Race Recap: Spartan Race Windsor Weekend 2017 (NL/EN)

by diederik
784 views

Flag_of_the_Netherlands.svg

For english, click here!

Vorig jaar liep ik mijn eerste Spartan Beast in Windsor park. De recap hiervan is hier terug te vinden. Ik had niet lang nodig om te besluiten dat ik deze om 2017 wéér wilde lopen!

Samen met 5 teamgenoten vloog ik naar Engeland, waar we het genoegen hadden om bij mijn maatje Gareth te mogen overnachten. Na veel vertraging kwamen we rond middernacht aan in de buurt van Oxford. Hier ontmoette we nog een teamgenoot en bereidde we ons voor op een korte nacht.

Vroeg op de volgende ochtend. Ik had mij ingeschreven voor de competitie startgroep, dus moest om kwart over acht starten. We vertrokken een goede 2 uur voordat ik moest starten en ik kwam na een korte vertraging vast te staan in een flinke rij bij de registratie. Aangezien ik hier al veel van mijn Engelse vrienden tegen kwam, maakte de rij mij niet zo veel uit. Eenmaal voorbij de registratie zag ik dat de elites het startvak in moesten en realiseerde mij dat dit betekende dat ik ook al bijna aan de beurt was! Ik wisselde snel van schoenen, trok mijn kleding recht en borg mijn tas op.

De BEAST

Het gebrek aan tijd tussen het aankomen en de start zorgde er voor dat ik ook niet echt nerveus kon worden. Althans, tot dat ik in het startvak stapte. Ik herkende een hoop lopers om mij heen. Snelle lopers. Dit zou mijn eerste keer in het competitie startvak worden. Ik voelde de drang om te bewijzen dat mijn trainingen vruchten af beginnen te werpen. Na wat mooie speeches van Spartan Phil, een snelle warming up en wat oefen burpees verzamelde we vlak voor de startlijn. Handen op de horloges, klaar om te starten.

Daar gingen we. Ik probeerde meteen na de start zo ver mogelijk naar voren te komen. Achteraf een goede zet, aangezien we vervolgens 180 graden moesten draaien een moerassig gebied in met vrijwel geen mogelijkheid om nog in de halen. Ik merkte dat ik op dat moment zelf top 10 liep en dat met mij ongeveer 10 tot 15 lopers los braken van de rest van de groep. We liepen allemaal ongeveer dezelfde snelheid met nagenoeg geen inhalen, ook al was daar wel de mogelijkheid toe.

We rende langs de twee sets 4 voet hoge muren en braken op in groepjes van ongeveer 4 lopers. Rollend over de top van het cargo net lukte het mij om de leiding te pakken van mijn groepje. Na een paar honderd meter moesten we een sloot in en deze volgen. Hier zagen we dat we de staart van de elites tegen kwamen. Deze stonden in de rij voor een dikke riool pijp. Sommige van de elites besloten de oever op de klimmen en er omheen te lopen, omdat ze koud begonnen te worden. De koplopers van mijn startvak niet. We kropen er doorheen. Eindelijk een voordeel van mijn 1.75m. Ik kon mijn knieën optrekken, waar andere dat niet konden. Door richting de banden. Bij het pakken van de twee banden besloot ik een stuk door de bosjes, binnen de lijnen, te lopen en zo veel mogelijk lopers in de halen. Ik sloeg de eerste drinkpost over en ging door. Kort er na kwamen we bij de Tyrolean apenhang. Een dun touw en korte apenhang. Snel naar de overkant en vervolgens terug het bos in.

Na een korte lus met een boomstam op mijn rug kwam ik aan bij de boomstam flip. Maar een stam beschikbaar, de grootste uiteraard. Hey kostte enorme moeite, maar het lukte mij de stam te flippen. Vervolgens na een kort stuk rennen kwam ik aan bij de zandzakken. Ik gooide er snel een op mijn schouder en probeerde de lus te rennen. Mijn benen begonnen tegen de werken. Ik probeerde een vaste snelheid aan de houden. Na de zandzakken kwam ik uit bij de beton blokken.

