Race Recap: OCR Series Finale 2017

by diederik
525 views
Race Recap: OCR Series Finale 2017

Sinds dit jaar hebben de meest enthousiaste ocr organisatoren die ik ken de handen in een geslagen met de organisatie van de beroemde Strong Viking races om samen de OCR Series te starten. Een serie wedstrijden, gefocust op het scoren van punten, klassementen, het creëren van elite lopers. Ik heb de groei van deze races van de zijlijn kunnen meemaken en toen ik vervolgens de kans kreeg de finale van deze serie als journeyman te lopen, greep ik deze met beide handen aan.

20170617_200350.jpg

Het is wat moeilijk om een volledige recap te schrijven van alles wat er die dag gebeurd is. Voornamelijk door wat er allemaal de week er voor gebeurd was. Zoals de meeste van jullie weten is er het weekend er voor een verschrikkelijk ongeluk gebeurd. Helaas verloor Gitte hier het leven. Aangezien zij de finale had moeten strijden voor de titel had haar familie en de volledige ocr community besloten haar laatste eerbetoon op de dag van de finale te doen. Zoals de meeste van jullie ook weten had alles om trend haar dood en de weg naar die dag een flinke impact op mij. Ik zal proberen te omschrijven wat er die dag van start tot finish gebeurd is.


Toen ik vervolgens de kans kreeg de finale van deze serie als journeyman te lopen, greep ik deze met beide handen aan. 


De meeste lopers hebben de dag voor de race hun startspullen opgehaald, bestaande uit een Atleten badge, voor toegang tot het atleten gebied en een race hesje. Ik kreeg hier mijn blauwe journeyman hesje. Zondag morgen werden alle rozen verzameld rond een bankje in het atleten gebied. Een indrukwekkende en rillingen opwekkende hoeveelheid rozen. Hier kregen we vervolgens de laatste instructies en werden gevraagd naar het startvak te gaan. In het startvak moesten de elite lopers vervolgens naar de startmuur. Wij journeyman moesten achter in het vak verzamelen. Toen we daar stonden zag ik pas dat de familie en vrienden van Gitte naast het startvak stonden, allemaal met zwarte shirts met hier op een roze hart en haar naam er op. Ik klapte dicht. Voelde me niet op mijn gemak zo zonder mijn teamgenoten en goede vrienden om mij heen. Echter toen ik opkeek zag ik dat iedereen om mij heen ongeveer hetzelfde moest voelen. Mark Leinster sprak ons toe. Legde uit wat er gebeurd was en wat we zouden gaan doen. Een moment van stilte. Een OCR start is een luidruchtige, energieke, bezwete bende. Atleten opgepompt om te knallen, klaar om de modder in te gaan, zich vast te bijten in het parcours. Dit keer was het compleet anders. Een sluier van rouw hing over het startvak heen. Elke loper gefocust op Mark. De minuut ging in en ik zweer dat zelfs de vogels stopte met fluiten. Het volledige gebied was stil.
19399534_1888328018094524_8024293841508582088_n


Een OCR start is een luidruchtige, energieke, bezwete bende. Atleten opgepompt om te knallen, klaar om de modder in te gaan, zich vast te bijten in het parcours. Dit keer was het compleet anders. Een sluier van rouw hing over het startvak heen.


De stilte werd verbroken door Mark, die vroeg of de elite lopers over de muur wilde klimmen en vervolgens verzamelen er achter in de start zone. Dit deden ze en na een korte tijd volgde het aftellen en vlogen ze het parcours op. Wij werden gevraagd naar de startmuur te verplaatsen en hier nog 20 minuten te wachten tot onze start. Het was enorm heet met een zo vroeg al goed brandende zon. We bleven in de schaduw van de muur. Na ongeveer 10 a 15 minuten besloten de race directors dat we eerder konden starten vanwege die hitte. We klommen over de muur, verzamelde er achter en het aftellen begon. Ik voelden mijn hard tekeer gaan. Het ging gebeuren. Ik wilde zo graag weten waar ik toe in staat was.

