens wilde meemaken hoe het is om tussen de grote jongens te lopen.
Zaterdag ochtend moest ik vroeg bij de registratie zijn, aangezien ik Open wave geboekt had en dus omgezet moest worden naar Elite. De start was om 8 uur. Ik checkte snel mijn tas in, besloot op het laatste moment dat ik mijn drinkzak niet nodig zou hebben en ging richting het startvak. Ik voelde me hier niet op mijn plek. Veel sterke en jonge lopers. Maar ik wist ook dat ik niets te verliezen had. Aftellen in het Pools en daar gingen we! Mijn teamgenoten Daan en Wesley stonden vlak achter de startlijn met Melissa en Nicole om mij aan te moedigen. 20431264_1573435722700462_2797512119206795250_n

Na de start volgde een kleine lus de piste op en af, een over/onder/door en vervolgens het bos in. De helling op. Op een smal pad slingerend de berg op voor een meter of 200 omhoog. Steil genoeg om te zorgen dat vrijwel iedereen moest wandelen. Ik had direct spijt van het feit dat ik mijn lenzen niet mee genomen had. Ik had enorme moeite met diepte inschatten in de schaduw van de bossen. Vervolgens omlaag over een van de pistes probeerde ik zo snel te rennen als mijn benen toelieten. Ik kon aardig op snelheid blijven, had genoeg grip op de droge ondergrond, over een lage muur en door een bak met water. Hier na een bergstroom in. Omhoog de bergen in. Een volledig nieuwe ervaring voor mij. Stenen ontwijken, op mijn benen blijven staan waar de stroom dieper werd bij kleine watervalletjes, de snelheid omhoog houden en hoppend door het steenkoude water. Ik vond het leuk, wist te versnellen en volgde de groep.

Vervolgens kwam er een lang stuk de berg op rennen/wandelen/joggen. Het leek eeuwen te duren voordat we eindelijk bij obstakels aan kwamen. De 6ft muur, een laag gespannen net en gevolgd door de memory test. A7BDDB. Ik wilde niet te lang blijven staan, dus besloot de code gewoon constant te herhalen in mijn hoofd tijdens het rennen. We slingerde naar beneden over een opgedroogde bergstroom. Rennend zo snel als ik kon zonder te vallen of te struikelen. Vervolgens vlug over een (korte) slackline, over twee balken en terug het bos in voor een lang stuk de berg af.

Hier na de Atlas carry, nou ja meer de Boomstronk carry met 5 burpees. De boomstammen waren niet zo zwaar, dus kwam er dedelijk snel doorheen. Vervolgens terug een bergstroom in, dit keer bergafwaards uitkomend bij nog een over/onder en toen de balance bars. 598065c6fd4131af6b134dcb-o Als er iets is wat ik niet heb, is het balans… Ik kwam tot ongeveer een derde van de balk voordat ik er naast stapte. Burpees, 30 stuks. Stof happend, proberend ze allemaal in een ruk te doen. Een van de andere Nederlanders, Thijs, haalde mij in net voordat ik klaar was. We besloten samen verder te lopen.

Snel door de monkeybars en terug in wat leek op een stormafvoer. Door een tunnel, weer last van het gebrek aan lenzen, en terug een bergstroom in. Het water stroomde hier niet zo snel als bij de andere waar we doorheen moesten. Hierdoor waren de stenen een stuk gladder en minder afgerond. Rennen was moeilijk, ik bleef tegen rotsen en stenen aan glijden. Het leek weer een eeuwigheid te duren voordat we er doorheen waren. In elkaars voetstappen, zo veel mogelijk langs de oevers rennend. 59806a678666bf201137df48-o
Vervolgens de oever op, richting de slop wall en inverted wall en door de berg op. Met gemak over een 7ft muur en door het veld terug het bos in.

