Race Recap: Strong Viking Brother Edition 2017 [NL/EN]

by diederik
850 views

Flag_of_the_Netherlands.svg

For english, click here!

WAARSCHUWING.. Het is een beetje een plakboek geworden..

Deze Brother Editie was ik uitgenodigd door BODYROCK om samen met hun OCR Bootcamp groep de 19km Beast te lopen. Aangezien ik al wat technische trainingen voor hun verzorgd had en met wat bootcamps mee gedaan had, leek het me erg leuk om dit te doen! Mijn vrouw Lisa had al eerder de 13km bij de Water Editie gelopen en was wel toe aan een nieuwe uitdaging. Dit keer de 19km met ons volbrengen!

We verzamelden vroeg in de ochtend samen met een aantal teamgenoten, klaar om in de tweede startgroep te starten. Na de welbekende Strong Viking warming up waren we klaar om over de hoge startmuur heen te gaan. Het eerste team obstakel. Iedereen er op en er over en we waren van start!

Richting het touwklimmen. We hadden het klimmen al een paar keer geoefend in de bootcamps, dus ik vond het prachtig om te zien hoe het nu in de praktijk gebracht werd. Door naar de betonblokken muur.

We kropen de heuvel op bij de uphill crawl en renden richting de monkeybars en hammer banger. We hadden het enorm naar ons zin, elkaar aanmoedigend en gewoon lekker de aap/clown uithangend. Lisa die weer de hele monkeybars zelf door kwam, zo trots, en door de rest van de groep aangemoedigd werd bij de hammer banger.


Vervolgens door naar de Viking Carry. Lisa kreeg Sharona op haar rug en ik mocht bij Britt op haar rug springen. Terwijl ik mij constant verontschuldigde, vocht zij zich er als een echte viking doorheen. Hier na door naar het hamer gooien. Ik miste de eerste worp, maar raakte de tweede net! We konden door!

Hier na het busje trekken. De helft van de groep rende naar de ene kant van het veld, wij naar de andere. Net toen de andere groep bijna bij het einde van hun baan was, besloten we een grapje uit te halen en begonnen aan de andere kant aan hun busje te trekken. Hierdoor stopte hun busje en ging zelfs tot hun grootste verbazing achteruit! Door naar het boomstam slepen.

Vervolgens langs de Viking Battle, duikelend over de Viking Logs en door langs de balans balken. Weer zo trots op Lisa voor het overwinnen van haar angst om te vallen op de balken en het afmaken tot het eind zonder hulp!

Rennend richting de Carry the Shield viel het me op dat Lisa afremde. Ze is een enorm sterke loper, dus ik had meteen door dat er iets niet klopte. Ze bleek enorme steken in haar zij te hebben, genoeg om haar volledig tot stoppen te dwingen. We lieten de groep door gaan en bleven even staan om de steken te laten zakken. Vervolgens gingen we langzaam verder met het schild en de hamer.

Vrij kort er na kwamen we aan bij de Langhus en hier na de beruchte Spaarnwoude modder trenches.

Nadat we ons door de dikke modder geworsteld hadden kwamen we aan bij Brother Hill. We zagen dat er geen netten aan de bovenkant hingen, zoals bij vorige edities, maar in plaats daar van alleen touwen. Deze waren net te kort om zonder hulp vast te kunnen pakken, dus Pat en ik besloten een basis te vormen aan de onderkant. We hielpen iedereen uit de groep omhoog zodat ze bij het touw konden. Wij stonden in dikke heup diepe modder. Iedereen was boven behalve wij twee├źn. We besloten te kijken of we samen omhoog konden komen. Hij hielp me op naar het touw. Ik greep het touw met een hand vast en trok hem met mijn andere hand richting het touw. Hij kroop vervolgens over mij heen en samen klommen we via het touw naar boven. We hadden het gehaald!

Vervolgens volledig onder de drek naar Storm the Castle. Deze was inmiddels bedekt in een laag modder. Sommige redde het om alleen de top te bereiken. Uiteindelijk kregen we iedereen er op!

Door terug het Spaarnwoude terrein in richting een groot veld met enorme houten balken. We moesten er een optillen, hadden hier 6 man voor nodig en naar de andere kant dragen.
Ik kreeg bijna de balk op mijn voet, maar kon hem er nog net onder vandaan trekken toen hij op de grond terecht kwam. Hier na door naar een nieuw obstakel, de hamsterwielen.

Nog steeds bedekt met modder was het een lastige om doorheen te komen, maar ook een gave aanvulling aan de Strong Viking obstakels!

Eenmaal bij de Fjord Drop kwamen we in een rij terecht, maar het duurde niet lang voordat we naar boven konden. Ik was de laatste om naar beneden te glijden. Ik ging zitten op de rand, moest wachten op het aftellen en wachtte. En wachtte.. En wachtte.. Ik keek om en zag dat de vrijwilliger naar de sproeiers wees aan de bovenkant van de glijbaan. Geen water, de pomp was uit. Een vrijwilliger was wanhopig bezig de pomp te starten, maar helaas. Dus we moesten wachten op versterking. Uiteindelijk waren er 4 crew leden nodig om de pomp te starten, maar zodra hij aan was en het water weer begon te stromen begon ook het aftellen!