We gingen er vandoor. Ik kon flink versnellen. Op naar de eerste paar obstakels. Ik had de meeste de dag er voor al gelopen, dus wist enigszins wat me te wachten stond. Eerst de dragon ropes. Ik sprong op, greep het touw iets te ongecontroleerd vast en zwaaide er dus langs met mijn voet. Kon vervolgens geen grip krijgen met mijn andere voet, dus klom wat klungelig omhoog en gaf een mep tegen de bel.

Vervolgens langs de log road, het zwemmen en snel over water hill. Hier na richting de 102702_mudfotorechts_vq17_img_4854.jpgMuddy Hurdles, waar ik bijna kopje onder ging bij de eerste balk en door bij de mud crawl. Ik voelde me prima. Mijn hartslag was weer stabiel en ik kon een stabiel, snel tempo vasthouden. Totdat ik bij de Hammer Throw aan kwam. Die verrekte hammer throw. Ik miste hem op zaterdag, maar wilde hem niet nog een keer missen. Helaas, niet eens in de buurt! 20 burpees. 20 stoffige, hete burpees. Mijn been spieren brandde, borst voelde alsof mijn longen in de fik stonden, ogen traande van het stof wat ik op schopte. Ik moest hardop tellen, wat hielp om er doorheen te komen. De laatste paar gingen een stuk langzamer, maar ik kon door. Ik kon niet dezelfde snelheid aanhouden als hier voor, maar ik was tenminste nog aan het rennen!

De bridge jump. Een paar lopers stonden twijfelachtig boven aan de brug. Ik rende snel voor ze langs en gooide mezelf van de brug af. Snel door naar de balance bars. Het viel me op dat ze hier een penalty obstakel van gemaakt hadden, waarschijnlijk door alle modder die er op gekomen was na de brug. Ik besloot er zo snel mogelijk overheen te gaan. Snel door naar het wippende deel. Volledig er overheen zonder er af te vallen! Toen snel door om zo snel mogelijk de kettlebell omhoog te trekken bij de Raise the Flag en door naar de mud trenches. Hier begon ik elite lopers in te halen. En veel lopers die twijfelde om de modder in te gaan. Ik gooide mezelf er in en trok mezelf er doorheen. Voorbij de langhus, door naar de monkeybars.
Steeds een stang overslaand tikte ik de bel aan en kon door naar de Hammer Banger. Ik greep een hamer en gaf het alles wat ik had. Ik ramde zo hard tegen de balk dat hij binnen 4 slagen bij het einde was. Vervolgens langs de carry the shield en richting de Storm the Castle.

Ik kwam hier aan met maar een paar andere lopers. Ik bleef niet wachten maar sprintte meteen richting de ramp. Toch liet ik mij mijzelf een beetje gek maken door te twijfelen of ik het zou halen. Ik kreeg het voor elkaar om de stang vast te pakken, maar niet zo makkelijk als de dag er voor.

Vervolgens de Flying Ragnar. Ik HOU van dat obstakel. Zwom er snel naartoe, klom er op, rende langs een van de marshals die probeerde uit te leggen wat ik moest doen en sprong richting de handvatten. Ik gaf de bel met mijn hand een ram, zoals ik volgens de regels moest doen en plonsde in het water. Ik zwom vervolgens naar het strand om door te gaan naar de bucket carry. Hier werd ik begroet door mijn teamgenoot Kevin en Katy uit Engeland. Ze vertelde mij wat ik moest doen, liepen elkaar even te dollen en ik vervolgde mijn weg met de emmer.