Eenmaal het bos uit rende we tegen mijn nemesis aan. Het speerwerpen. Ik zei Thijs door te lopen als hij hem zou raken en ik niet. Het laatste was ik vrij zeker van. Hij gooide de speer en raakte vol het houten frame. De speer bleef zitten. Ik miste “een beetje”.. Laten we zeggen dat ik bijna het doelwit náást de mijne raakte. Ik wilde dat Thijs door zou lopen. We liepen elite, dus het voelde niet lekker om hem op mij te laten wachten. Ik deed de burpees. Setjes van 10. Longen in brand, benen op, door gaan! Onder het prikkeldraad door. Ik besloot links aan te houden, aangezien iedereen er rechts doorheen rolde. Het duurde niet lang voordat ik door had waarom ze dat deden. Het prikkeldraad hing daar een stuk lager en was vlijmscherp. Snel kroop ik terug naar de andere kant de rij in.5980c1268666bf201137e482-o

Na een snel rondje rond een bassin kwam ik uit bij de Hercules Hoist. Grote zakken gevuld met zand. Ik zag mensen ploeteren dus besloot het touw zo hoog mogelijk te pakken en al mijn gewicht er tegenaan te gooien. Noem me dik, maar ik belande bijna op mijn rug op de grond. Het lukte net te blijven staan en kreeg de zak tot de top in een haal of 3. Langzaam terug tot de grond en weer terug rond het bassin richting het touwklimmen. Spartan touwklimmen is altijd prachtig om te zien. Om de een of andere reden denken de meeste lopers altijd dat het slim is om op brute armkracht omhoog te klimmen, in plaats van hun benen ook te gebruiken. Dit resulteert meestal in burpees. De touwen waren nat, modderig en dun, dus met een paar schippersslagen lukte het mij om de bel een mep te geven en gleed ik terug omlaag.

Terug het bos in richting de langste bergpad beklimming die ik denk ik ooit gedaan heb te voet. Een totaal hoogteverschil van bijna 400 meter in bijna 4 kilometer. De langste 4 kilometer die ik ooit gedaan heb in een race. Om mij heen was iedereen aan het ploeteren. Toen we eindelijk de top bereikte was het uitzicht prachtig. Op dat punt had ik niet veel meer over. Ik sjokte over het iets hellende veld heen richting een aantal vrijwilligers met papieren in hun handen. Het memory obstakel! Onderweg de berg op werd de code een soort mantra voor me. Ik bleef het herhalen in mijn hoofd. Concentreerde me op de code. Ik had dus totaal geen moeite het op te noemen! Verder sjokkend richting het grote net. Omhoog en er over. We waren nu echt op de top, dus het kon hierna alleen nog maar berg afwaarts gaan. Op dat punt begon ik mij duizelig te voelen, uitgeput van de klim.11

Het afdalen en eindelijk uit het bos zijn hielp gelukkig om weer een beetje op adem en tot rust te komen. Ik liep tegen Olympus op, klimmend langs een schuine muur, hangend aan kettingen. De kettingen deden pijn aan mijn handen, maar ik kwam er doorheen en wist de bel te raken. Vervolgens een stukje terug omhoog de berg op en richting de Traverse Walls. Een zigzaggende muur met houten blokjes voor de voeten en hoger voor de handen. Voorzichtig klom ik langs de eerste muur. Klimmend naar de tweede gleed mijn voet van een van de blokjes af. Gelukkig lukte het mij om mijzelf op te vangen met mijn scheen op het voet blokje en vast te blijven houden met mijn handen. Ik klom terug omhoog en ging verder langs de muur. Hier na kwam ik uit bij de Walker Walk. Een korte lus met een rubberen band om de enkels. We mochten alleen springen, niet lopen of kruipen. Mijn benen deden pijn, dus ik moest om de zoveel sprongen even stoppen. Duikelde over twee muurtjes en stortte tegen de grond aan het einde van de lus. Snel die band er af. Vervolgens de piste af richting weer een stuk bos.