Een betonblok aan een ketting een heuvel op trekken, ik heb wel eens gekkere dingen gedaan. Ik wikkelde de ketting om mijn handen en strompelde heuvel opwaarts. Eenmaal boven voelde het alsof het blok bij elke stap zwaarder werd. Dit bleek ook zo te zijn, aangezien hij zich in begon te graven. Ik besloot de ketting over mijn schouders vast te pakken. De ketting bleek net lang genoeg te zijn hier voor en zorgde er voor dat de voorkant van het blok net van de grond bleef. Fijn om te weten, op de terugweg!

Vervolgens op en over de bender. Het lukte me om los te breken van de twee mannen waar ik tot die tijd mee gelopen had. Aankomend bij de eerste prikkeldraad tijgerbaan. Ik weet niet zeker wat erger is, de brandnetels in de warme periode of kruipen door kastanjeschillen! Prikkeldraad aan de ene kant, stekelvarken schillen aan de andere. Ik kroop er zo snel mogelijk doorheen, dankbaar voor het kleine beetje bescherming van mijn arm sleeves.
Vervolgens over de geïnverteerde muur, de stairway to sparta en tot stop gedwongen bij de atlas ballen. Met de zware atlas bal naar de andere kant, burpees en weer terug. Meteen er na moesten we heuvel opwaarts. Meteen na de atlas ballen voelde ik mijn hartslag omhoog schieten. Ik moest mijn snelheid verlagen de heuvel op. Eenmaal boven lukte het om mijn hartslag weer te laten zakken en weer te versnellen.

Vervolgens kwam ik aan bij de rope traverse. Klinkt hetzelfde als de Tyrolean Traverse (apenhang), maar dit keer was het een zigzaggende muur met touwtjes opgespannen aan de bovenkant. We moesten er overheen zonder de grond te raken. Gripkracht! De hoek om was tricky, maar het lukte zonder burpees! Door naar het volgende obstakel. De gevreesde emmers.

De emmer moest tot ongeveer een derde gevuld worden met grind. We mochten de emmers niet op onze schouders of hoofd dragen. Ik kon maar net mijn vingers in elkaar haken met mijn armen om de emmer. De plastic handvatten op de rand van de waren scherp. Ik begon pijn in mijn onderrug te krijgen van het gewicht. Ik liep van boomstronk naar boomstronk, elke keer de emmer neerzettend op mijn knie. Focussend op de volgende stronk. Iedereen worstelde met de emmers. Het laatste stuk, vingers en kaken samen geknepen en haalde het! Wat een opluchting!

Vervolgens een flink stuk rennen over smalle paden, de over-onder-door en gevolgd door de farmers walk, de hercules hoist en 6 voet hoge muren. Hier na de banden flip. Net als bij de boomstam flip was ook hier alleen de grootste nog beschikbaar. Ik kon hem maar amper van de grond krijgen. Op dit punt rende ik met een andere loper uit mijn startgroep. Het constante kat en muis spel van de afgelopen kilometers eindigde doordat het mij lukte de zwaarste band sneller heen en weer te krijgen!

Vervolgens touwklimmen. Twee snelle locks en daar was de bel al! Op dit punt voelde ik mij nog goed. Ik had geen idee wat de totale afstand zou zijn, maar gokte op ongeveer 22km. Ik besloot iets terug te zakken, om nog wat energie over te houden voor de laatste twee kilometer. Bij de Z muren deed ik mijn best om niet van de voet blokjes af te glijden, zoals ik bij Polen deed, en mijn voorsprong op de rest te behouden. Door naar de gladde muur, die met goede reden glad heette, en het slee trekken. Een slee door de modder trekken, over stronkjes, en vervolgens verder naar de multi rig.

Deze rig was niet zo multi als verwacht. Nou ja, hij had meerdere ringen. Punt. Twee andere lopers uit mijn groep waren bezig, voorzichtig, ring voor ring. De ringen zagen er droog uit, dus ik besloot een risico te nemen. Ik greep de eerste ring en zwaaide zo ver als ik kon, 3 ringen overslaand per zwaai. Ik haalde beide in en rende door het bos in.