Vervolgens kwam ik bij de Fjord Drop aan. Onderaan de drop kwam ik een vriendin, Manon, tegen die het enorm moeilijk had. Ze wilde absoluut niet van de drop af. We probeerde haar te overtuigen naar boven te gaan, ik probeerde haar met mij mee te laten gaan, maar ze had haar keuze gemaakt. Ik rende de trappen op en ging zitten op de
IMG-20170621-WA0002rand. Op dat moment was ik de enige daar boven, dus kreeg te horen dat ik mocht gaan. Ik kreeg wel nog als tip om zo plat mogelijk op mijn rug te gaan liggen, zodat ik wat verder in het water terecht zou komen. Ik deed dit, maar vergat volledig dat ik alleen mijn hesje aan had en backflipte bijna zodra ik van de glijbaan af kwam. Doordat ik mijn rug in de glijbaan drukte, landde ik vervolgens plat op mijn rug. Een scherpe pijn schoot door mijn rug. Het was maar water, pijn, geen verwonding, doorgaan, doorbijten. Ik wist dat de Iceman Challenge hier na kwam, dus de gedachte aan het koude water hielp enigszins om de pijn te verbijten.

De Iceman Challenge was lang niet zo koud als zaterdag en het water niveau stond lager. Ik was er dus vrij snel doorheen. Ik kwam vervolgens uit bij een andere vriendin, Melissa. Het ging op zich wel aardig met haar, maar ze kon wel een beetje motivatie gebruiken. Ik zei haar door te gaan, goed na te denken wat ze deed, maar absoluut door te gaan. Ze volgde nog even in mijn kielzog, maar ging over in haar eigen tempo vlak voor de volgende obstakels.

Over de dipping bars, greep vervolgens bijna een handvat wat op het schrikdraad in plaats van de daarvoor bedoelde tape hing bij de Thor’s Lightning en kon door naar een deel van het parcours wat ik nog niet gezien had die zaterdag. Eerst de Gunnor’s Ropes. Een relatief makkelijk obstakel als je hem al eerder gedaan hebt en vervolgens door de heuvels in. Hier met een zandzak de heuvel op naar de Over and Under. Hier gooide ik de zak over de Overs en sleurde hem onder de Unders. Vervolgens de heuvel weer af, Angela toe juichend terwijl ze zich door het parcours vocht.

Eenmaal beneden was ik eindelijk van de zandzak af en kon ik door naar de Strong Wall. Zoals gebruikelijk redelijk vlot er overheen. Hier na wilde ik kijken hoe ik er voor stond. Ik keek naar mijn horloge (TomTom Runner2) en zag… de KLOK!? Ik had ergens de activiteit gestopt! SHIT! Ik startte snel een nieuwe activiteit en hoopte dat ik de vorige niet al te ver terug gestopt had. Ik kon er op dat moment niets aan veranderen, dus rende door naar Conan’s Wheel. Ik gooide de stang snel op mijn rug, rende bijna de cirkel rond en struikelde bijna bij het 360 graden punt.

Vervolgens kwam ik bij de Gunnor’s Struggle 2.0. Ik hopte snel er doorheen en kon door naar de Weaver. Alles ging eigenlijk nog prima. Ik klom sneller dan ooit tevoren door de weaver. Toen langs de Tire Flip, Water Hurdles, Rope Climb XL, hooibalen en door naar de Walls 2.0. Schuine muur, geen probleem, hoge muur op safe dus met het latje en laatste schuine muur ook geen probleem. Bij de water cage zag ik dat ze hem bijgevuld hadden tot net onder het hek. Ik had moeite er doorheen te komen, omdat ik steeds probeerde mijn gezicht uit het water en het water uit mijn ogen te houden (lenzen). Ik wist van de dag er voor dat ik bijna bij de finish was.

Langs de log drag en door in het Muddy Trees moeras. Ik herinnerde mij de verraderlijke modder nog van de dag er voor, voornamelijk ondiep maar soms ook borst diep. Ik manoeuvreerde mij er voorzichtig doorheen en probeerde in de buurt van wat lopers voor mij te komen om in hun voetstappen te kunnen lopen. Terwijl ik dat deed gleed ik ineens in een van die gaten. Kramp schoot door mijn rechter been, van mijn tenen tot mijn heup. Ik kon er net uit komen, maar mijn been zat volledig vast in een enorme kramp. Ik greep me vast aan een boom en probeerde bijna volledig op automatische piloot de kramp er uit te strekken. Vervolgens wankelde ik door het laatste deel van het moeras.