Eenmaal weer uit het bos liep ik tegen het slee trekken aan. We moesten een slee omlaag de helling af trekken met een touw en vervolgens weer terug de helling op aan de slee zelf totdat het touw volledig uitgestrekt was. Ik was stom genoeg om een slee te kiezen die op droge grond lag, waardoor het bijna onmogelijk was hem in te trekken. Terwijl ik hier mee bezig was zag ik het volgende obstakel, de sandbag carry. Ik kon zien waar ik hem op moest halen, maar ook waar we hem mee naartoe moesten nemen. Een piste op… Zo ver als ik vanaf daar kon zien. 400 meter over de piste, 85 meter omhoog. Met een 20kg zandzak op onze schouders. Ik had moeite de zak comfortabel op mijn schouders te krijgen. Hij bleef kantelen of naar achter schuiven, dus ik moest hem blijven vasthouden. Ik probeerde te blijven bewegen. Niet omhoog kijken, mezelf te laten verrassen bij de top. Ik hoefde die memory code hier eigenlijk niet meer te onthouden, maar begon hem weer te herhalen in mijn hoofd, bleef hem herhalen, terwijl ik mezelf bij elke stap voorover liet vallen om te zorgen dat ik bleef bewegen. Ik weigerde te stoppen. Moest een keer stoppen toen de zak ineens opzij mijn schouders af gleed, maar raakte snel weer terug in die langzame maar stabiele pas. Daar was hij, de top van deze lus. De hoek om en aan de andere kant weer omlaag! Ik wist hier weer wat te versnellen. Niet perse snel, maar sprintend vergeleken met de route omhoog. Eenmaal beneden gooide ik de zak terug op de stapel en kon door naar de multirig.

Eerst een schuin opgehangen stang, vervolgens 3 ringen en 2 korte touwtjes met knopen. Veel mensen die burpees aan het doen waren. Ik voelde me zeker, hopte over de stang, zwaaide door de ringen, greep de eerste knoop en kwam even tot stilstand. Greep mijzelf goed vast en zwaaide een keer terug, door naar het volgende touw en DING, de bel!
Het enige wat nu nog over bleef was naar beneden rennen, over een 8ft muur, nog een net en door richting de finish. Ik had het gehaald! Ik was moe, had dorst maar was ook tevreden!

Snel wat droge kleren aan, mijn gezicht volstouwend met eten en het grootste gedeelte van de rest van de dag naast de finish in de brandende zon wachtend op mijn teamgenoten om over de finishlijn te komen. Vervolgens richting het hotel om te chillen en voor te bereiden op de volgende dag. Geen idee wat de afstanden zouden zijn of hoe het parcours zou lopen.
Gezien hoe ik de beast gelopen had besloot ik niet van open naar elite te switchen voor de tweede dag. Ik had niet de illusie beter te gaan lopen, dus besloot te starten met de rest van de groep en een uur extra slaap te kunnen pakken. 20429702_1850538468294819_7470394377314384573_n

De Super 16km, 960 hoogtemeters, 27 obstakels

Ik voelde dat mijn quadriceps het zwaar te verduren hadden gehad bij de Beast toen ik uit bed probeerde te komen. Ze voelde pijnlijk en ik moest moeite doen om door mijn knieën te zakken. Verder voelde ik me eigenlijk prima.
We vertrokken richting het terrein, brachten onze tassen weg en dit keer nam ik de drinkzak wel mee. Aangezien de meeste van ons op zaterdag verbrand waren, had Gareth aangeboden om een fles zonnebrand te halen. We bedekte on hier snel in en waren klaar om te starten.
Weer het Poolse aftellen en wederom konden we de piste op. Ik voelde meteen het gevolg van de race op Zaterdag. Omhoog had ik weinig last, maar heuvel af was pijnlijk.

Dit keer moesten we een 2 digits langere code onthouden. F298U6EB, ik had enorme moeite hem in mijn hoofd te krijgen, dus besloot hier even de tijd voor te nemen. Ik wilde absoluut geen burpees doen bij dit obstakel! Waar ik bij de Beast viel lukte het mij nu rechtop te bleven bij de Balance bars! Geen burpees! Het parcours was tot noch toe precies hetzelfde als de dag er voor. Ik hoopte dat ze de enorme bergbeklimming tot de top van de berg er uit gehaald hadden. Er was maar één manier hier achter te komen. Ik miste weer het speerwerpen. Dit keer wel nét. Maar na het kruipen zag ik dat het parcours anders was.