Door langs de sled pull en Thor’s Lightning richting de Raise the Sails.

Vervolgens via de Dip Walk en na een flink stuk rennen uitkomend bij de Banden flip. Lisa deed het zo goed. De steken kwamen nog een paar keer terug, maar ze vocht zich door elke steek heen.

We kwamen aan bij de Walls 2.0. We hielpen elkaar over de eerste schuine muur, over de hoge muur en over de omgekeerde schuine muur.

Hier na langs Conan’s Wheel en richting Thor’s Odyssey. Met een zandzak een steile helling op en af.

Meteen er na konden we de indoor skibaan op. Ik was bang dat we hier weer de piste op moesten lopen, maar we bleken alleen door de sneeuw tunnels te hoeven kruipen.


Ik heb mijn Lisa pijn zien hebben, zien vechten, maar ook zo veel plezier zien hebben!

We waren er bijna. We zaten op ongeveer 14km. Rennend door de heuvels, zo stabiel mogelijk. Lisa zichtbaar genietend van het door de heuvels rennen. We kwamen aan bij de gunnor’s struggle. Bedekt met modder, maar bijna iedereen kwam er doorheen of ten minste halverwege! Vervolgens een modderig pad richting de Weaver. Een nieuw obstakel voor de meeste in de groep, dus ik moest het een paar keer voor doen.

Het laatste stukje! Elkaar over de strong wall helpend, weer een zandzak en terug de heuvel op richting de betonblokken. We moesten omhoog klimmen met de zandzakken. Lisa had moeite met haar zak, dus ik besloot die er bij te nemen. Ze hielp mij in balans te blijven en samen klommen we de muur op. Terug beneden besloot ze zelf de zak het laatste stuk te dragen.

Het enige wat over bleef was Varjagen 1 en 2. Varjagen 1, de schuine muur. Samen iedereen de gladde muur op helpend. Vervolgens de Dragon’s Back. Ik blijf me altijd nog verbazen over wat voor mentale impact de Dragon’s Back heeft. Zo veel mensen worstelen met het maken van de sprong. We kregen bijna iedereen overtuigd de sprong te maken. Ik voelde me trots iedereen te zien gaan. Vervolgens even genieten aan de wielen en een flinke mep tegen de bel!

Varjagen 2, het peg board. Een nieuwe dit keer, metaal met metalen stokjes. De rij was enorm. Goed voor wat extra rust, slecht voor de zenuwen. Ik werd met elke stap vooruit zenuwachtiger. Het speculeren over technieken om me heen, het zien van mensen die het niet haalden en het feit dat mijn team naast de rig bleek te staan hielpen niet mee. Het was eindelijk mijn beurt. Een gevalletje “verstand op nul en gaan!”. Ik besloot alles wat ik gehoord en gezien had in de rij naast mij neer te leggen. Ik had het een keer eerder gehaald, zijdelings, langzaam maar zeker en veilig. Ik kwam voorbij het peg board! Door naar de super snake. Niet meer loslaten. Voorzichtig grijpend door tot aan de laatste ring en daar was hij, DE BEL!

Tot slot de Walhalla steps, het laatste groepsobstakel, iedereen naar boven helpend. We hadden het gehaald! Alle 14!

Ik ben trots op het doorzettingsvermogen, het geduld, de kracht en het teamgevoel wat de groep heeft laten zien op het hele parcours. En ik ben onmeetbaar trots op mijn vrouw, die na een heftige en zware periode zich dapper door 19km en iets meer dan 4,5 uur aan modder, zweet, tranen en lol heen vocht!

===================================================

1280px-Flag_of_the_United_Kingdom.svg

WARNING.. It’s a little picture heavy..

This Brother Edition I was invited by BODYROCK to join them and their OCR Bootcamp group on the 19km Beast. Since I had already been helping them out with some technical training and joined them on the bootcamps, I was excited to do so! My wife Lisa had run the 13km at the Water Edition and was up for another challenge. This time tackling the 19km with us.

We gathered early in the morning, preparing to start in the second wave of the day. We met up with a lot of teammates also running that wave and got ready. After the familiar Strong Viking warming up we prepared to head over the big starting wall. The first team obstacle. Everybody up and over and we where off!

Towards the rope climb. We practiced rope climbing a couple of times in the bootcamps, so I loved to see the progress the group made on those. Next towards the concrete rocks climb.

We crawled up the uphill crawl and moved on towards the monkeybars and hammer banger. Having fun, cheering each other on and just monkeying/goofing around. Lisa making it through the monkeybars on her own again, so proud of her, and got cheered through the hammer banger by the rest of the group.