Na het moeras kwam ik Marion tegen terwijl we richting de Dragon Tails rende. Dit was best grappig, aangezien we vorig jaar bij het EK precies hetzelfde hadden op hetzelfde punt. Ik rende naar een van de touwen, ging er aan hangen en klom snel naar het lint aan de andere kant. Hand na hand, de voeten volgde. Het lukte om in één keer naar de andere kant te komen.

Het laatste stuk, langs de sled pull, richting de Platinum Rig. Ik begon iets te vertragen. De hitte begon zijn tol te eisen. De platinum rig ging in één keer, maar toen sloegen de zenuwen toe. Mijn nemesis, de Varjagen Saga kwam nu. Eerste deel, geen probleem. Deze ging een beetje mis bij het EK in Frankfurt omdat ik wat overmoedig raakte, maar dit keer nam ik er de tijd voor om zeker te zijn dat ik de bel haalde.
Vervolgens een nieuwe twist. Met een zandzak, tijgeren onder prikkeldraad en vervolgens met de zak óver niet een maar twee weavers. Niet zoals je normaal de weaver doet, maar over elke balk. Ik kwam hier veel elite lopers tegen. De penalty voor het niet halen van het tweede deel van de saga was dat rondje met de zandzak opnieuw doen. Het dubbele weaver deel was een uitputting. De hoogste balk was hoger dan ik ooit overheen was gekomen. Ik heb altijd moeite gehad met obstakels met hoge balken (zoals de sternum checker), maar voordat ik het door had was ik er overheen. Mijn training begon vruchten af te werpen! Het hakte er in, maar ik kwam er doorheen. Vervolgens over wat heuveltjes, door een tunnel en over nog een heuveltje. Toen Varjagen deel 2.
Mijn mentale toestand op tad moment is moeilijk te omschrijven. Ik had dit deel van de saga nog nooit voor elkaar gekregen. Ik viel er ALTIJD af bij het pegboard. Ik wilde absoluut geen tweede ronde met die zandzak. Mijn borst begon pijn te doen, iets wat ik altijd heb als ik gestrest ben. Ik kon niet meer helder denken. Ik moest mijzelf vermannen, het op zijn minst proberen. Ik pakte de stokjes en herinnerde mij ineens de enige keer dat ik het pegboard wél haalde in de oude saga (toen het nog een apart deel van de saga was). Ik probeerde de nieuwe saga steeds aan de rechter kant van de plank, dus rechter hand voorop. Wat nou als ik het de andere kant op probeerde? Zoals ik in Roskilde deed? Ik trok mijzelf op en voor het eerst kon ik zo blijven hangen zonder meteen met volledig gestrekte armen te gaan hangen. Het lukte mij om in een soort halve pull-up te blijven. Ik nam een beetje de tijd, om zeker te zijn dat ik de stokjes er goed uit haalde en terug in stak. Voordat ik het door had was ik zo ver dat ik bij de super snak kon! Ik greep de eerste ring vast, besloot hem steeds met twee handen vast te pakken en ging langzaam van ring naar ring. Op dat moment zag ik dat er vrienden stonden te kijken. Ik hoorde ze naar mij schreeuwen. Ik ging niet loslaten, ik wilde ze niet teleur stellen. Ik moest het doen! Laatste ring, bijna bij die bel! Tweede hand bij de ring en plotseling voelde ik mijn handen glippen op de natte ring. Ik kon maar amper blijven hangen aan mijn vingertoppen. Ik trok mijzelf aan mijn tandvlees op en zwaaide een hand richting de bel. DING! Ik hoorde mijn vrienden juichen en roepen dat ik door moest gaan. Ik begon te rennen, maar vrij snel daar na ging ineens alles om mij heen draaien. Ik zakte even door mijn knieën om tot rust te komen. Op dat moment begin ik het mij te realiseren. Ik had het obstakel waar ik het meest bang voor was gehaald.