598247328666bf20113830dd-o
Dit keer moesten we eerst touwklimmen, hier na de Hercules hoist and daarna door de heuvel op richting de memory vrijwilligers! Weg rennend van het hijsen kon ik me de code nog maar amper herinneren. Naar de vrijwilligers toe rennend schreeuwde ik het voor mij uit. Een van de vrijwilligers staand, twee andere zittend in het gras. De staande vrijwilliger probeerde uit alle macht mijn code te vinden op zijn papier, terwijl een van de andere op de grond naar me riep: “GOED! JE HEBT HEM! DOOR GAAN!”. Een kort stuk berg opwaarts volgde en weer terug het bos in. Ik herkende dit stuk van het bos. Ik realiseerde me dat dit pad uit kwam bij het slee trekken en die ellendige sandbag carry! Ze hadden te top er uit gehaald, maar de zandzakken er in gelaten!5982498a8666bf20113832eb-o
Dit keer waren de sleetjes omgekeerd. Heuvel op met het touw, terug heuvel af. Ik worstelde om de slee omhoog te krijgen. Een andere loper besloot me te helpen, dit mocht maar betekende dat we hem nu twee keer moesten doen. Dit deden we en konden door naar de zandzakken.
Helling op was hel. Ik besloot mijn stappen te timen. 40 stappen, 10 seconden rust (zonder de zak neer te leggen) en herhalen tot de top. Dit ging eigenlijk best aardig. Ik had totaal geen kracht meer over om nog naar beneden te rennen, dus liep dit. Bij het afgooien van de zak keek ik naar de rig. Ze hadden de ringen vervangen voor meer korte touwtjes. Nu nog meer mensen die burpees aan het doen waren. Ik weigerde burpees te moeten doen, dus slingerde er zo snel mogelijk doorheen. Weer die bel een klap!
Het laatste stuk omlaag tot de finish ging een stuk langzamer dan bij de Beast. Maar ik haalde het over de finish lijn en haalde mijn tweede medaille voor dat weekend binnen!5982d3588666bf201138591c-o

Ik besloot de drinkzak achterwege te laten en zo veel te eten als ik kon. Ik had bijna twee uur over. Ik vond een plekje in de schaduw om te zitten, te eten en te wachten tot de rest van het team gefinisht was. Nog maar 1 te gaan.

De Sprint 8km, 555 hoogtemeters, 20 obstakels

Bij de sprint hadden ze het lange stuk klimmen aan het begin van het parcours er uit gehaald en moesten we omlaag de bergstroom in vlak na de eerste piste afdaling. Terugdraaiend richting het hoofd terrein. Derde keer op de balance bars, tweede keer dat ik hier naast stapte. Het deed me weinig. Ik was geen race aan het rennen, ik deed de Sprint voor de lol. Snel berekenend wat er ongeveer aan afstand af geknipt was aan het begin realiseerde ik mijzelf dat de rest van het parcours waarschijnlijk hetzelfde zou zijn als van de Super.

Het speer werpen. Ik was er van overtuigd dat ik weer burpees zou doen. Ik koos een willekeurige baan, haalde de speer binnen en gooide hem richting het doelwit. Direct naast mij deed een wat oudere man hetzelfde. Ik zag zijn speer het doel vol raken en er meteen weer uit vallen. Hij gaf een juich en rende weg. Ik keek terug naar de vrijwilligers en zag dat zij hem tegen hielden om burpees te doen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik niet gekeken had wat er met mijn eigen speer gebeurd was. Ik keek naar mijn doelwit en zag mijn speer er aan hangen. Ik stond vastgevroren aan de grond. De kerel naast mij klapte in zijn handen en schreeuwde naar mij dat ik door kon. Het begon te dagen, ik sprong in de lucht en rende richting de vrijwilligers. Deze waren nog steeds in discussie met de man die naast mij gestaan had. Hij wilde echt geen burpees doen, maar moest in feite wel. Hij had het doel geraakt, maar de speer was er meteen weer uit gevallen. Ik rende langs hem en dook snel onder het prikkeldraad.

59824f32fd4131af6b13a61e-oDit keer geen memory obstakel, wederom vechten bij de sleetjes en daar was hij weer, derde keer die zandzakken. Dit keer besloot ik dezelfde techniek toe te passen als bij de Super. Het enige verschil dat ik de hoeveelheid stappen omhoog gooide en besloot iets te proberen wat ik van Andrea gehoord had. 80 stappen vooruit, vervolgens 80 achteruit en hier na pas even rust. Met minder stops haalde ik de top eerder en makkelijker dan ik verwacht had. Terug omlaag besloten mijn quadriceps dat ze nu echt wel klaar met mij waren voor dat weekend. Het voelde alsof ze afscheurde net boven mijn knie. Langzaam omlaag en snel weer door de rig. Naar beneden richting de finish beet ik door de pijn heen en versnelde zo veel als ik nog kon. Een laatste sprong over de flame pit. De derde medaille EN de weekend trifecta medaille EN de regionale trifecta medaille!