Na een tweede kastanjeschil baan kwam ik aan bij de tweede zandzakken. Deze keer twee pannenkoek zakken. Een op elke schouder. De vrijwilliger zei ons dat we voorzichtig moesten zijn, want de route was “wat ongelijk”. Dit bleek knie diepe smurrie te zijn voor ongeveer een derde van de lus. Voorzichtig waadde we ons er doorheen om te zorgen dat we de zakken niet zouden laten vallen (en verliezen). Bij terugkomst vertelde de vrijwilliger dat het obstakel 28 was. Ik was in de war. 28 van wat? 30? 40? Ik zat net onder de 17km op dat punt en had geen idee wat te verwachten. We draaide een moerassig deel van het parcours op. Ik wilde versnellen. Het traag door de modder bewegen zorgde voor kramp in mijn kuiten. De modder werd diep en voordat ik het door had zag ik ineens het evenementen terrein voor mij. Ik was terug op het evenementen terrein!?

Rennend richting de twister was ik blij dat ik mijn handen schoon had kunnen houden in het moeras. Ik zag een hoop mensen burpees doen. Ik ging er voor, rustig aan en zijdelings. Ik had moeite er doorheen te komen, maar het lukte me de bel een mep te geven! Snel door naar het speerwerpen. Traditiegetrouw miste ik het doel op een paar cm… De eerste penalty van de dag! Lopers passeerde, andere sloten aan bij de burpees. 30 achter mijn kiezen en door naar de balans balken.

Mijn balans is de laatste races niet mijn sterke punt gebleken. Ik wilde absoluut de burpees vermijden, dus had geen andere keus er gewoon voor te gaan. Rennend over het laatste deel en door naar Olympus. Zonder voeten langs de schuine wand naar de andere kant. Alleen op gripkracht, aan klimgrepen, gaten en kettingen. Ik ploeterde er doorheen en kwam aan bij het laatste obstakel. De 8 voet hoge muren. Ik lanceerde mijzelf er over en sprintte richting de fire pit!

Gefinisht in de Competitie startgroep. Geen idee wat mijn positie was. Bij de Spartan tijdsregistratie ontdekte ik dat ik 7e over-all gefinisht was in mijn startgroep en 5e in mijn leeftijdscategorie!

Vervolgens lekker even rond hobbelen op het evenementen terrein, wachtend op het finishen van mijn teamgenoten. Hopend dat ze allemaal ongeschonden over de finish zouden komen en de tijd van hun leven hadden.

 

Na een belachelijk korte nacht moesten we om 6 uur ‘s-morgens al weer op het terrein zijn. Gareth en ik waren van plan de sprint te lopen die dag en de rest ging vrijwilligen. Wij hadden een uur over tot de registratie open zou gaan, dus keerde terug naar de auto’s terwijl de rest gebrieft werd. Vermaakt door de mensen die vast kwamen te zitten op het parkeerterrein in de modder terwijl ze weigerden te luisteren naar de instructies van de parkeer crew. We besloten te kijken of we van startvak konden wisselen naar wederom het competitie vak. Ik voelde me prima en we wilde beide gewoon graag zo vroeg mogelijk starten. Dit bleek geen probleem, dus we konden ons voorbereiden op een vroege start.

De SPRINT

Na veel gelach en een korte warming up waren we weer klaar om te starten. Het viel me op dat er veel jonge gasten in het startvak stonden. De meeste daar van hadden de dag er voor niet de beast gelopen. Ik werd overvallen door zenuwen en besloot zo ver mogelijk naar voren te lopen. Focus op voorbij de start. Vlak na de start lukte het mij om door te duwen naar de vierde plek.

Weer de 180 graden draai, maar dit keer was het drassige moeras veranderd in enorme diepe modderpoelen. We kwamen bij bijna elke stap vast te zitten. Mijn hartslag vloog omhoog. Ik wist dat het een korte race zou zijn, maar wilde niet al mijn energie verbruiken in de eerste kilometer. Ik liet wat lopers voorbij gaan. We kwamen langs de eerste paar obstakels, lage muren, cargo net en door een deel van het bos. Vervolgens kwamen we aan bij de over-onder-door. Ik realiseerde me welk deel van het parcours we niet hoefde te doen en wat er nog kwam.

Ik besloot weer te versnellen. Snel door de farmers walk, werd bijna gegrepen door het touw bij de hercules hoist en snel over de 6 voet hoge muren. Bij de banden flip koos ik nu voor de middel formaat band en kon door naar het touwklimmen. De touwen bleken onder de modder te zitten, maar het lukte me bij de bel te komen.