Ik sleurde mijzelf omhoog en rende richting de Supersaga. Noem het de stress van die dag, de opluchting van het halen van de Varjagen Saga, de vermoeidheid of de hitte, maar ik was op dat moment aan het vechten tegen de tranen. Veel toeschouwers, verman jezelf! Flying monkeybars, de eerste stang op, een slinger en door naar de volgende, nog een paar slingers en daar was de laatste stang al. Nog een snelle slinger en toen de bel! Geen penalty! Vervolgens de wiebel borden. Ik kon mij niet concentreren. Wilde er doorheen komen, maar het lukte niet om een stalen gezicht te houden. Ik sprong op om over de eerste plaat te hoppen. Brandend heet, pijn schoot door mijn handen. Ik verloor grip en viel naar beneden. Battleropes, een minuut battleropes. Er werd naar me geschreeuwd door een marshal, ze motiveerde mij om naar de finish te kijken, vroeg mij hoe graag ik die finish wilde halen. Ze had geen idee van hoe graag ik die finish wilde halen. Vervolgens het laatste deel van de supersaga, de ovals. Toen ik hier naartoe liep, kwam ik Jim tegen. Hij zag mij en vroeg of het goed met mij ging. Op dat moment kon ik het niet meer inhouden. Ik liet mijzelf een kort moment breken, maar hield mijzelf ondertussen ook voor dat ik bijna over de finish was. Ik stond op en greep de eerste oval, hopte naar het uiteinde en begon te slingeren, een hand aan elke kant. Ik had mensen dat zien doen bij Ninja Warrior. Ik liet los en sprong naar de tweede oval. Ik had grip, maar voelde dat mijn lichaam enorme moeite had om te blijven hangen en tegelijkertijd ook te moeten slingeren. Ik gaf het een gooi, slingerde, liet los en miste volledig de derde oval. Nog… Één… Penalty.

Een Jerrycan onder een net door slepen en vervolgens een kleine lus mee lopen. Ik moest op de loper voor mij wachten omdat hij moeite had onder het net door te komen. Op dat moment interesseerde dit mij niets. Ik sleepte mijzelf onder het net door, tilde de jerrycan op en liep het laatste stuk van de lus. Nu kon ik door naar de Walhalla Steps.
Aankomend bij de steps sprong ik op naar het eerste plateau. Terwijl ik dit deed schoot er een kramp door allebei mijn benen, die er voor zorgde dat mijn voeten in uitgestrekte positie bleven staan. Mijn kuiten waren zo hard als steen. Ik had mijn volle gewicht nodig om mijn voeten weer in normale stand te krijgen. Het volgende plateau, opnieuw kramp. De laatste stap, eerst langs die tijdsmeting en toen de opluchting. Ik had het gehaald! Ik strompelde de steps af aan de andere kant, kreeg een knuffel van Mark en begaf mij vervolgens richting de finisher tent.

Op dat moment vergat ik volledig te vragen wat mijn positie was. Achteraf bleek uit een snelle telling dat ik 7e zou zijn van alle journeyman. Later bleek dat zelfs 6e te zijn en 1e van mijn leeftijdscategorie! Wat tegelijk betekende dat ik mij gekwalificeerd had voor zowel de Wereld Kampioenschappen als de Europese Kampioenschappen!

OCR-EK17-DENNIS.png

Na de race heb ik enkele van mijn beste vrienden door de laatste obstakels kunnen helpen, wat zware momenten kunnen delen met hun en wist ik dat het een weekend was wat ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.


Gitte, rust zacht. #SEEYOUINWALHALLA


You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More