5982cb668666bf201138560a-o

46KM, 2905 hoogtemeters, 79 obstakels, een tikkie verbrandt, overal spierpijn, maar ook totaal geen spijt!20525833_1852618278086838_5295662313835967997_n

===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg

Running a trifecta in one weekend. The beast, 20+km, super, 13+km and sprint, 5+km. In one weekend. Somehow I missed the information about those being on and not around a ski resort…

We traveled to Poland with a large group of Dutch runners and two British nutters and stayed at a fantastic hotel about 15 minutes away from the venue, where I shared a room with my friend Gareth. On the day of arrival we went to look at the venue and that’s when the whole ski resort thing hit me. Looking at the huge incline I realized we where going to have a tough race that weekend!20431205_1573430639367637_3932866092651894436_n

The Beast 22km, 1395 total meters of altitude, 32 obstacles

I had my mind set on starting in the Elite wave. Not because I feel elite or had any illusion of finishing top ten, just because I wanted to see what it was like running with the big boys.
I had to register early on Saturday, since I booked open wave and had to be diverted to elite. The start was at 8. I quickly got my bag checked in, decided last minute I wasn’t going to need my camel bag and headed to the starting area. I felt uncomfortable. Lots of strong, young runners. But I also knew there was nothing to lose. A polish countdown and we where off! My teammates Daan and Wesley where right behind the starting line with Melissa and Nicole cheering me on.20431264_1573435722700462_2797512119206795250_n

We started out with a small loop up and down the piste, an over/under/through and then into the forest. Uphill. On a small trail swirling up the mountain for about 200 meters up. Steep enough to force the majority to walk. I immediately regretted not having brought my contacts. I had trouble with depth perspective in the shaded areas. Then down one of the pistes, trying to run as fast as my legs would carry me. I could keep up the speed, had enough grip on the dry grass, over a low wall and through a pool of water. Next onto a mountain stream. Moving up the stream. A new experience for me. Dodging rocks, staying upright when the stream got deeper at the small waterfalls, keeping up the pace and hopping through the stone cold water. I enjoyed myself, got the pace up and followed the group.

Next came a long stretch of uphill running/walking/jogging. Seemed to take ages before we finally ran into some obstacles. The 6ft wall, a low strung up cargo net and followed by the memory test. A7BDDB. I didn’t want to wait to long, so decided to start out with just repeating it constantly while running. We swirled down a dried out mountain stream. Running as fast as I could without falling or tripping. Next quickly across a (short) slackline, over two hurdles and back into the forest with another long stretch downhill.

Then the Atlas carry, well more the Log carry with 5 burpees. Logs wheren’t that heavy so I got through quickly. Back down into a stream, running downhill. Arriving at another over/under and then balance bars. 598065c6fd4131af6b134dcb-oIf there’s one thing I lack, it’s balance… Got to a third of the beam and fell off. Burpees, 30 of them. Gasping dust, trying to push them out all in one stretch. One of the other Dutch runners, Thijs, caught up with me just as I was about done. We continued together.

Quickly through the monkeybars and back into what looked like a storm drain. Through a tunnel, again struggling without my contacts, and back into the mountain stream. The stream wasn’t going as rapidly here as the other ones we’d been through. Which made the rocks a lot more slippery and rugged. Running was hard, I kept sliding into rocks and debris. It seemed to take ages to get through. Following in each others footsteps, running along the banks as much as we could.59806a678666bf201137df48-o
Next up the bank, towards the slip wall and inverted wall, then uphill again. Easily over a 7ft wall and across a field back into the forest.