Voorzichtig langs de Z muren, over de gladde muur en langs het slee trekken. Met dezelfde techniek als de dag er voor langs de multi rig, 3 ringen overslaan per zwaai. Mijn benen voelde alsof ik al eerder iets gelopen had, maar ik kon mijn snelheid toch hoog houden. Ik gokte dat ik ongeveer nog top 10 liep op dat moment. Eigenlijk waar ik op hoopte.

Ik kwam door het tijgeren en de zandzakken, die een stuk erger waren dan de dag er voor en wist wat er nu nog kwam. Dat ellendige moeras, voorzichtig er doorheen, scheldend op lopers die buiten de parcours linten om gingen en kwam aan bij het evenementen terrein. Dit keer was ik niet schoon gebleven. Totaal niet… Weer een vol burpee vak. Spinners onder de modder. Ik ging er voor en kwam er op mijn tandvlees doorheen. Snel weer door naar die speer(mis)werpen. De burpees vielen zwaar. Ik moest ze verdelen. Ik werd enorm geholpen door de vrijwilligers die me aanmoedigde om door te blijven gaan.

Dit keer zonder te twijfelen over de balans balken. Olympus, bedekt in modder met een vol burpee vak. Ik was niet van plan los te laten. Ik moest een paar keer rusten onderweg, maar het lukte me er doorheen te komen! Het laatste stuk, over de twee muren en daar was hij: de Fire pit!

Op het laatste stuk van het parcours was ik volledig kwijt wat mijn positie was. Na het finishen kwam ik langs de tijdsregistratie en besloot het te checken. Zichtbaar gechoqueerd vroeg de medewerker of alles ok was. Ik was ok, ik was alleen gechoqueerd over het feit dat ik als 3e van mijn startgroep over de finish gekomen was dit keer!

 

Picture credit to: https://www.instagram.com/maireadhillxo/

Ik wisselde snel mijn met modder bedekte kleding en wachtte voor mijn maatje Gareth om te finishen. Hier na zei mijn team maatje Lieke, die al als vrijwilliger stond, dat we konden proberen of we ook nog ergens konden helpen. Aangezien het nog vroeg was, was dit nog mogelijk. We begonnen bij de spinners, maar kwamen al snel bij de met modder bedekte balans balken te staan, waar we de rest van de dag bleven staan.

We sloten de dag en het weekend af met een heerlijk “all you can eat” buffet en een pint met entertainment van een stom dronken Brit in Oxford en konden vervolgens nog even een nacht knock-out bij Gareth.

Een ding weet ik zeker: Volgend jaar ben ik terug voor Spartan Windsor!

===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg

Last year I did my first Spartan Beast at Windsor park. Recap can be found here.
It didn’t take long for me to decide to do this event again in 2017.

With five team mates I traveled to the UK where we were fortunate enough to stay over at my buddy Gareth’s place. After lots of delays we arrived in the Oxford area around midnight. Here we met up with another team mate and prepared for a short night of sleep.

We got up early the next morning. I signed up for the competitive wave, so had to start at 8:15. We took off a good two hours before I had to start, arrived after little delay and then got stuck in a significant line at the registration booths. I was greeted by a lot of my English friends, so the line didn’t bother me that much. Once through I saw the Elites enter the starting area and realized that meant I was going to start soon as well! I quickly swapped shoes, straightened my gear and dropped off my bag.

The BEAST

Because of the lack of time between arriving and starting I didn’t really get a chance to get too nervous. That is until I was in the starting area. Looking around I recognized a lot of runners. Fast runners. This was going to be my first Competition wave race. The first time I really felt I had to prove to myself my hard work was paying off. After some awesome speeches from Spartan Phil, a quick warm-up and practice burpees, we huddled in front of the starting line. Hands on the watches, ready to start.

We where off. Right after the start I tried to make my way to the front of the group. Afterwards I was glad I did, since we where led to a 180 degrees turn into a swampy area with little to no means of passing one another. I noticed I ran top 10 at that point and with me about 10 to 15 runners broke free from the rest of the wave. We where all running at the same pace with little to no taking over, even though we had the chance to do so.