Running up towards the Viking Carry. Lisa carrying Sharona and I got to hop on the back of Britt. Me apologizing the whole way, her just beasting through. Then on towards throw the hammer. I missed the first throw but barely hit the second! Which was enough to move on.

Next came the minivan pull. Half of the group ran towards one side of the pull. We ran to the other. Just as the other group was nearing the end of their pull, we decided to pull al little prank and start pulling on the opposite side. Stalling them and actually reversing the van. We had a laugh and moved on towards the log drag.

Next past the Viking Battle, hopping over the Viking Logs and past the Balance Beams. Again proud at Lisa for facing her fear of falling on the balance beam and pulling through until the end without any help!

Running towards the Carry the Shield I noticed Lisa was slowing down. She’s a strong runner, so I immediately thought something was wrong. She turned out to have serious side stitches, enough to force her to stop completely. We let the group continue the carry and took a rest to get the stitch down. We then slowly continued into the carry.

Right after we ran into the Langhus and followed by the dreaded Spaarnwoude mud trenches.

After working our way through the thick mud we arrived at Brother Hill. We noticed the nets weren’t at the top, like at previous editions, but instead there where ropes hanging from the top. They where a little too short to reach, so me and Pat decided to form a base at the bottom, lifting everybody in the group up so they could reach the rope. We where standing in thick, thigh deep mud. We got everybody up and then where the only two left. We decided to try to get up together. He bumped me up to the rope. I grabbed the rope with one hand and with my other hand pulled him up towards the rope. He then crawled over me and we both climbed up the rope. We all made it!

Next all covered in mud towards Storm the Castle. Which was covered in mud by that time. Some managed to get to the top on their own. Eventually everybody got up!

Continuing back into the Spaarnwoude terrain towards a huge field with enormous logs. We had to grab one, took 6 to lift it and take it to the other side of the field. Barely dropped it on my foot, but managed to pull it away from under it just as it hit the ground. Next the new obstacle, the hamsterwheels.

Still covered in mud it was tough to get through, but also an awesome addition to the Strong Viking obstacles!

Moving on to the Fjord drop. We got in a bit of a queue, but didn’t take too long to reach the top. I was last to go. Sat down on the ridge, got told to wait for the count-down, and I waited… And waited… And waited… I looked back and the volunteer pointed towards the nozzles on top of the slide. No water, the pump had stopped. The volunteer was frantically trying to get it to start but failed, so we had to wait for reinforcements. It took 4 crew members to get it to work, but once it started and the water started flowing the countdown started!

We continued past the sled pull and Thor’s Lightning towards the Raise the Sails.

Continuing towards the Dip Walk. And next after a fair bit of running we ran into the tyre flip. Lisa was doing so good. The side stitches returned a couple of times, but she fought through every one of them.

We ran into the Walls 2.0. We helped each other over the first inclining wall, the high wall and the inverted wall.

Next past the Conan’s Wheel and towards Thor’s Odyssey. Carrying a sandbag up and down a slope.

Afterwards entering the indoor ski slope. I was fearing a climb up the slope, but turned out we only had to go through the snow tunnels and back out.


I had seen my wife in pain, struggling, fighting, but also having so much fun!

We where almost there. We where around 14km in. Trailing through the hills, keeping a steady pace. Lisa was enjoying the bit of running up and downhill. We ran into the gunnor’s struggle. Covered in mud, but almost all managed to get through or at least halfway in! Next through a muddy trail towards the Weaver. A new obstacle for most of the group, so I ended up showing how to do it a couple of times.

The final stretch. Helping each other over the strong wall, grabbing a sandbag and back up the hill towards the concrete rocks. We had to climb up with the sandbags. Lisa was struggling with hers, so I decided to put hers on my shoulders as well. She helped me keep my balance and we both climbed up the wall. Back down she decided to take the bag back for the final part.

All that remained was the Varjagen 1 and 2. Varjagen 1, the inclining wall. Helping each other up the slippery wall. Next the Dragon’s Back. It never seizes to amaze me what a mental impact the Dragon’s Back has. So many people struggling to make the jump. We got almost everybody convinced to take the leap. Felt proud seeing everybody go. Next a little fun on the wheels and a loud whack on the bell!

Varjagen 2, the peg board. A new one this time, metal with metal pegs. The queue was enormous. Good to get a little rest, bad for the nerves. I got more nervous every step forward. The speculating on techniques around me, seeing people fail and noticing my team mates next to the rig didn’t help. It was finally my turn. A matter of “toughen up and do it”. I decided to set aside everything I heard and saw in line. I managed to do it before, sideways, slow but steady and secure. I got through the pegboard! On to the super snake. Don’t let go now. Steadily gripping through up to the last ring and there it was, THE BELL!

Next the Walhalla steps, the final joined efford, getting everybody up. We did id! All 14 of us!

I’m proud of the determination, patience, strength and teamspirit the group showed throughout the course. And I’m proud beyond measuring of my wife, who after a really rough year managed to work her way through the 19km and just over 4,5 hours of mud, sweat, tears and laughter!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More