Race Recap: 09-2017 OCR Series Race 1 (NL/EN)

by diederik
546 views

Flag_of_the_Netherlands.svg

For english, click here!

Een paar maanden terug besloot ik in een opwelling om mee te doen met de eerste OCR Series world finals als journeyman. Ik ging hier totaal buiten mijn comfort zone, maar vond het eigenlijk wel heel gaaf. Dus toen de organisatie het tweede seizoen aankondigde, besloot ik hier aan mee te doen.


On a personal note…
Ik heb een moeilijke periode achter de rug, waar ik nog niet helemaal uit ben, en waarin ik worstel met het vinden van de motivatie en drive om door te gaan binnen deze sport. Ik vecht met mijn onzekerheid, gebrek aan progressie en het gevoel er totaal niet toe te doen. Ik ben mijn doelen binnen ocr uit het oog verloren. Bang te falen, bang te beslissen.
Deze race was bedoeld als een soort oppepper voor mijzelf. Om aan mijzelf te bewijzen wat ik wél kan, in plaats van wat ik niet kan.


Race day

Die ochtend voor de race was ik nerveus, maar had er eigenlijk ook wel zin in. Ik wilde gewoon graag starten. Bij het aanmelden kregen wij allemaal een geel Elite Athlete hesje en verzamelde vlak voor de start allemaal samen in het startvak. Na een korte briefing klommen we over de Strong Viking startmuur en hergroepeerde hier vlak achter. Na een korte aftelling gingen we er vandoor.

Mijn race begon stabiel. Er waren veel lopers, dus de eerste paar honderd meter was het wat druk. Snel voorbij de Dragon Ropes en vervolgens begon het veld wat uit te spreiden bij de balance bars. Ik vertraagde iets, aangezien de balken een beetje wiebelde en glad waren door alle lopers die er tegelijkertijd overheen moesten. Bij Raise the Sail ramde ik bijna met mijn borst tegen de balk aan toen mijn voet van de balk af schoot en het gewicht mij voorover rukte, maar het lukte me net om mijn balance te herpakken. Vervolgens langs de Hammer Banger, meppen alsof mijn leven er vanaf hing, en de log road. Ik merkte dat het me weinig tot geen moeite kostte om over de balken te hoppen.

Ik kwam uit bij de dragon tails. Ik besloot het eerste touw waar ik tegenaan liep te pakken. Het was nog steeds druk. Er hing al een loper in het touw en inmiddels ook een achter mij. Ik ging in apenhang naar de overkant maar had wat moeite door het slingeren van het touw door de loper achter mij. Aan de andere kant bleek ik aan de verkeerde kant van het obstakel te staan, dus moest nu over alle touwen heen naar de goede kant. Ik werd wat opgehouden door een loper voor me, dus besloot iets opzij te gaan en vervolgens onder de touwen door in plaats van er overheen te gaan.

Vervolgens de water crossings. Door de greppels en over de heuveltjes zigzaggend. Door de water hurdles (zonder de hurdles) en door naar de mud trenches. Duurde niet lang om hier doorheen te komen en aan te komen bij de Langhus en vervolgens door richting de monkeybars. Steeds drie stangen overslaand was het weinig moeite om bij de bel te komen.

Na een kort stuk rennen kwam ik uit bij Throw the Hammer. De eerste penalty, miste het doelwit met enkele centimeters. Een kort rondje met een klein munitie koffertje en kon door naar Water Hill.

Na weer een stuk rennen was daar Storm the Castle. Het viel me meteen op dat er een hoop lopers voor de ramp stonden. Ik zag de spanning op hun gezichten. Ik zag lopers omhoog rennen en een voor een weer terug glijden. De ramp en bovenbalk waren nat en glibberig. Ik besloot niet te blijven staan, lanceerde mijzelf richting de ramp, graaide naar de bovenste balk en gleed weer terug naar beneden. Geen tijd verdoen, andere baan, tweede poging, haalde dit keer de balk niet eens. Derde poging gleed mijn voorste voet vooruit op de onderkant van de ramp, waardoor ik bijna achterover klapte. Vierde poging. Wanhopig. In de voetstappen van een andere loper die het wel haalde. Schoot omhoog, greep de balk vast, gooide snel mijn elleboog er op en greep de bovenste stang vast. Ik had het gehaald!