We ran past the two sets of 4ft walls and broke off into groups of around 4 runners. I managed to get the lead of mine at the Cargo net, flipping over the top and after a few hundred meters ran into a section where we had to go through a ditch. There we noticed we ran into the tail of the Elite wave. They where queuing at a drainage pipe. Some of that wave decided to climb the bank and run around the pipe, because they where getting cold. The guys that where in front of me from my wave didn’t. We crawled through. For once I benefited from being only 5″9′. I could actually pull my knees up, where others couldn’t. We moved on towards the tyre carry. More Elite runners. Grabbing two tyres I decided to cut through the bushes, within the course lines, and pass as many runners as I could. I skipped the first drink and moved on. We quickly ran into the Tyrolean Traverse. A thin rope, a short traverse. Quickly across and back into the forest.

After a short loop with a log on my back I ran into the Log flip. One log still available, the biggest one of course. Took effort to get it to flip, but I managed. Next after a short run we arrived at the sandbag carry. I quickly threw one on my shoulder and tried to run the loop. My legs started to struggle. I tried to keep a steady pace.
After the sandbag I ran into the Block Pull.

Pulling a cinder block on a chain up a hill, I’ve done weirder things. I wrapped the chain around my hands and made my way up-hill. Once reaching the top it felt like the block got heavier with every step. Which it actually did, because it was digging in. I decided to grab the chain over one shoulder. Turned out the chain was just long enough to do so and lifted the front of the block. Nice to know on the way down!

Next quickly up and over the bender. Managed to break free of the two guys I was running with there. Running into the first barb wire crawl. I’m not sure what’s worse, the summer time nettles or crawling through chestnut shells! Barbed wire on one side, porcupine shells on the other. I crawled through as fast as I could, thanking my arm sleeves for providing at least some protection.
Next over the inverted walls, the stairway to sparta and grinding to a halt at the atlas carry. Quickly to the other side, doing the burpees and back. Right afterwards we had to head up-hill. Running away from the carry I felt my heart rate go through the roof. I had to slow down to a walk up the hill. Once reaching the top I managed to get the rate down again and get back to running.

I then ran into the rope traverse. Again? No this time it was one of those zigzagging walls with ropes attached to the top. We had to get across without touching the ground. Grip strength! Going around the corner was tricky, but I got through without burpees! Then off towards the next obstacle. The dreaded bucket carry.

Filling the bucket for I think about two thirds with gravel. We weren’t allowed to lift the buckets on our heads or shoulders. I could barely clench my fingers with my arms wrapped around the bucket. The plastic handles on the edge where sharp. The weight started to hurt my lower back. I was going from stump to stump, setting the bucket down on my knee at every one of them. Focusing on the next stump. Everybody was struggling. Final stretch, clenched hands and teeth and made it! Felt so relieved!

Next came a fair stretch of single track running, the over-under-through and followed by the farmers walk, the hercules hoist, and six feet wall. Followed by the tyre flip. As with the log flip I ended up with the biggest of the bunch. I could barely get it off the ground. At that point I was running with one other guy out of my wave. We had been battling each other for the past few kilometres, but at the flip I managed to pass him, with the biggest tyre!

Next came the rope climb. Two quick locks and there was the bell! At that point I felt good. I had no idea what the total distance would be, but I guessed it would be around 22km. I decided to lean back a little, to have energy left for the last 2 kilometers. At the Z walls I was careful not to slip off of the foot steps, like I did at Poland, and keep ahead of the rest of the wave. Off to the slip wall, which was called slip wall for good reason, and next to the plate drag. Pulling a sledge through the dirt and over stumps and off towards the multi rig.

The rig wasn’t as multi as expected. Well, it had multiple rings. Period. Two other runners from my wave where going through, carefully, one ring at a time. They seemed dry to me, so I decided to take a risk. Grabbed the first ring and swung as far as I could reach, skipping 3 rings each swing. I passed both of them and ran off into the woods.

Next after another chestnut crawl I reached the second sandbag carry. This time with two pancake bags. One on each shoulder. The volunteer told us to be careful, because the loop would be “a little uneven”. This turned out to be knee deep sludge for about a third of the way. Careful not to drop, and lose, the bags we waded through. When exiting the loop the marshal told me this was obstacle 28. I got confused. 28 out of what? 30? 40? I was just shy of 17km at that point and had no idea what to expect. Next swirling into a swampy part of the course. I felt I had to speed up. The slow pace through the mud was causing my calves to cramp up. The mud got deep and before I knew it I noticed the event area in front of me. I was back at the main event area!?