Coming out of the forest we ran into my nemesis. The spear throw. I told Thijs to continue if he managed to hit the target and I didn’t. The last I was fairly certain of. He threw the spear and hit the wooden side of the target dead on. Spear stuck in the wood. I missed by “a few” inches.. Let’s say I almost hit the target next to mine. I urged Thijs to carry on. We where running elite, so it felt wrong for him to wait for me. I did the burpees. Sets of 10. Lungs on fire, legs shot, move on! Through the barbed wire crawl. Picked the left side of the crawl, since everybody was rolling through the right side. Didn’t take long for me to find out why. The wires where a lot lower there and the barbs razor sharp. Quickly crawling back to the other side and in the queue across.5980c1268666bf201137e482-o

After a quick turn around a basin came the hercules hoist. Big bags filled with sand. Saw people struggle, so decided to grab the rope as high as I could and just throw all my weight into it. Call me fat, but I almost landed on my behind. Just managed to stay on my feet and got the bag up with two or three pulls. Slowly dropped the weight and went around the basin again towards the rope climb. Spartan rope climbs are always amusing to watch. For some reason most of the runners think it’s wise to climb them on brute arm strength instead of using their legs. More often then not resulting in burpees. The ropes where wet, muddy and thin, so with a few footlocks I managed to ding the bell and slide back down.

Back into the forest towards the longest uphill climb I think I ever did on foot. A total height difference of almost 400 meters in almost 4 kilometers. The longest 4 kilometers I ever did in a race. All around me people where struggling. When we finally reached the top, the view was amazing. At that point I didn’t have much left in me. I could only walk along the slightly inclining field towards e few marshals holding up papers. The memory obstacle! On the way up the mountain the code became my mantra. Constantly repeating it in my head. Focusing on the code. I had no trouble recalling it out loud! Strolling towards the big cargo net. Up and over. We where at the top, so things could only go downhill from there. At that point I started to feel dizzy, exhausted from the climb.11

Luckily the descent and being out of the forest made me regain my breath and settle down. I ran into olympus, traversing along an inclining wall hanging from chains. The chains hurt, but I got through dinging the bell. Next back up the mountain a bit and towards the Traverse walls. Zigzag wall with wooden steps on the bottom and grips on the top. I carefully made my way across the first wall. Switching to the second my foot slid off of the step. Luckily I was able to catch myself from falling by landing on the footstep with my shin and hanging on with my hands. I got back up and continued along the wall. I then ran into the Walker Walk. A short loop with a rubber band around the ankles. We where only allowed to hop, no walking or crawling. My legs hurt, so I had to stop every few hops. Tumbling over two walls and collapsing at the finish of the loop. Quickly off with that band. Next down the piste towards another section of forest.

Coming out of the forest I ran into the sledge pull. We had to pull the sledge downhill first, and then pull it back uphill until the rope was fully stretched. I was stupid enough to pick a sledge on dry dirt, making it almost impossible to pull it in. In the meantime I noticed the next obstacle, the sandbag carry. I could see the pickup point, but could also see where we had to take the bags. Up a skipiste… As far as we could see from down there. 400 meters along the piste, 85 meters of height difference. With a 20kg sandbag on your shoulders. I had trouble getting the bag to sit comfortably on my shoulders. It kept tilting or sliding back, so had to keep holding it. I tried to keep moving. Don’t look up, let myself get surprised when reaching the top. There was no reason the remember the memory code at that point, but I started to repeat the code again, over and over, all the while letting my self fall over forward every step to make sure I kept moving. I refused to stop. Had to stop once when the sandbag suddenly slid to one side, but quickly got back in that slow but steady pace. There it was, the peak of the loop. Around to the other side and back down! I was able to pick up a little speed there. Not exactly fast, but sprinting compared to the way up. Once down I tossed the bag back on the pile and moved on to the multirig.

First a slightly inclining bar, followed by 3 rings and 2 short ropes with knots. Lots of people doing burpees. I felt confident, hopped across the bar, swung across the rings, grabbed the first knot and halted for a second, making sure I had good grip I swung back once, forward towards the next rope and DING, the bell!
What remained was a quick run down the slope, over the 8 ft wall and another cargo net towards the finish line. I made it! I was tired, thirsty but satisfied!

I then quickly got into some dry clothes, stuffed my face with some food and spend most of the rest of the day next to the finish in the burning sun waiting for my team mates to finish. We then got back to the hotel for a little r&r and to prepare for the next day. No idea what the distances or course would be.
The way I performed on the beast made me decide not to switch from open to elite or competition on the second day. I had no illusion on doing any better, so decided to just go with the rest of the group and get an hour of sleep extra. 20429702_1850538468294819_7470394377314384573_n

The Super 16km, 960 total meters of altitude, 27 obstacles

Getting out of bed I felt my quadriceps took a beating on the Beast. They felt sore and I had a hard time squatting down. Apart from that I felt good.
We made our way to the venue, got our bags sorted and this time I did take the camelbag. Since most of us got sunburned on Saturday, Gareth opted to get a bottle of sunscreen. We quickly covered ourselves with it and where ready to start.
Again the polish countdown and we where off again. I immediately felt the impact of the race on Saturday. I wasn’t necessarily sore on the way up, but downhill was painful.