Ik draaide vervolgens terug richting de Walls 2.0. Rende snel de eerste schuine muur op. Gooide mijn lichaam over de top heen, maar verloor grip en landde hard plat op de grond. Klom vervolgens over de hoge muur en snel over de laatste schuine muur. Vervolgens langs de Fjord Drop, log drag, tyre flip en mud crawl. Ik voelde mij nog steeds goed. Ik had het warm, maar voelde me niet al te vermoeid. Ik werd niet ingehaald en het lukte me om nog wat lopers in te halen.

Ik kwam langs Conans wheel, de rope climb XL, Thor’s Lightning en na een paar honderd meter rennend door een opgedroogde sloot kwam ik uit bij de weaver. Ik over/onder-de mijzelf er doorheen en kon door naar de gunnors ropes en watercage.

Aankomend bij de platinum rig was ik nog nat van de watercage. Ik had gelukkig weinig moeite er doorheen te komen, de bel een mep te geven en door te gaan naar het laatste deel van de race. Beginnend bij de dipwalk.

Ik voelde mij nog steeds goed. Stabiel lopend. Ik kwam aan bij de sandbag carry. Een korte lus over wat zandduinen. Het lukte me het grootste gedeelte joggend te doen. Toen ik richting het volgende deel keek zag ik lopers ploeteren met enorme emmers. Ik zag ze de emmers neer zetten op de grond en vooruit slepen. Ik rende tegen een duin aan met lege emmers er naast en werd door marshal Tim geïnstrueerd de emmer tot de rand te vullen. Vervolgens zei hij dat we de emmers niet op onze schouders, rug of hoofs mochten mee nemen. We moesten ze tillen. Die enorm zware emmers. Ik kon geen goede grip krijgen op de emmer. Handen, armen en de emmer bedekt met zand. Armen te kort om helemaal om de emmer te kunnen slaan en mijn polsen te kunnen pakken. Ik kon alleen mijn vingers in elkaar haken. Ik was bang de emmer te laten vallen, dus moest hem om de zoveel meter en op elke duin even neerzetten. Mijn armen deden zeer, mijn onderrug begon tegen te sputteren. De laatste paar meter moest ik op mijn tandvlees doen. Ik liet de emmer vallen en kon door. Op mijzelf scheldend omdat ik op dat korte stukje door meerdere lopers ingehaald werd.

Ik herpakte mijzelf, versnelde weer iets en kwam aan bij de gunnors struggle. Ik hopte snel naar de andere kant. Vervolgens een klein riviertje in, wadend onder een brug door en er aan de andere kant weer uit, richting de strong wall. Omhoog en er over, langs de sled pull en nog een paar keer het water in. Toen kwam het laatste deel. De varjagen saga. Het eerste deel hier van ging met gemak, snel op en over de dragon’s back en slingerend door de wielen. Het volgende deel, mijn absolute nachtmerrie, het pegboard. Het lukte me bij de finale, maar dit keer gleed ik van een van de stokjes af net voor het einde. De penalty, met een gevulde jerrycan een rondje lopen. Ik slingerde de zware jerrycan op mijn nek en jogde het grootste gedeelte van het rondje. Vervolgens rond het startgebied richting de flying monkeybars. Slingerend van stang naar stang tot aan de bel. Ik had het gehaald!

Het laatste obstakel, de Valhalla Steps. Voorzichtig de eerste trede op, met de kramp van de laatste keer nog in mijn achterhoofd, en klokte vervolgens uit op ongeveer 2:08 op totaal iets meer dan 19km.

Uiteindelijk bleek ik 23e van de 40 in mijn leeftijdscategorie, met totaal 17 minuten verschil met de 10e plek in mijn categorie. Met andere woorden, er is werk aan de winkel en ik weet niet of ik daar op dit moment de drive en motivatie voor heb.

===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg

A few months ago I decided on the fly to do the first OCR Series world finals as a journeyman. Went way out of my comfort zone, but actually liked doing it. So when the organisation announced the second season I decided to join in on the action.


On a personal note…
I’ve been through, and in some ways still am in, a rough period personally, in which I’ve been struggling to find the drive and motivation to keep going with this sport. I’ve been battling insecurities, lack of progression and overall feelings of being completely insignificant. I’ve lost focus on what my goals are within ocr. Afraid to fail, afraid to decide.
This race was supposed to serve as a little pick me up to myself. To be able to prove to myself what I am capable of, instead of what I’m not.


Race day

Prior to the race I was nervous, but also excited. I really just wanted to start the run. We where all handed a yellow Elite Athlete vest at the check-in and all gathered in the starting area just before the starting time. After a short briefing we all climbed over the Strong Viking starting wall and regrouped behind it. After a quick countdown we where off.