Running towards the twister I was glad I had managed to keep my hands clean in the marshes. I noticed a lot of runners doing burpees. I went for it, steadily sideways. Took some effort to get through, but managed to ding the bell! Quickly on towards the spear throw. Traditionally I missed the target by inches… The first penalty of the day! Runners passed, others joined me on the burpees. 30 done and I was off towards the balance beams.

My balance had been an issue the previous races. I really didn’t want to do the burpees, so there was no other option but to get up and over. Gunning through the last part and moving on to Olympus. Getting across without your feet touching the ground. Grip strength only, on climbing grips, holes and chains. I forced my way through and faced the final obstacle. Two 8 feet walls. I launched myself over them and raced towards the fire pit!

Finishing in the Competition wave. No idea of my position. At the Spartan time registration I then found out I finished 7th of my wave and 5th of my age category!

I then enjoyed myself on the event area, waiting for my team mates to finish. Hoping they’d all be in one piece, having the time of their lives.

After a ridiculously short night we had to be at the event site at 6 am. Gareth and myself where planning on doing de Sprint that day, while the rest where volunteering. We had an hour to spare, so headed back to the car while the rest of the team where getting briefed. We had a little laugh watching people get stuck in the mud while refusing to listen to instructions of the parking crew and waited for the registration to open at 7 am. We decided to see if we could defer to the Competition wave. I felt good and we both just wanted to start as early as possible. It turned out to be fine, so we prepared for the early start.

The SPRINT

After a lot of laughs and a short warm-up we where ready to start. I noticed lots of young guys in the starting area, most hadn’t ran the beast the day before. I got nervous and decided to try to get to the front of the wave as much as I could. Right after the start I managed to force myself to fourth place.

Again the 180 degrees turn, yet this time the swamp had turned into huge deep muddy pools. We got stuck almost every step. My heartrate shot up. I knew it was going to be a short run, but didn’t want to waste all my energy within the first kilometre, so I let some of the front runners pass. We headed past the first few obstacles, the low walls, cargo net and through a part of the forest. We then arrived at the over-under-through. I realised what part of the course was cut and what was remaining.

I decided to speed up again. Quickly through the farmers walk, almost got caught by the rope at the Hercules hoist and quickly over the 6 feet walls. At the tyre flip I picked the middle sized tyre and was off towards the rope climb. The ropes turned out to be muddy, but I managed to ding the bell.

Carefully past the Z walls, over the slip wall and past the plate drag. At the multi rig I used the same technique as the day before, skipping 3 rings at a time. My legs felt like they already did the beast, but I managed to keep the pace up. I figured I was still running top ten at that point. Basically what I was aiming for.

I got through the crawl and sandbag carry, which was a lot worse then the day before and knew what was left. That stupid marsh, carefully going through cussing at people going outside of the course boundaries and ended up at the event area. This time I didn’t stay clean, at all.. Again a lot of runners doing burpees. Spinners covered in mud. I went for it and got through by the skin of my teeth. Quickly towards the spear throw. Again a fail. The burpees where tough. I had to scale them. Had lots of help from the volunteers shouting at me to keep going.

This time without a moment of hesitation over the balance bars. Olympus, covered in mud with a filled up burpee area. No way I was going to let go. Had to take some rest along the way, but managed to get through! Final stretch, over the two walls and there is was: the Fire Pit!

Crossing the final part of the course I completely lost track of my position. After finishing I stumbled past the time registration and decided to check. Visibly shocked at the results the crew member asked me if a I was ok. I was, I was just shocked about the fact that I managed to finish in 3rd place this time!

I quickly changed out of the mud covered clothing and waited for my mate Gareth to finish. Afterwards my friend Lieke, who was volunteering that day, told me to check if we could help out as volunteers. Since it was still early we where allowed to help out. Started out at the spinners, but soon got to help out at the mud covered balance bars where we spend the rest of the day.

Picture credit to: https://www.instagram.com/maireadhillxo/

We ended the day and the weekend with a delicious “all you can eat” buffet, a pint with live drunk-out-of-his-mind-dude entertainment in Oxford and another night at Gareth’s.

One thing I know for sure: Next year I’ll be back for Spartan Windsor!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More