This time we had to remember a 2 digit longer code. F298U6EB, I had a hard time getting it memorized, but decided to take that time. I really wasn’t looking forward to doing burpees there! Where I fell off at the Beast I managed to stay upright on the balance bars this time! No burpees! The course was exactly the same as the day before. I was praying they would’ve left out the huge uphill climb to the top of the mountain. There was no way to know for sure. I missed the spear throw again, this time by actual inches though. But after the crawl I noticed the course had changed.598247328666bf20113830dd-o
This time we had to do the rope climb first, then the hercules hoist and then uphill towards memory marshals! Running away from the hoist I barely managed to remember the code. Running towards them I shouted it ahead. One marshal standing, two sitting in the grass. The standing guy scrambling to find my code on his sheet, while one of the seated ones shouted “CORRECT! YOU GOT IT! MOVE ON!” to me. A short but steep uphill followed and then back into the forest. I recognized that bit of forest. I realized that lead to the sled pull and that dreaded sandbag carry! They took out the peak, but left in the sandbags!5982498a8666bf20113832eb-o

The sledges where turned around. Uphill pull on the rope, downhill returning the sledge. I struggled to get the sledge up the hill. Another runner decided to help me, which meant we had to do it twice. We did and where able to move on towards the sandbags.
Uphill was hell. I decided to time my ascent. 40 steps, 10sec rest (not dropping the bag) and repeat until at the top. This actually worked out ok. I had no strength left to run down the hill though, so just walked. Dropping the bag I looked at the rig. They changed the rings to more short ropes. Now even more people where doing burpees there. I refused to, so swung through as fast as I could. Again dinging that bell!
The way down to the finish was significantly slower then at the beast. But I got across that finish line and collected the second medal of the weekend!5982d3588666bf201138591c-o

I decided to loose the camelbag and eat as much as I could. I had almost two hours to spare. I found a spot to sit down in the shade while eating and waiting for the rest of the team to finish. One more to go.

The Sprint 8km, 555 total meters of altitude, 20 obstacles

On the Sprint they got rid of the long first climb up the mountain and made us drop down into the mountain streams right after the first piste descent. Rotating back towards the main area. Third time on the balance bars, second time falling off. It didn’t really bother me. I wasn’t running a race, I was doing the Sprint for fun. Quickly calculating what we cut off at the start I figured out the rest of the course probably would be the same as the super.

The spear throw. I was convinced I’d be doing burpees there again. I randomly picked a lane, retrieved the spear, hurdled it towards the target. Right next to me an older guy did the same. I saw his spear hit the target dead on and fall out immediately. He cheered and ran off. I looked back at the marshals and saw they stopped him to do burpees. At that time I realized I hadn’t checked my own spear. I looked at my target and saw my spear hanging from the target. I was shocked for a second. A guy next to me clapped his hands and shouted at me to move on. It sunk in, I jumped in the air and ran off towards the marshals. They where still shouting at the man that was next to me. He really didn’t want to do the burpees, but he did in fact have to. He hit the target, but the spear fell out. I passed them and quickly dove under the barbed wires.

59824f32fd4131af6b13a61e-oThis time no memory obstacle, again struggling at the sledges and there it was, third time sandbag carry. This time I decided to do the same technique as the Super. Only difference is that I’d up the amount of steps and decided to try something Andrea told me. 80 steps forward, then 80 steps backwards and then a little rest. With less stopping I reached the top sooner and easier then expected. Back down my quadriceps decided they where done with me for that weekend. It felt like they where taring off at the knee. Slowly downhill and quickly through the rig again. Making my way downhill towards the finish I bit through the pain to speed up as much as I could. Hopping over the flame pit the third time that weekend. Getting that third medal AND the weekend trifecta medal AND the region trifecta medal!5982cb668666bf201138560a-o

46KM, 2905m altitude, 79 obstacles, a little sunburned, sore all over, but no regrets here!20525833_1852618278086838_5295662313835967997_n

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More