My race started steady. Lots of racers, so the first few hundred meters where a little crowded. We quickly moved past the Dragon Ropes and started to spread out reaching the balance bars. I slowed down a little, since they where a little wobbly and slippery with all of the racers crossing at the same time. At the Raise the Sail I almost slammed into the beam when my foot slipped off and the weight launched me forward, but managed to regain my balance. Next passed the Hammer Banger, whacking like my life depended on it, and the log road. I noticed it took little to no effort hopping over the beams.

I ran into the dragon tails. I decided to grab the first rope I ran into. It was still crowded. One runner already on the rope, another right behind me. I traversed to the other side, having a little trouble with the swinging of the rope caused by the runner behind me. On the other side I ended up being on the wrong side of the obstacle, so I had to cross all the ropes. I got stalled a little so decided to go underneath the high side of the ropes instead of over the low.

Next came the water crossings. Zigzagging through the ditches. Through the water hurdles (without the hurdles) and towards the mud trenches. Didn’t take long to get through and reach the Langhus and off towards the monkeybars. Skipping three bars at a time I had no trouble reaching the bell.

After a short run I reached Throw the Hammer. The first penalty, missing the target by inches. Running a short lap with a small ammunition crate. And off towards the Water Hill.

After another run I ran into Storm the Castle. I immediately noticed a lot of runners where gathered in front of the ramp. I saw the tension in their eyes. I saw runners try to get up top and slide back down. The ramp and top beam where wet and slippery. I decided not to linger, launched towards the ramp, clawed at the top beam and slid back down. No time to waste, different lane, second try, didn’t even reach the beam this time. Third try my front foot slipped forward on the bottom of the ramp, causing me to almost fall backwards. Fourth time. Getting desperate. In the footsteps of another runner that did get over. Shot up, grabbed the beam, quickly threw my elbow on it and gripped the top bar. I was over!

Looped back towards the Walls 2.0. Quickly ran up the first inclining wall. I swung my body over the top but lost grip on it and had a hard landing on the ground. Then climbed over the high wall and quickly over the inverted wall. Next passed the Fjord Drop, log drag, tyre flip and mud crawl. I still felt pretty good. A little warm, but not too tired. I didn’t get overtaken and managed to pass some runners.

I passed conans wheel, the rope climb XL and Thor’s lightning and after a few hundred meters running through a ditch I reached the weaver. I over/under-ed my way across and headed towards the gunnors ropes and watercage.

I reached the platinum rig, still wet from the cage. It didn’t take much effort though to get across, dinging the bell and heading towards the final section of the race. Starting with the dipwalk.

I still felt good. Steady on the running. Running into the sandbag carry. A short loop over some dunes. I managed to jog most of the loop. Looking towards the next part I saw runners struggle with huge buckets. Putting them down on the ground and dragging them. I ran into a dune with empty buckets next to it and got told by marshal Tim to fill one up with sand right up to the edge. I was then told we weren’t allowed to carry the bucket on our heads, shoulders or backs. We had to carry them. Mine felt so heavy. I couldn’t get a proper grip on it. Hands, arms and bucket covered with sand. Arms too short to reach around and grab my wrists. I had to clench my fingers. I was afraid to drop the bucket, so had to set it down every few meters and on top of every dune. My arms where hurting, my lower back started to give in. The last few meters I had to keep going on sheer willpower. I dropped the bucket and carried on. Cussing at myself for being taken over a lot on that short loop.

I regained my focus, got to pick up speed again and ran into the gunnors struggle. Quickly hopped across. Next down a bank, wading under a bridge and out on the other side, towards the strong wall. Up and over, past the sled pull and a few more wades. The final section. The varjagen saga. First part of the saga with ease, quickly up and past the dragon’s back and swinging through the wheels. Next part, my everlasting nightmare, the pegboard. I managed on the finals, yet this time I slipped off one of the pegs just before the end. The penalty, carry a filled jerrycan through a loop. Swung it on my back and jogged most of it. Next around the starting area towards the flying monkeybars. Swinging from bar to bar and dinging the bell. I made it!

Final obstacle, the Valhalla steps. Carefully getting up the first steps, remembering the cramps last time I climbed them, and clocked out at around 2:08 at just over 19km.

I ended up being 23rd out of 40 in my age category, with a total of 17 minutes difference with the 10th place in that category. In other words I’ve got my work cut out for me and at the moment I’m not sure if I have enough drive and motivation to get that done.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More